zavulon669

Αστεγολαγνεία…

2012-02-05T20:55:00.001-08:00

Ποτέ άλλοτε, απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ, τόσος πολύς κόσμος δεν εξαντλούσε όλη την κοινωνική ευαισθησία του γύρω από το θέμα των αστέγων, κάτι η βαρυχειμωνιά, κάτι η συγκυρία της οικονομικής κρίσης και ξαφνικά λες και πήραμε χαμπάρι ότι εκεί έξω υπάρχει και αυτή η πολύπαθη κοινωνική ομάδα. Δυστυχώς, εν αντιθέσει με όλους εκείνους που ανακάλυψαν πρόσφατα στο πρόσωπο τους μια ευκαιρία για να βαλσαμώσουν τη συνείδηση τους με ευχολόγια και ευφυολογήματα σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, οι άστεγοι δεν αποτελούν καινούργιο φαινόμενο. Υπήρχαν πάντα και μάλιστα όχι κρυμμένοι σε κάποιο μακρινό καταφύγιο αλλά κυριολεκτικά ανάμεσα στα πόδια μας. Στα πεζοδρόμια, τα παγκάκια και τα πάρκα. Ήταν εκείνοι για τους οποίους ενίοτε χρειαζόταν να σηκώσουμε λίγο ψηλότερα το πόδι μας για να μην τους πατήσουμε, που αν είχαμε κάνα δίφραγκο ρέστα από τα ψώνια μπορεί και να το πετούσαμε στο κυπελάκι ή την άδεια κονσέρβα τους, που συχνά αποστρέφαμε το πρόσωπο μας για να μη μας πάρει η μυρωδιά της απλυσιάς τους.

Ο κάθε άστεγος, σε οποιοδήποτε μήκος ή πλάτος της γης και αν βρίσκεται, αποτελεί ίσως την πιο ταλαιπωρημένη κατηγορία ανθρώπου. Το προσδόκιμο όριο ζωής τους είναι τριάντα με σαράντα χρόνια χαμηλότερο από το φυσιολογικό, αποτελούν τον πιο ευάλωτο στόχο και συχνά γίνονται θύματα απρόκλητων επιθέσεων και ξυλοδαρμών. Τις τελευταίες μόνο ημέρες περισσότεροι από εξήντα άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στην κεντρική Ευρώπη λόγω του παγετού και των χαμηλών θερμοκρασιών, στην πλειοψηφία τους άστεγοι…

Το σίγουρο είναι ότι αν τώρα βρίσκονται στο προσκήνιο της επικαιρότητας δεν θα μείνουν εκεί για πολύ. Οι κοινωνίες είναι καλά μαθημένες να κλείνουν τα μάτια στα κακώς κείμενα, το έκανε και η ελληνική στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας της, όταν τους θυμόταν μόνο τις ημέρες των Χριστουγέννων, κι αυτό για να προσδώσει την απαραίτητη φολκλορική νότα στο πνεύμα των ημερών. Δεν χρειάζονται οι άστεγοι ούτε το επιτηδευμένο ενδιαφέρον μας ούτε τα μεγάλα λόγια από το πληκτρολόγιο, δεν χρειάζονται άρθρα ελεημοσύνης και πατερναλισμό, δεν χρειάζονται την αστεγολαγνεία μας, δεν χρειάζονται ούτε καν την κουβέρτα μας-αυτή θα τη βρουν έτσι κι αλλιώς. Αυτό που χρειάζονται από την κοινωνία είναι να μην αγνοεί την ύπαρξη τους. Τόσο απλά.

Περισσότερα σύντομα...

2012-02-05T15:57:00.000-08:00

http://parallhlografos.wordpress.com/2012/02/01/%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AE%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AD/

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_03/02/2012_425849

Τα βραβεία…

2012-01-31T15:13:00.000-08:00

Πριν από λίγες μέρες ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος αρνήθηκε το βραβείο του υπουργείου πολιτισμού για το σύνολο του έργου του παραπέμποντας σε ένα παλαιότερο κείμενο του όπου υποστήριζε ότι κάθε έννοια βράβευσης είναι ενάντια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Στον αντίποδα, ο πρόσφατα εκλιπών Θεόδωρος Αγγελόπουλος όταν το 1995 κέρδισε το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής στις Κάννες- και όχι το Χρυσό Φοίνικα- δήλωσε από το βήμα «Αν αυτό είναι το μόνο που έχετε να μου δώσετε, τότε δεν έχω να πω τίποτα», και αποχώρησε αφήνοντας τους πάντες εμβρόντητους.

Αποτελεί άραγε όντως ένα βραβείο το επιστέγασμα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας ή απλά μια συμβολική επαλήθευση της αξίας του δημιουργού; Στο κάτω-κάτω η τάση για διάκριση δεν υπήρξε ποτέ ασυμβίβαστη με την ανθρώπινη φύση. Όμως, από την άλλη, ποιοι είναι αυτοί που καλούνται να κρίνουν τον άλλον και το έργο του και με ποια κριτήρια απαρτίζουν τις επιτροπές αξιολόγησης. Ας μη σταθούμε εδώ στον ελληνικό λογοτεχνικό και κινηματογραφικό μικρόκοσμο του οποίου η κρίση πρακτικά δεν έχει καμία φερεγγυότητα, κανένα αντίκρισμα και καμία απολύτως σημασία. Ας μιλήσουμε για τα Νόμπελ, τα Όσκαρ, τα Μπούκερ και τα Πούλιτζερ.

Ακολουθώντας τα θέσφατα των κάθε λογής ακαδημιών θα πρέπει να πιστέψουμε ότι ο «Τιτανικός» ήταν η καλύτερη ταινία όλων των εποχών, ότι ο αιρετικός για τα χρηστά ήθη της χώρας του, πλην υπερτιμημένος, Ζοζέ Σαραμάνγκου αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονούς λογοτέχνες, ότι ο καλύτερος Ιάπωνας συγγραφέας αυτή τη στιγμή είναι ο «χλιαρός» Χαρούκι Μουρακάμι και όχι ο πολύ πιο οξυδερκής, εύστοχος και αντισυμβατικός συνεπώνυμος του Ρούι. Και η λίστα πάει λέγοντας, με άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο κραυγαλέα παραδείγματα.

Δεν γνωρίζω αν η άποψη ότι τα βραβεία μειώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά ή επιτηδευμένα αιρετική, το σίγουρο είναι ότι επιβάλλουν μια μορφή ομηρίας, όχι μόνο στον καλλιτέχνη ή το δημιουργό αλλά πολύ περισσότερο στο κοινό, για τα συγγράμματα τα οποία πρέπει να διαβάσει και να έχει καταχωρημένα στα ράφια της βιβλιοθήκης του, για τις ταινίες που οφείλει να δει, για τη μουσική που επιβάλλεται να ακούει. Όσο για τους βραβευθέντες, οι αντιδράσεις ποικίλουν, από τη Meryl Streep που ξέχασε το χρυσό αγαλματίδιο στις τουαλέτες μέχρι τον Jean Paul Sartre που υπήρξε ο πρώτος νομπελίστας που αρνήθηκε να δεχτεί το βραβείο. Άβυσσος και η ψυχή των διακριθέντων…

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική διεύθυνση της "A.V"

Θωμάς Κοροβίνης- Γύρος του θανάτου

2012-01-23T18:11:00.001-08:00

Ο Γύρος του Θανάτου του Θωμά Κοροβίνη δεν καταπιάνεται μονάχα με το χρονικό της σύλληψης και της εκτέλεσης του Αριστείδη Παγρατίδη για την περιβόητη υπόθεση του Σέιχ Σου, πολύ περισσότερο αποκαλύπτει την ατμόσφαιρα της μετεμφυλιακής εποχής, τις ζωές των ανθρώπων, τις ταξικές διαφορές, τις ιδεολογικές συγκρούσεις, το παρακράτος αλλά συνάμα και τις παθογένειες της τοπικής κοινωνίας∙ το χαφιεδιλίκι, τον κοινωνικό ρατσισμό, τη διαφθορά και την εκμετάλλευση, όλη τη μαγιά με λίγα λόγια με την οποία ζυμώθηκε το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος. Σ’ αυτήν την εποχή ζει ο ήρωας Παγκρατίδης, μια εποχή στην οποία οι εθνικές τραγωδίες είναι νωπές και η εύρεση αποδιοπομπαίων τράγων γνώριμη πρακτική, που η φτώχεια, οι εντάσεις του πρόσφατου αλληλοσπαραγμού και τα πάθη κυριαχούν και ορίζουν την καθημερινότητα των ανθρώπων, που ο Λαμπράκης έχει μόλις δολοφονηθεί. Μέσα από τις μυθιστορηματικές αφηγήσεις των απλών ανθρώπων, συντίθεται το προφίλ του ήρωα ιδωμένο από τον καθρέφτη της ασφυκτικής εποχής του, και είναι αυτή η παραμόρφωση που τον μετατρέπει σε «τέρας» και «δράκο» και οδηγεί στην άδικη καταδίκη του. Με άλλα λόγια, ο Παγκρατίδης δεν είναι ο δράστης των απεχθέστατων εγκλημάτων που του καταλογίστηκαν, αλλά το θύμα του ταξικού πεπρωμένου του. «Πήγε τζάμπα, ήταν προορισμένος για το χαμό» θα πει ο παιδικός του φίλος κλείνοντας τη δικιά του αφήγηση. Το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί ποικιλοτρόπως, στο προσκήνιο υπάρχει η καταγραφή ενός αληθινού γεγονότος και στο φόντο η ατμόσφαιρα και τα ήθη της προσφυγικής «φτοχωμάνας» οι γειτονιές της Τούμπας, το κέντρο και το λιμάνι. Με τέτοιο τρόπο ώστε να μη γνωρίζεις αν το πρώτο χρησιμοποιείται προσχηματικά για την ανάδειξη του δεύτερου, αλλά από την άλλη να μην υπάρχει άλλο αντίστοιχο και τόσο ενδεικτικό γεγονός για να περιγράψει το κλίμα της εποχής. Είναι άλλωστε τέτοιου είδους» πολύκροτες υποθέσεις που ταυτίζονται τόσο αδιάρρηκτα με τις περιόδους της ιστορίας που εκτυλίχθηκαν ώστε να τις στοιχειώνουν για πάντα.

Βαθμολογία 3/5

Πόρνες στο κόκκινο χαλί (Ο Τατσόπουλος, ο Πιτσιρίκος και η συμπαθής τάξη των εκδιδόμενων γυναικών)

2012-01-19T07:41:00.000-08:00

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας την απάντηση του Τατσόπουλου στις κατηγορίες του Πιτσιρίκου ήταν τα παλιά καλά ξεκατινιάσματα ανάμεσα στο μακαρίτη Γκιόλια και τον υπέρτατο Μάκη, έως και η ορολογία περί «τρωκτικών» και «αρουραίων» ήταν τέτοια που σε έκανε να αναλογίζεσαι σε ποια εποχή βρίσκεσαι και τι είδους κείμενο διαβάζεις. Χρειαζόταν μόνο μια ματιά στα ονόματα ώστε να διαπιστώσεις ότι διαβάζεις την απάντηση ενός «καταξιωμένου» συγγραφέα στις αιτιάσεις ενός «γνωστού» μπλόγκερ. Από κει και πέρα η απορία του τύπου είναι δυνατόν άνθρωποι των «γραμμάτων» να πέφτουν σε τόσο χαμηλό επίπεδο καθίστατο περιττή. Τουλάχιστον για τους γνωρίζοντες το ποιόν των συγκεκριμένων ανθρώπων.

Η περίπτωση και των δύο είναι λίγο πολύ γνωστή, αλλά ας ξεκινήσουμε από τη χειρότερη, αυτή του «Πιτσιρίκου». Αυτό που αντιπροσώπευε ο Γκιόλιας στον χώρο της κίτρινης λαικίζουσας δημοσιογραφίας το αντιπροσωπεύει ο τελευταίος στην πιο ηθικά αποδεκτή και εκλεπτυσμένη εκδοχή της τάχα μου εναλλακτικής (λέγε με Lifo). Εύπεπτα τσιτάτα, ατεκμηρίωτες κατηγορίες, αφορισμοί και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται ώστε να δημιουργηθεί το γνωστό σούσουρο. Αν επιπλέον το ύφος της γραφής αντιπροσωπεύει τον κάτοχο του, τότε πίσω από το ευφάνταστο ψευδώνυμο μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς τον νευρωτικό, συμπλεγματικό (και ολίγον ανοργασμικό) ανθρωπάκο που αποζητά πάση θυσία την προσοχή, πράγμα που το καταφέρνει και με το παραπάνω. Αν τώρα το τελευταίο επιτυγχάνεται με τραμπουκισμούς, σίγουρα δεν αποτελεί τον πρώτο διδάξα αυτής της τακτικής (Η ελληνική δημοσιογραφία έχει μακρά παράδοση στο χώρο)

Στον Τατσόπουλο από την άλλη μπορώ να αναγνωρίσω σημαντικά ελαφρυντικά, κυρίως συναισθηματικής φύσεως, καθώς τουλάχιστον ξεκίνησε σαν ένας πολύ καλός συγγραφέας. Και θα έμενε τέτοιος αν μπορούσε να διαχωρίσει στοιχειωδώς τη μυθοπλασία από την πραγματικότητα, αποφεύγοντας να προβάλει τα δράματα της πρώτης στον καμβά της δεύτερης. Δυστυχώς η ανάγκη του για την προσοχή των άλλων τον έχει καταστήσει, τώρα στα γεράματα, πιο γραφικό κι από τους ήρωες του. Το επιβεβαιώνει και το περιεχόμενο της απάντησης του στην τελευταία κόντρα του…

Συμπερασματικά λοιπόν μιλάμε για δυο ανθρώπους με διαφορετικές ίσως αφετηρίες αλλά κοινές απολήξεις. Και ασφαλώς δεν είναι μόνοι ούτε αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα. Κάθε άλλο. Το δημοσιογραφικό και λογοτεχνικό σινάφι βρίθει από αντίστοιχες καρικατούρες. Μήπως όμως συμβαίνει το ίδιο και στην ελληνική κοινωνία; Μήπως πολύ περισσότερο οι τελευταίοι δεν αποτελούν παρά έναν καθρέφτη των γνωστών και ανίατων παθογενειών της;

Σε κάθε περίπτωση αυτές που φταίνε λιγότερο είναι η συμπαθής τάξη των εκδιδόμενων γυναικών, την οποία και επικαλούνται στις αλληλοκατηγορίες τους.

Πάνος Καμμένος: Ορατότης μηδέν

2012-01-13T03:46:00.000-08:00

Στον βουλευτή Πάνο Καμμένο αξίζει ο τίτλος του πιο συστημικού πολιτικού στην Ελλάδα. Ο άνθρωπος που κόβει από το σύστημα μέρες για να του δίνει χρόνια.

Παρακολουθώντας βίντεο με τις ομιλίες του κ. Καμμένου τον τελευταίο καιρό προσπαθούσα να κατανοήσω τον πολιτικό πυρήνα της πολιτικής υπόστασης που λέγεται Πάνος Καμμένος. Δεν μου πήρε και πολύ χρόνο για να βρω την πηγή της πολιτικής κουλτούρας του κ. Καμμένου. Είναι οι ταινίες του Κούρκουλου την δεκαετία του 70. Κατάχρηση εξουσίας (1971), Με φόβον και με πάθος (1972), Ο εχθρός του λαού (1972) και Θέμα συνειδήσεως (1973), εικάζω ότι αποτελούν την πολιτική βιβλιοθήκη του κ. Καμμένου.

Το παιδί του λαού, αδέκαστο και ηθικώς εξόχως συμπαγές, αναμετράται με τις ισχυρές οικογένειες της χώρας, τότε Κατράκης τώρα Παπανδρέου, γιατί «η δικαιοσύνη είναι ιδεολογία και όχι σταδιοδρομία» (Με φόβον και με πάθος, 1972). Σε αυτές τις αναμετρήσεις ο αμόλυντος φέρνει την αλήθεια στο φως, με στοιχεία και ντοκουμέντα που ξεμπροστιάζουν τους επιφανείς επιγόνους. Εδώ να σημειώσω ότι ο Κούρκουλος, αντίθετα από ότι ο κ. Καμμένος, έχει στοιχεία και ντοκουμέντα σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας. Ο κ. Καμμένος συνήθως έχει κάποιες ενδείξεις, ή κάποια στοιχεία τα οποία αυθαιρέτως συνθέτει σε πολύ σοβαρές κατηγορίες.

Η συνταγή για την θέσπιση μιας κατηγορίας από τον κ. Καμμένο έχει ως εξής: η δυνατότητα κάποιου να διαπράξει ένα αδίκημα σε συνδυασμό με την βεβαιότητα του κ. Καμμένου ότι μια κατάσταση ή ένα γεγονός υποδηλώνει πλεκτάνη, αποδεικνύει την ενοχή του ατόμου που είχε την δυνατότητα να διαπράξει το αδίκημα. Ο Αντρίκος Παπανδρέου είναι σύμβουλος της επενδυτικής εταιρίας Unigestion σε μια Επιτροπή Στρατηγικής ενός Κεφαλαίου Αειφορίας. Ο αδερφός του, Γιώργος Παπανδρέου, είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και η οικονομία της πάει κατά διαόλου. Επομένως οι αφοί Παπανδρέου επιδιώκουν την χρεοκοπία της χώρας τους για να κερδοσκοπήσουν αυτοί και οι φίλοι τους. Έκλεισε η υπόθεση.

Εκτός του στοιχείου ότι οι αφοί Παπανδρέου θα είχαν την δυνατότητα να τα κάνουν όλα αυτά υπάρχουν και άλλες “αποδείξεις”. Για παράδειγμα ο κ. Καμμενος ενημέρωσε τους θαυμαστές του στο facebook ότι «Η εταιρεία που πληρώνει τον Αντρίκο UNIGESTION διαχειρίζεται την τράπεζα DEXIA και δισεκατομύρια ευρώ σε συνάλλαγμα μόνο η δήλωση για δημοψήφισμα χάρισε στον Σόρρος 600 δις ευρώ ...». Παραθέτει μάλιστα και ένα έγγραφο που φαντάζομαι ότι κατά την γνώμη αποδεικνύει του αυτά που ισχυρίζεται.

Καταρχήν η Unigestion δεν διαχειρίζεται την Dexia. Το έγγραφο που παραθέτει απλά λέει ότι η Unigestion διαχειρίζεται ένα κεφάλαιο της Dexia. H Unigestion διαχειρίζεται κεφάλαια πολλών άλλων εταιριών, περισσότερες από 220, όπως τα συνταξιοδοτικά κεφάλαια της Nestle και των Δανών μηχανικών. Εξάλλου αν η Unigestion μέσο της Dexia κερδοσκοπεί εναντίον της Ελλάδας, τότε οι πληροφορίες από τους Παπανδρέου δεν θα ήταν και τόσο καλές, μιας και η Dexia είναι η πρώτη ευρωπαϊκή τράπεζα που είναι υπό διάλυση λόγω της κρίσης των δημόσιων χρεών στην Ευρώπη.

Επίσης από που προκύπτει ότι ο Soros έβγαλε 600 δις ευρώ όταν ο Παπανδρέου έκανε την πρόταση για το δημοψήφισμα; Μερικά χρόνια πριν ο Soros είχε κάνει την πρόταση το κράτος της Αμερικής να ενισχύσει το ταμείο του για τις τράπεζες με 600 δις δολάρια. Τι σχέση έχει αυτή η πρόταση με ένα κέρδος 600 δις ευρώ από την πρόταση για δημοψήφισμα; Όταν ο Soros έβγαλε 1 δις δολάρια κέρδος στοιχηματίζοντας εναντίον της αγγλικής λίρας το 1992 και επίσης εικάζεται ότι έβγαλε άλλο 1 δις στοιχηματίζοντας στην υποβάθμιση των ΗΠΑ το 2011, πως κατάφερε να βγάλει 600 δις ευρώ από την περίπτωση της Ελλάδας;
Ποια είναι τα στοιχεία ή έστω οι ενδείξεις που αποδεικνύουν ένα τόσο μεγαλειώδες κέρδος;

Γενικά ο κ. Καμμένος δεν τα πάει καλά με στοιχεία και αποδείξεις. Αν αισθάνεται ότι κάποιος είναι ένοχος για κάτι αυτό του αρκεί. Το 1993 θα γράψει ένα βιβλίο «Τρομοκρατία, θεωρία και πράξη» όπου θα υποστηρίζει ότι πίσω από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ. Το ότι η 17Ν λειτουργούσε με σύστημα και οργανωμένα θα έπρεπε να του είχε δημιουργήσει υποψίες περί του αντιθέτου, αλλά ο Καμμένος τότε αισθανόταν διαφορετικά...

Ο κ. Καμμένος περισσότερο από πολλούς άλλους πολιτικούς εκφράζει την αδυναμία μας ως κοινωνία να κατανοήσουμε τις βαθύτερες αιτίες της υπάρχουσας κρίσης. Επειδή αδυνατούμε να ασκήσουμε αυτοκριτική, επειδή δεν μπορούμε να δούμε τις μεγάλες θεσμικές αδυναμίες του κράτους και επειδή αρνούμαστε να αποδεχτούμε ότι ο σοσιαλισμός απέτυχε και στην Ελλάδα, επιρρίπτουμε την υπάρχουσα κρίση σε σκοτεινά κέντρα και συνωμοσίες. Οι προγονοί μας αδυνατώντας να εξηγήσουν τα φαινόμενα της φύσης θα τα κατανοήσουν ως αποτελέσματα της θεϊκής θέλησης. Εμείς αδυνατώντας και μη θέλοντας να δούμε τις πραγματικές αιτίες της υπάρχουσας κρίσης, θα την κατανοούμε ως μια ταινία του Κούρκουλου όπου είναι θέμα χρόνου να αποδειχθεί η πλεκτάνη. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς όπως και πρώτα.

Για αυτό το λόγο ο κ. Καμμένος είναι ο πιο συστημικός πολιτικός που υπάρχει, η εγγύηση ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει. Λέγεται ότι ίσως προχωρήσει και στην ίδρυση νέου κόμματος. Αν αυτό επαληθευτεί, θα είναι το πρώτο κόμμα που αντί για συνέδρια θα διοργανώνει λαϊκά δικαστήρια.

πηγή: http://blemilo.blogspot.com/2012/01/blog-post_12.html?spref=fb

Κίμων γεννήθηκες, Κουλούρης θα πεθάνεις...

2012-01-09T07:18:00.000-08:00

Η πρώτη μου χαρακτηριστική ανάμνηση από τον Κίμωνα Κουλούρη τοποθετείται την εποχή που ήμουν μαθητής, καθώς τύχαινε να ήμαστε περίπου γείτονες και να στέλνει τα παιδιά του στο ίδιο ιδιωτικό σχολείο που πήγαινα και’ γω. Θυμάμαι σχεδόν κάθε φορά που το σχολικό λεωφορείο στάθμευε έξω από το σπίτι του τη γυναίκα του να βγαίνει για να ειδοποιήσει τον οδηγό ότι τα βλαστάρια της δεν είναι ακόμα έτοιμα, θυμάμαι ότι πολλές φορές χρειαζόταν να περιμένουμε έως και είκοσι λεπτά και άλλες να φεύγουμε άπραγοι. Ήμουν ευτυχώς αρκετά μεγάλος εκείνη την εποχή ώστε να αντιπαρέρχομαι απορίες του τύπου «εγώ γιατί πρέπει να ξυπνάω σα μαλάκας είκοσι λεπτά νωρίτερα για να ετοιμαστώ;», αρκετά μεγάλος επίσης ώστε να φρονώ ότι αυτή η ειδική μεταχείριση (δεν υπήρχε περίπτωση το λεωφορείο να περιμένει τόσο πολύ για οποιονδήποτε άλλο μαθητή) οφειλόταν σε ένα πλήθος σύνθετων παραγόντων οι οποίοι όριζαν τόσο ένα ιδιόμορφο και φολκλορικό πολιτικό τοπίο αλλά και τη φύση των πελατειακών σχέσεων που απέρρεαν από αυτό. Μια κουτή αλαζονεία με άλλα λόγια που κινούταν πέρα από τους πιο στοιχειώδεις κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς, που έγραφε στα παλιά της τα υποδήματα το κοινωνικό σύνολο προσδίδοντας στον κάτοχο της μια ιδιότυπη μορφή ασυλίας, που θεωρούσε τους υπόλοιπους «πλέμπα» και τον ίδιο «προνομιούχο». Μια κουλτούρα που δεν δημιουργήθηκε «τυχαία» αλλά, αντιθέτως, πάνω στα θεμέλια της οποίας χτίστηκε το οικοδόμημα του «βαθέως ΠΑΣΟΚ», και γύρω από την οποία προσκολλήθηκαν ένα σωρό παρατρεχάμενοι, αμόρφωτοι και μέτριοι για να την υπηρετήσουν και να γίνουν εν μια νυκτί από κλητήρες δήμαρχοι. Ο «αξιότιμος» κύριος Κουλούρης δεν άλλαξε και πολύ από την εποχή που το σχολικό συνέλλεγε τα παιδιά του από την οικεία του, δυστυχώς για κείνον όμως η ίδια νεοελληνική και φτωχομπινέδικη νοοτροπία (διαμορφωμένη μέσα στα τσικό του ΠΑΣΟΚ) τον οδήγησε ξανά στον αφρό της επικαιρότητας για όλους τους λάθους λόγους, ή μάλλον καλύτερα γι’ αυτό που κατά βάθος αντιπροσωπεύει, τον φτωχό, συμπλεγματικό και μικροαστό ανθρωπάκο που κανένα αξίωμα (βουλευτικό ή υπουργικό) δεν θα μπορέσει να ξεριζώσει από μέσα του…

Ποδοσφαιρικά Ελντοράντο εν μέσω κρίσης.

2012-01-07T01:21:00.000-08:00

Η φτώχια φέρνει γκρίνια και η απόγνωση μεσσίες, η επέκταση της οικονομικής κρίσης σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο και το αμαρτωλό ποδόσφαιρο που ακόμα και προ αυτής είχε ήδη «χτίσει» μια ιδιαίτερη παράδοση στην ανάδειξη απίθανων τύπων που χρησιμοποιούσαν το χώρο ως εφαλτήριο για την αυτοπροβολή και την εξυπηρέτηση των σκοτεινών συμφερόντων τους. Μόνο που αυτό που συμβαίνει στην παρούσα συγκυρία δείχνει να μην έχει προηγούμενο.

Μια νέα φουρνιά τυχάρπαστων συνωστίζεται για να προσφέρει στις χρεοκοπημένες ΠΑΕ υποσχέσεις οικονομικής ανάσας και δραστικές λύσεις, με τις τελευταίες να συμπεριφέρνονται σαν καρκινοπαθείς τελευταίου σταδίου έτοιμες να ενδώσουν σε κάθε λογής ευχολόγιο. Άνθρωποι που υπό κανονικές συνθήκες θα είχαν εκδιωχθεί κλοτσηδόν κάθονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, τάζουν λαγούς και πετραχήλια, υπόσχονται τους μεγαλύτερους παιχταράδες της Ευρώπης, δίνουν στους δημοσιογράφους τροφή για πρωτοσέλιδα και στους ταλαιπωρημένους οπαδούς λαβή για όνειρα θερινής νυκτός.

Μπορεί να είναι γραφικοί αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, ίσα-ίσα γνωρίζουν ότι για να διατηρηθείς στον αφρό της επικαιρότητας οφείλεις να υιοθετήσεις το δικό σου στυλ που θα σε βοηθάει να περιφέρεσαι στις εξέδρες των επισήμων ξεχωρίζοντας σα τη μύγα μες στο γάλα, άλλοι επιστρατεύουν εξεζητημένες ενδυματολογικές επιλογές (Φλωρίδης), άλλοι το εκτόπισμα τους (Τσάκας) και άλλοι ξεχασμένους πρώην αθλητικούς παράγοντες εν είδει συμβούλων (Ξενιάδης). Στο άγονο τοπίο της πραγματικότητας αρχίζει να διαμορφώνεται ένα νέο Ελντοράντο, μόνο που αργά ή γρήγορα ο θησαυρός αποδεικνύεται άνθρακες, τα λεφτά δεν εμφανίζονται ποτέ και ο,τι τελικά μένει στη συλλογική οπαδική μνήμη είναι οι απίθανες φιγούρες των κατά φαντασία μεσσιών…

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική διεύθυνση της "Athens Voice"

Τσάρλς Μπουκόφσκι: « Ο καπετάνιος έχει κόψει την αλυσίδα, το πλοίο βρίσκεται στα χέρια των ναυτών»

2012-01-04T02:14:00.000-08:00

Ελάχιστα μόλις χρόνια πριν φύγει από τη ζωή και έχοντας πλήρη επίγνωση του επερχόμενου θανάτου του ο μεγάλος Τσάρλς Μπουκόφσκι επιχείρησε μια ημερολογιακή κατάθεση εν είδει απολογισμού της ζωής και του έργου του (άλλωστε αυτά τα δύο υπήρξαν αδιαχώριστα). Σοφότερος από ποτέ άλλοτε, συμβιβασμένος με το μοιραίο και κατασταλαγμένος στις απόψεις του μετά από τόσους τόνους γεμισμένων σελίδων καταθέτει ένα δοκίμιο που μπορεί να ιδωθεί ποικιλοτρόπως. Αν είσαι συγγραφέας (ή απλά ασχολείσαι με το γράψιμο) ξέχνα όλα τα ξύλινα εγχειρίδια «περί γραφής» των κάθε λογής κοσμικών μαϊντανών (εσχάτως και αρκετών εγχώριων) και άρχισε να σημειώνεις. «Ο συγγραφέας οφείλει μόνο στη γραφή του. Δεν χρωστάει τίποτα στον αναγνώστη πέρα από την προσφορά της τυπωμένης σελίδας». Η απαράβατη αρχή του Μπουκόφσκι που τον ακολούθησε σε όλη του τη «σταδιοδρομία» και που η όψιμη φήμη του ουδόλως την επηρέασε συνοψίζεται στην παραπάνω φράση, είτε κοιμόταν απένταρος σε παγκάκια και σκουπιδοτενεκέδες, είτε μετά την αναγνώριση του χαλαρώνοντας στο τζακούζι της άνετης βίλας του, ο κοινός παρανομαστής της αδιάκοπης γραφής του δεν ήταν μήτε τα φράγκα μήτε η δόξα αλλά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, κάτι ριζωμένο στον πυρήνα της ίδιας της ύπαρξης. «Γίνεσαι συγγραφέας κάνοντας αυτό που λέει το ένστικτο σου το οποίο συντηρεί εσένα και τις λέξεις, που σε προφυλάσσει από το θάνατο μέσα στη ζωή». Αυτή ακριβώς η φιλοσοφία είναι που καθιστά τόσο αναπόσπαστα τη ζωή και το έργο του, η ματαιότητα της καθημερινότητας που σου επιβάλλει να βρεις ένα τέχνασμα για να την ανατρέψεις ή απλά να ξεφύγεις, ο θάνατος μέσα στη ζωή αλλά και το αντίστροφο. Οι εκλάμψεις, οι «σωστές» λέξεις, η ροή, η κορύφωση έρχονται μέσα από την καθημερινή επαφή με το θάνατο, όπως και ο αλκοολισμός, ο τζόγος, η καταστροφή. Πρόκειται για έναν διαρκή γύρο του θανάτου, μια ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί, ένα καθημερινό στοίχημα για επιβίωση μέσα από το οποίο δύο μονάχα επιλογές υπάρχουν. Ή να τσακιστείς, ή να μεγαλουργήσεις…

Βαθμολογία 5/5

Μου χρωστάς, δεν σου χρωστάω… (Η περίπτωση των απλήρωτων εργαζομένων του «Alter» και η εύστοχη μορφή της διαμαρτυρίας τους)

2011-12-28T12:44:00.000-08:00

Θα’ πρεπε να χτυπήσει η κρίση την πόρτα μας ώστε να πέσουν οι μάσκες των κάθε λογής αφερέγγυων εργοδοτών στο χώρο των εκδόσεων και των ΜΜΕ, ασφαλώς και οι άνθρωποι αυτοί δεν έγιναν «απατεώνες» εν μια νυκτί καθώς το ποιόν τους ήταν γνωστό στην πιάτσα από πριν, ωστόσο χρειάστηκε να φτάσουμε στις τωρινές συνθήκες ώστε ένα ακόμα κοινό μυστικό να προβάλλεται πανελλαδικά από τη συχνότητα του «Alter» προς γνώση όλων των αδαών και μη τηλεθεατών.

Η πρωτότυπη αλλά και εύστοχη, κατ’ εμέ, διαμαρτυρία των απλήρωτων εργαζομένων του καναλιού δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που οι αγγλοσάξονες ονομάζουν «name and shame» και αποτελεί την καλύτερη απάντηση στους λογής-λογής εγχώριους Κουρήδες που θεωρούν ότι στήνοντας μια επιχείρηση μπορούν να θησαυρίζουν εις βάρος εκείνων των ανθρώπων που ουσιαστικά την στηρίζουν δίχως καμία συνέπεια.

Την ίδια πρακτική άλλωστε είχε χρησιμοποιήσει και ο υπογράφων (http://zavulon669.blogspot.com/2011/07/blog-post.html) έπειτα από αντίστοιχη εμπειρία του. Ας ελπίσουμε, ιδιαίτερα μετά τα όσα ακούγονται στο χώρο, αυτά τα παραδείγματα να πληθήνουν αλλά πολύ περισσότερο να δημιουργήσουν μια ιδιαίτερη «παράδοση» που θα αλλάξει το τοπίο στον συγκεκριμένο χώρο, ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι σε αντίθεση με άλλα επαγγέλματα η δύναμη της φωνής ενός εργαζομένου στο χώρο των ΜΜΕ μπορεί να φτάσει πολύ πιο μακριά.

Υ.Γ: Για σχετική ενημέρωση συντονιστείτε στη συχνότητα του «Alter» ή απλά επισκεφτείτε το μπλόγκ των εργαζομένων του http://ergazomenoialter.blogspot.com/

Πουθενά

2011-12-26T08:43:00.000-08:00

λοιπόν, που είναι όλοι τους;
οι Χεμινγουει, οι Τ.Σ Έλιοτ, οι Πάουντ,
οι ε.ε κάμινγκς, οι Τζέφερς, οι Ουίλιαμς Κάρλος Ουίλιαμς;
που είναι ο Τόμας Γούλφ, ο Ουίλιαμ
Σαρογιαν; Ο Χένρι Μίλερ, ο Σελίν, ο Φάντε, ο Ντός Πάσος;
που είναι όλοι τους; Νεκροί, το ξέρω
που είναι όμως οι αντι-καταστάτες τους, που είναι οι νέοι άλλοι;

για μένα, η τωρινή συμμορία
δεν είναι παρά ένα τσούρμο χλιαρές
απομιμήσεις.

που είναι η Κάρσον Μακ Κάλερς;
που είναι ένας;
που είναι οποισδήποτε;
που είναι όλοι τους;

τι συνέβη, τι δεν μπόρεσε να συμβεί;

που είναι ο δικός μας Τουργκένιεφ;
ο δικός μας Γκόρκι;
δεν ρωτάω για τον Ντοστογιέφσκι,
δεν υπάρχει κανείς να αντικαταστήσει
τον Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς

όμως αυτοί εδώ τώρα, τι πράγμα είναι;
κάνουν τον ελάχιστο τους πάταγο
τι ασκημένη ανοησία
τι γλωσσική βαρεμάρα
τι ηλίθια μπασταρδεμένη απάτη
ενάντια στις εκδόσεις
ενάντια στην εισπνοή και την εκπνοή

υπάρχει αυτή η σπατάλη
μιας φυσικής και όμορφης δύναμης

Κοιτάζω γύρω μου και
ψάχνω
και λέω:
που είναι οι
συγγραφείς;

Τάδε έφη: Τσάρλς Μπουκόφσκι

Ιστορίες από το Βερολίνο (2) Σχολιάζοντας στην ομίχλη

2011-12-24T10:47:00.001-08:00

Γράφοντας ένα άρθρο για το Βερολίνο σε εφημερίδα μεγάλης αναγνωσιμότητας για ένα πράγμα ήμουν σίγουρος εκ των προτέρων, ότι ανεξαρτήτως της ποιότητας του, τα χολερικά σχόλια θα έδιναν και θα έπαιρναν αποκλειστικά και μόνο λόγω του γεγονότος ότι εμπεριείχε τη μαγική λέξη: Βερολίνο.

Κακά τα ψέματα, το Βερολίνο είναι «trendy», είναι «must», δεν αντιπροσωπεύει μόνο έναν ποιοτικό ή μποέμ τρόπο ζωής (όσο μποέμ μπορεί να είναι σε μια σύγχρονη αστική μητρόπολη) αλλά και την αποθέωση του τάχα μου, το ελατήριο του θλιβερού επαρχιωτισμού όλων εκείνων που προσπαθούν να επιδείξουν μια κοσμοπολίτικη αύρα όχι με επιχειρήματα αλλά με το ανυπόφορο ύφος ξερόλα. Περικαλυμμένο από τον μύθο που επιβάλλει μια δήθεν εναλλακτική κουλτούρα (τρομάρα της) αποτελεί οπωσδήποτε έναν ακαταμάχητο πόλο έλξης για τα υποψήφια θύματα της.

Αν στη μετακομουνιστική εποχή της η πόλη κατατρύχεται από μια μεγάλη κατάρα, είναι ακριβώς αυτή, η προσβολή της προσωπικότητας της αλλά και των κατοίκων της (όπως και οι ίδιοι θα σου επιβεβαιώσουν) από μια μανία οικειοποίησης του κάθε εισβολέα που φτάνει εκεί πέρα για να ζήσει το «μύθο» του και ασφαλώς να αποκλείσει κάθε εναλλακτική προσέγγιση που ξεπερνά τα προκατασκευασμένα όρια του.

Οπωσδήποτε οι «μόδες» έρχονται και παρέρχονται, όπως και οι ιστορικές συγκυρίες που διαμορφώνουν τις συνθήκες και την αισθητική των πόλεων, το ευτύχημα για το Βερολίνο είναι ότι ο κύκλος του δείχνει ήδη να ολοκληρώνεται και οι υποψήφιοι προορισμοί που θα αποτελέσουν το νέο σημείο αναφοράς έχουν ήδη αρχίσει να διαφαίνονται στον ορίζοντα. Για όλους του υπόλοιπους που αρνούνται να αναγνωρίσουν τάσεις και ταμπέλες επισκεπτόμενοι κάποιο μέρος ισχύει ο ίδιος απαράβατος αλλά και διαχρονικός κανόνας, η ομορφιά της κάθε πόλης κρύβεται σε αυτό που εσύ ορίζεις, ένα τσιγάρο σε κάποιο κρυμμένο από τα βλέμματα καφέ ή απλά μια πρωινή, φθινοπωρινή βόλτα στο πάρκο…

Τάδε έφη Όσκαρ Ουάιλντ...

2011-12-17T12:52:00.000-08:00

Οι μικροί...

2011-12-13T05:00:00.000-08:00

Ο κόσμος των εκδόσεων έχει δύο όψεις. Από τη μια, υπάρχει η κυριαρχία εκείνων που ονομάζονται «έμποροι». Σε ορισμένους εκδοτικούς οίκους, αυτοί επιβάλλουν τον νόμο. Στα γραφεία τους, το ειδικό βάρος της ηλιθιότητας ανά τετραγωνικό μέτρο σπάει όλα τα ρεκόρ. Όχι μόνο δεν διαβάζουν, όχι μόνο δεν τους ελκύουν τα πνευματικά ζητήματα, αλλά επιπλέον διαπιστώνεις πως μισούν τη διανόηση. Πράγμα, άλλωστε, που εξηγείται πολύ καλά. Ξέρουν πως οφείλουν τα πάντα στους δημιουργούς, έτσι λοιπόν τους εκδικούνται. Ή τους αγνοούν. Για τον εορτασμό μιας επετείου σ’ έναν από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της χώρας, μοιράστηκαν στους καλεσμένους βιβλία που δεν περιείχαν παρά λευκές σελίδες. Κάποιοι άρχισαν να ειρωνεύονται: «Αυτό είναι τ’ όνειρό τους!»
Παράλληλα με αυτό τον κόσμο του μη βιβλίου ή του σκουπιδιού, για να μιλήσω όπως ο Πιερ Ανκέλ, διασώζεται ένα ολόκληρο εκδοτικό ρεύμα για το οποίο ο εμπορικός σκοπός δεν είναι πρωταρχικός, ρεύμα που θέλει να συνδυάσει την εμπορικότητα με τις έννοιες της ομορφιάς, της πρωτοτυπίας, της αναζήτησης, της εξέγερσης και, ας πούμε τη λέξη χωρίς να ντρεπόμαστε, της ευφυΐας. Ο καλός εκδότης είναι ένας ονειροπόλος ρεαλιστής. Εξακολουθεί να υπάρχει σε πολλούς μικρούς εκδοτικούς οίκους, μπορεί να βρεθεί και σε κάποιους μεγάλους.
Με τους συναδέλφους μου, καταλήξαμε να λέμε ότι αυτή η δυαδικότητα υπήρχε πάντοτε. Παράδειγμα ο Γουτεμβέργιος, που πέθανε μέσα στη φτώχεια για μια ιστορία με λεφτά. Πάντα όμως υπήρχε ένα ρεύμα αντίθετο στο μεγάλο ποτάμι της βλακείας. Πιθανόν, οι δεινόσαυροι να είναι αυτοί οι ογκώδεις τόμοι που τυπώνονται σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα και για τους οποίους κανείς δεν θα μιλάει σε τρία χρόνια. Όπως δεν μιλούν πια για τον Σκριμπ, που θριάμβευσε στη θεατρική σκηνή της εποχής του, ή για τον Ευγένιο Συ, εξαιρετικά δημοφιλή μυθιστοριογράφο (ενώ ο Σταντάλ παρέμενε στη σκιά). Εμείς οι άλλοι, οι μικροί, οι χωρίς διακρίσεις, θα είμαστε ακόμα εκεί, πάνω στον πάγκο ενός βιβλιοπώλη εκπτώσεων διαρκείας ή ενός υπαίθριου παλαιοπώλη, στο έσχατο καταφύγιο της ελευθερίας. Κρατάμε γερά. Είμαστε σίγουροι για το έργο μας. Δεν θα πεθάνουμε παρά μαζί με τον τελευταίο άνθρωπο. Είμαστε πάντα ζωντανοί!

Paul Desalmand, «Ένα βιβλίο για πέταμα», Πόλις 2008 (μετάφραση Μαρία Γαβαλά)

Το απόσπασμα μου το έστειλε συνάδελφος συγγραφέας για τα γεννέθλια μου.
Πηγή: http://tierradelego.blogspot.com/2011/10/blog-post_22.html
Και για την αντιγραφή
Αχιλλέας Σωτηρέλλος...

http://prwsopikesoptasies.wordpress.com/

2011-12-10T11:34:00.000-08:00

ορισμένες απορίες που θα πρεπε να μας προβληματίσουν...

2011-12-09T12:54:00.000-08:00

Καν’ το όπως οι Έλληνες…

2011-12-08T14:41:00.000-08:00

Αν κάποιοι θεώρησαν την υπόθεση των στημένων στο ελληνικό πρωτάθλημα εγχώρια πρωτοτυπία τότε μάλλον με την ίδια λογική θα έπρεπε να συμπεράνουν ότι το «μικρόβιο» του εύκολου κέρδους περιορίζεται στα στενά σύνορα μας και έξω από αυτά όλα κυλούν ειδυλλιακά. Ασφαλώς ο τζόγος δεν ανακαλύφθηκε στην Ελλάδα και θα ήταν αδιανόητο το λαοφιλέστερο άθλημα να μείνει έξω από το χορό των αστρονομικών ποσών που διακυβεύονται κάθε Κυριακή και μεσοβδόμαδα τόσο σε επίσημο και καθ’ όλα νόμιμο επίπεδο, όσο και σε ανεπίσημο και παράνομο (με τα όρια ανάμεσα τους να είναι ασαφή και δυσδιάκριτα). Με άλλα λόγια, είναι πολλά τα λεφτά Άρη…

Μπροστά στα όσα συνέβησαν με την ολοκλήρωση των ομίλων του Champions League, ο όποιος Μπέος και Τσακογιάνης φαντάζουν απλά μαθητούδια. Και αν ήταν η ίδια η UEFA που πίεσε για την αποκάλυψη των στημένων παιχνιδιών σε ένα από τα πιο υποβαθμισμένα πρωταθλήματα της Ευρώπης (Ελληνικό) για τα όσα έλαβαν χώρα στην πιο προβεβλημένη διασυλλογική διοργάνωση της δηλώνει άγνοια και σφυρίζει…κλέφτικα. Τα γεγονότα ωστόσο μιλούν από μόνα τους. Ομάδα που χρειάζεται ένα θαύμα (ήτοι νίκη με διαφορά πέντε γκολ) για να περάσει στον επόμενο γύρο, επικρατεί εκτός έδρας της αντιπάλου της με 7-1, τη στιγμή που ο αμυντικός, σε ένα από τα γκολ, μαζεύει τη μπάλα από τα δίχτυα κλείνοντας συνομωτικά το μάτι στον παίχτη που το σημείωσε, ό ίδιος αμυντικός έχει «συλληφθεί» από το φωτογραφικό φακό να βγαίνει λίγες ώρες νωρίτερα από στοιχηματικό γραφείο κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά μη τυχόν και τον πάρει κάνα μάτι.

Ασφαλώς και όλα αυτά μπορούν να αποτελούν διαβολικές συμπτώσεις, δίνοντας απλά λαβή για φήμες, ψίθυρους και υποψίες. Ας θυμηθούμε ωστόσο, ότι και στην πολυδιαφημισμένη αυτοκάθαρση του ελληνικού ποδοσφαίρου δύο ομάδες εξαφανίστηκαν από τον αθλητικό χάρτη με μια άνωθεν υπουργική εντολή μόνο βάσει ενδείξεων και χωρίς ποτέ οι κατηγορίες να τεκμηριωθούν και να τελεσιδικήσουν, ενώ μια τρίτη κατρακύλησε τρεις ολόκληρες κατηγορίες λόγω γραφειοκρατικών και εξωαγωνιστικών διαδικασιών.

Το συμπέρασμα, δίκιο είναι ο νόμος του ισχυρού. Και ο ισχυρός, είτε ονομάζεται UEFA είτε κράτος, μπορεί να κρατάει και το μαχαίρι και το καρπούζι εφαρμόζοντας τα δύο μέτρα και σταθμά κατά το δοκούν. Ας το έχουμε υπόψη μας την επόμενη φορά που θα δούμε κάποιο παίχτη να δένει τα κορδόνια του στη σέντρα του γηπέδου ή να κλείνει πονηρά το μάτι σε κάποιον αντίπαλο του. Και ας γνωρίζουμε, ότι κανείς δεν περίμενε τους Έλληνες για να μάθει τους όρους και τους κανόνες με τους οποίους παίζεται, ενίοτε, το παιχνίδι, μάλλον το αντίστροφο ισχύει…

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκρονική έκδοση της εφημερίδας "A.V"

Not proud to be Greek...

2011-12-07T19:47:00.000-08:00

"PROUD TO BE GREEK". Όλο και κάπου θα το έχεις δει γραμμένο τώρα τελευταία. Είναι μία καμπάνια-παρηγοριά στον άρρωστο, ένα «πατ-πατ» στην πλάτη του ανθρώπου που κλαίει με λυγμούς, μία υπενθύμιση του πόσο γαμάτοι είμαστε, ακόμα και όταν καταρρέουμε όλοι μαζί, χτυπημένοι από μια κρίση που σε μεγάλο βαθμό προκάλεσε αυτή ακριβώς η γαματοσύνη μας.
Θες τη γνώμη μου; Είναι μία ηλίθια καμπάνια. Αν θες πραγματικά να κάνεις τον άλλο να νιώσει καλύτερα, πες του «Είμαστε όλοι ενωμένοι», «Όλοι μαζί θα πετύχουμε», «Υπάρχει ακόμα ελπίδα». Αν θες να τον κινητοποιήσεις για κάτι, πες του «Σήκω από τον καναπέ», «Χτύπα αυτούς που σε χτυπάνε», «Μην τους αφήνεις να σου πίνουν το αίμα». Με το να του λες να είναι «περήφανος που είναι Έλληνας», στην καλύτερη περίπτωση θα του ανυψώσεις για λίγο το ηθικό, προτού συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει κάνει ποτέ τίποτα για το οποίο θα'πρεπε να είναι περήφανος. Στη χειρότερη, θα του ανυψώσεις το εθνικό φρόνημα και θα πάει να σαπίσει στον ξύλο κανέναν μετανάστη να ξεμπουκώσει.

Αλλά πού ξέρεις, μπορεί και να λέω μαλακίες. Ας δοκιμάσω κι εγώ να αναλύσω τι σημαίνει να είσαι Έλληνας σήμερα, και ίσως τελικά να έχω όντως καλούς λόγους να είμαι περήφανος και να μην το ξέρω. Για να δούμε, λοιπόν:

- Από οικονομικής απόψεως, η Ελλάδα είναι μία κατεστραμμένη χώρα. Την πνίγουν τα χρέη, και της επιβάλλουν να παίρνει συνεχώς δάνεια για να αποπληρώσει τα παλιά χρέη, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερα χρέη για το μέλλον. Αν δε χρεωκοπήσει σήμερα, θα χρεωκοπήσει αύριο, όταν πια δε θα είναι χρήσιμη σε κανέναν. Όλοι οι οικονομικοί δείκτες είναι για κλάματα: Παραγωγή; Μηδέν. Ανεργία; Στα ύψη. Ανάπτυξη; Αρνητική. Χρέος; Άσ'τα να πάνε. Και ποιος φταίει γι'αυτό; Εσύ, μαλάκα Έλληνα. Εσύ που ψήφιζες τους "δικούς σου" βουλευτές για να διορίσουν το παιδί σου στο Δημόσιο ή για να σου βγάλουν εκείνη την αδειούλα που δεν ήθελες να πληρώσεις για να την βγάλεις. Εσύ φταις. Εντάξει, φυσικά μπορεί να μην είσαι εσύ ο φταίχτης, μπορεί εσύ να ήσουν τίμιος. Αλλά ήταν ο γείτονάς σου. Ο κολλητός σου. Ο μπατζανάκης σου. Ο ψιλικατζής της γειτονιάς. Ο πολιτικός που ψήφιζες. Όλοι αυτοί που, όταν σου έλεγαν για τα "κατορθώματά" τους, εσύ όχι μόνο δεν τους έβριζες, όχι μόνο δεν αντιδρούσες, αλλά τους έλεγες και "καλά κάνεις ρε", τους χτύπαγες συναδελφικά στον ώμο και επικροτούσες την στάση τους. Και τώρα γκρινιάζεις ότι δεν έχεις λεφτά. Ε, καλά να πάθεις. Για την ελληνική οικονομία, NOT PROUD TO BE GREEK.

- Πάμε στην πολιτική: Ένα σάπιο σύστημα, που ξεκινάει από την διεφθαρμένη κορυφή και καταλήγει στην σαθρή εκλογική βάση. Ένα σύστημα τόσο δημοκρατικό, που ακόμα και μέσα στα κόμματα ισχύει ο νόμος του ενός: Αν διαφωνήσεις με την επίσημη γραμμή του κόμματος σε ένα οποιοδήποτε θέμα, καρατομείσαι. Μπορεί να είσαι ο πιο σοφός άνθρωπος του κόσμου (αν και μάλλον δύσκολο, αν έχεις λάβει ελληνική παιδεία), αλλά αν διαφωνήσεις με τον μπουμπουνοκέφαλο που οι άλλοι κρετίνοι όρισαν πρόεδρο του κόμματος για το ωραίο του το επίθετο, είσαι περιττός. Χειρότερα από περιττός: Επικίνδυνος. Όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης (37 χρόνια έχουν περάσει από τότε) είχαν όλα κι όλα 4 επίθετα. Δύο Καραμανλήδες, δύο Παπανδρέου, ένας Μητσοτάκης, ένας Σημίτης. Αν πρέπει να δώσεις ένα όνομα στο πολιτικό μας σύστημα, αυτό είναι "κληρονομική δημοκρατία". Ο λαός ψηφίζει μεν, οι επιλογές του όμως περιορίζονται σε απογόνους παλιών (και πολύ πιο ικανών) πολιτικών. Είναι ένα ιδιαίτερα πρωτότυπο πολιτικό σύστημα – μπορείς να πεις ότι ανέκαθεν στην Ελλάδα ήμασταν πρωτοπόροι, λανσάροντας και την άμεση δημοκρατία πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια, αλλά ειλικρινά, μπορείς να είσαι περήφανος για ένα τέτοιο σύστημα; Για την ελληνική πολιτική κατάσταση, NOT PROUD TO BE GREEK.

- Ας περάσουμε σε μερικά κοινωνικά θέματα. "Η Ελλάδα περνάει δύσκολες ώρες". Καμία αμφιβολία. "Πρέπει όλοι να κάνουμε θυσίες". Δεκτό. "Πρέπει να πληρώσετε όλοι για τα είδη πολυτελείας". Κατανοητό. "Πρέπει όλοι να πληρώσετε για το κεραμίδι που έχετε πάνω από το κεφάλι σας". Εξοργιστικό, αλλά δε γαμιέται, πρέπει να σωθεί η χώρα. "Πρέπει να πληρώσετε για το κεραμίδι που έχετε πάνω από το κεφάλι σας, και αν δεν το κάνετε θα σας κόψουμε το ρεύμα". Ακόμα πιο εξοργιστικό, αλλά θα το καταπιώ κι αυτό. "Φυσικά, σε όλα αυτά η Εκκλησία θα σφυρίζει αδιάφορα και να μη συμμετάσχει καθόλου". Συγνώμη – ΤΙ ΕΙΠΕΣ; Η Εκκλησία, η ίδια Εκκλησία που έχει περισσότερα ακίνητα απ'όσα θα δει ένα μεσιτικό γραφείο σε 700 χρόνια λειτουργίας, δε θα πληρώσει για τις εκκλησίες της, την ίδια στιγμή που ένας άνεργος, ένας ανάπηρος και ένας συνταξιούχος θα πρέπει να φτύσουν αίμα για να πληρώσουν ένα άδικο εισπρακτικό μέτρο; Ε λοιπόν, ένα κράτος που βάζει πάνω από την ευημερία των πολιτών του την ευημερία των παπάδων του δεν αξίζει κανέναν σεβασμό. Για τη στάση του κράτους απέναντι στην κοινωνία και την Εκκλησία, NOT PROUD TO BE GREEK.

- Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά πράγματα ακόμα: Την κατάσταση των ελληνικών σχολείων, που δεν έχουν καν βιβλία. Την κατάσταση των ελληνικών νοσοκομείων, που σε λίγο θα είναι self-service. Την άρνηση των περισσοτέρων να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, απαιτώντας τα ίδια προνόμια που είχαν παλιά, έστω κι αν αυτά μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση. Την προκλητική κηδεμονία των τραπεζών από το κράτος, την ίδια στιγμή που για να πάρεις και να αποπληρώσεις ένα δάνειο πρέπει να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές (και πάλι, το πιο πιθανό είναι να καταλήξεις στη φυλακή). Την τρομακτική ανεργία, που σου επιτρέπει να πανηγυρίζεις έξαλλα αν βρεις μία δουλειά στην οποία βγάζεις αρκετά για να ξοφλήσεις το νοίκι του μήνα (αν και το πιθανότερο είναι στα 30 σου να μένεις ακόμα με τους γονείς σου, με λίγες προοπτικές να αλλάξει αυτό σύντομα). Όλα αυτά τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας, για τα οποία I'M NOT PROUD TO BE GREEK.

Αλλά ξέρεις κάτι; Όλα αυτά είναι για τους άλλους. Είναι γενικά φαινόμενα. "Φταίει μια μικρή μερίδα ανθρώπων που έχει καταστρέψει τη χώρα", μπορεί να πει κάποιος, αποσιωπώντας (ή ακόμα χειρότερα, αγνοώντας) τις δικές του ευθύνες, "και άρα όλα αυτά που λες είναι παπαριές, δε με αφορούν εμένα, γιατί εγώ αντιπροσωπεύω το γαμάτο κομμάτι της Ελλάδας, που είναι και μεγαλύτερο στο κάτω-κάτω". Ας πούμε, λοιπόν, ότι ενστερνίζομαι αυτήν την άποψη. Ναι, όλα τα προβλήματα της Ελλάδας οφείλονται σε: α. κακόβουλους ανθρώπους που είναι φιλοαμερικάνοι και θέλουν να παραδώσουν τη χώρα στα χέρια του Ομπάμα, β. ζηλιάρηδες λαούς που επιβουλεύονται την καλυτερότερη χώρα του κόσμου, γ. ένα τεστ του Θεού που θέλει να μας δοκιμάσει και να δει αν αξίζουμε να κερδίσουμε την αιώνια σωτηρία, δ. εξωγήνες δυνάμεις που απ'όλον τον πλανήτη διάλεξαν την Ελλάδα για να κάνουν τα παιχνίδια τους, ε. __________________________ (εδώ προσθέστε τη δική σας θεωρία συνωμοσίας). Ναι, η Ελλάδα είναι η χώρα που έχει ήλιο 365 μέρες τον χρόνο, που έχει το καλύτερο φαγητό του κόσμου, που έχει τους πιο ανοιχτόκαρδους και φιλόξενους ανθρώπους στον κόσμο (μισό να ξεράσω και επιστρέφω...******...Οκ, συνεχίζω), που έδωσε στον κόσμο τα φώτα της δημοκρατίας, που έχει τα πιο ωραία νησιά και τα πιο ωραία ηλιοβασιλέματα, και τις πιο ωραίες γυναίκες, και τους πιο ωραίους άνδρες. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν είμαι περήφανος για όλα αυτά. Τα περισσότερα από αυτά είναι κλασικά στερεότυπα, του τύπου "στην Αγγλία βρέχει κάθε μέρα", και ελάχιστη (ή και καθόλου) αλήθεια περιλαμβάνουν. Αλλά ακόμα κι αν ήταν αλήθεια, και πάλι δε θα ήμουν περήφανος. Το γεγονός ότι η μοίρα με έφερε σε αυτήν τη χώρα με τα ωραία νησιά και τα ωραία ηλιοβασιλέματα, και όχι σε μία χώρα με ωραίες ερήμους ή ωραίες τούνδρες, δε σημαίνει ότι πρέπει να είμαι και περήφανος γι'αυτήν. Περήφανοι αξίζει να είμαστε για πράγματα που ΕΜΕΙΣ έχουμε κάνει, και όχι η φύση για μας. Δεν μπορώ να είμαι περήφανος για τον εαυτό μου επειδή έτυχε να γεννηθώ εδώ. Χρειάζεται κάτι παραπάνω.

Ας δούμε, λοιπόν, εμένα προσωπικά. Έναν άνθρωπο 27 χρονών, χωρίς ενεργή ανάμειξη στα πολιτικά (αλλά πολιτικοποιημένο), χωρίς διαπλοκές με κανέναν απολύτως (δεν πρόλαβα ακόμα, και να ήθελα δηλαδή), σπουδαγμένο (ανάθεμα τα ιδιωτικά σχολεία και τα ΑΕΙ μου), ουδέτερο. Θα έπρεπε εγώ προσωπικά να αισθάνομαι περήφανος επειδή είμαι Έλληνας; Για να δούμε.

Σπούδασα σε ένα σχολείο που θεωρείται ένα από τα καλύτερα της χώρας και σε ένα πανεπιστήμιο που θεωρείται ένα από τα καλύτερα της χώρας. Όλα όσα έμαθα στο σχολείο και το πανεπιστήμιο, ανατράπηκαν απότομα όταν βγήκα στην παραγωγική διαδικασία. Όλη η ιστορία που μας είχαν μάθει στο σχολείο ήταν ένα μεγάλο ψέμα. Μας μάθαιναν να γράφουμε εκθέσεις αποστειρωμένες, τυποποιημένες, μόνο και μόνο για να τσιμπήσουμε έναν βαθμό παραπάνω, και στην πραγματικότητα γράφαμε αηδίες που κανένας σοβαρός άνθρωπος δε θα ενδιαφερόταν ποτέ να διαβάσει. Διδαχτήκαμε κείμενα ελληνικής λογοτεχνίας με μηδαμινή λογοτεχνική αξία από ξερόλες καθηγητές που ποτέ δεν θα δεχόντουσαν τη δική σου οπτική πάνω στο κείμενο. Όσο για το Πανεπιστήμιο, όλη η θεωρία της δημοσιογραφίας που διδάχτηκα ήταν για πέταμα. Ή μάλλον, ήταν εξαιρετική – αλλά εντελώς ανεφάρμοστη στην Ελλάδα. Η δημοσιογραφική δεοντολογία που λάτρεψα όχι μόνο δεν υπάρχει στα παραδοσιακά ΜΜΕ, αλλά ισχύει το ακριβώς αντίστροφο: Το κάθε Μέσο καταφεύγει στις πιο άθλιες και ανεπίτρεπτες μεθόδους για να περάσει η γραμμή ενός καναλάρχη, ενός μεγαλοεκδότη, ενός εφοπλιστή – αφήνοντας σε δεύτερη και τρίτη μοίρα την ενημέρωση του πολίτη. Αηδία.

Βλέποντας πως δεν θα μπορέσω ποτέ να πραγματοποιήσω το όνειρό μου να γίνω δημοσιογράφος, στράφηκα σε άλλους τομείς. Σήμερα δουλεύω σε μία εταιρεία και παίρνω τα 700 ευρώ που μoυ επιτρέπουν, στα 27 μου, να ζω αξιοπρεπώς – όσο "αξιοπρεπής" μπορεί να είναι η ζωή κάποιου που στα 27 μένει ακόμα με τους γονείς του. Σύντομα, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα παίρνω ούτε αυτά τα 700 ευρώ, και έχω πολύ καλές πιθανότητες να ξεκινήσω το "Ημερολόγιο ενός Ανέργου 2: Η Επιστροφή". Το μέλλον διαγράφεται μαύρο και άραχλο.

Μ'αυτά και μ'αυτά, νομίζω ότι μπορείς να πεις πως είμαι ένας μέσος 30άρης: Δουλεύω για 700 ευρώ που δεν είναι καθόλου σίγουρα, με τη δαμόκλειο σπάθη της ανεργίας μονίμως πάνω από το κεφάλι μου, δε βγάζω αρκετά για να ζήσω ανεξάρτητα, και βλέπω το μέλλον μου να το καταπίνουν τα χρέη. Δεν ευθύνομαι για κανένα από τα δεινά που έχουν βρει τη χώρα, είμαι πολύ μικρός για να κατηγορηθώ γι'αυτό. Πλήρώνω τα λάθη άλλων. Θέλω μία ευκαιρία να αποφύγω αυτά τα λάθη στο μέλλον, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει μέλλον. Είμαι ένας μέσος 30άρης Έλληνας. Και NOT PROUD TO BE GREEK.

Αν είμαι περήφανος για κάτι, είναι που δεν τους ψήφισα ποτέ. Δεν έχω βγάλει ποτέ κυβέρνηση, δεν έχω βγάλει ποτέ βουλευτή. Δεν έχω βάλει το χέρι μου στο παγκάρι. Δεν έχω συμμετάσχει σε κανένα όργιο κερδοσκοπίας. Δεν απαίτησα ποτέ με δόλιους τρόπους τίποτα που να μην αξίζω. Γιατί ξέρω πως αν κατακτήσεις κάτι χωρίς να το αξίζεις, θα το κακοδιαχειριστείς. Και τελικά ή θα το χάσεις, ή θα το εκμεταλλευτείς για δόλιο σκοπό.

Αυτό ακριβώς συνέβη σε αυτήν τη χώρα: Άνθρωποι που δεν άξιζαν να πάρουν τα ηνία της, έφτασαν στην ηγεσία της με δόλιους τρόπους. Την κακοδιαχειρίστηκαν, παρέα με τους υποστηρικτές τους. Την εκμεταλλεύτηκαν με δόλιο σκοπό. Και τώρα το βάρος πέφτει σε εμάς. Εμείς που ποτέ δεν συμμετείχαμε σε αυτήν την κακοδιαχείριση, εμείς καλούμαστε να υποστούμε τις συνέπειες. Άδικο; Άδικο, αλλά ελληνικό.

Γι'αυτό και είμαι πραγματικά περήφανος όταν λέω πως I'M NOT PROUD TO BE GREEK.

The Stranger

πηγή: http://thestranger.wordpress.com/

Agendas donnez-moi De vos dates à damner Tous les bouddhas du monde Et la Guadalupe

2011-12-07T08:58:00.000-08:00

«Ήμουν ένας μαλάκας» (Κατάθεση ψυχής από έναν μετανοημένο πρώην ακροδεξιό)

2011-12-06T07:19:00.000-08:00

Στα τριάντα δύο του, ο Manuel Bauer δείχνει ένας καλοζωισμένος στρουμπουλός νέος με καλοκάγαθο χαμόγελο, καμία από τις φωτογραφίες στις οποίες απεικονίζεται δεν παραπέμπει στο ακροδεξιό παρελθόν του. Κι όμως, δεν έχουν περάσει περισσότερο από δέκα χρόνια από την εποχή που άνηκε στο σκληρό πυρήνα των νεοναζί καταγράφοντας στο ενεργητικό του ξυλοδαρμούς μεταναστών, εμπρησμούς των καταστημάτων τους και πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια καμπάνια βίας και τρομοκρατίας εναντίον των ξένων στην επαρχία της Σαξονίας.

Για ορισμένα από τα αδικήματα του, δικάστηκε καταδικάσθηκε και εξέτισε την ποινή του στη φυλακή της Λειψίας, ήταν εκεί όπου σε έναν άγριο καβγά με άλλους ακροδεξιούς «συναγωνιστές» του δύο Τούρκοι κρατούμενοι του έσωσαν, όπως ο ίδιος ομολογεί, τη ζωή. Από τότε μαζί της άλλαξαν και οι αντιλήψεις του, θα του έπαιρνε ωστόσο λίγα ακόμα χρόνια μέχρι να αποσαφηνιστούν πλήρως αφήνοντας οριστικά πίσω το παρελθόν του. Ωστόσο, ως ο πλέον αρμόδιος είναι και ο μόνος που μπορεί να δώσει απαντήσεις για την ακροδεξιά υπόγεια σκηνή στη Γερμανία, μπροστά στην οποία οι αρχές και η κοινωνία για χρόνια επέμεναν να εθελοτυφλούν και ξαφνικά ήρθε στην επιφάνεια με αφορμή τους φόνους των μεταναστών από τη συμμορία του Zwickau.

Η «καριέρα» του άρχισε από το σχολείο, όταν σχετίστηκε με άλλους συμμαθητές του που ηρωοποιούσαν τον Χίτλερ και τη μυθολογία της Άριας φυλής, δεν του πήρε πολύ για να μπει στις τάξεις νεοναζιστικών ομάδων και να αναλάβει αρχηγικό ρόλο, «τότε νόμιζα ότι ήμουν ήρωας, αλλά τώρα πλέον συνειδητοποιώ ότι δεν ήμουν τίποτα άλλο από ένας απλός μαλάκας», ομολογεί. Ακόμα περισσότερο αποκαλυπτική ωστόσο είναι η μαρτυρία του για το ρόλο του NPD (του ακροδεξιού κόμματος της Γερμανίας) το οποίο τους προμήθευε τον εξοπλισμό με όπλα προερχόμενα από τις πρώην χώρες του ανατολικού μπλοκ. « Το NPD ήταν η εταιρία και εμείς οι εργαζόμενοι», λέει. Για την ακρίβεια, αν και ζούσε από τις κρατικές παροχές, η χρηματοδότηση από διαφόρων ειδών πηγές δεν έλλειψε ποτέ, μέχρι και ζυθοποιός από τον οποίο προμηθεύονταν δωρεάν το, απαραίτητο, αλκοόλ υπήρχε.

«Το κράτος όλα αυτά τα χρόνια υποτιμούσε τις ακροδεξιές ομάδες εστιάζοντας την προσοχή του στις αναρχικές ομάδες και τους ακροαριστερούς, όμως η ακροδεξιά αυτή τη στιγμή είναι πολύ καλύτερα οργανωμένη και πολύ πιο επικίνδυνη», τονίζει. Κάτι άλλωστε που επιβεβαίωσαν και οι τελευταίες εξελίξεις. Έχοντας πλέον μετανοήσει προσπαθεί να μεταπείσει και άλλους ομοϊδεάτες του μέσα από την ομάδα EXIT, ενώ έχει επιδιώξει να έρθει και σε επαφή με πρώην θύματα του, μια διαδικασία καθαρτική αλλά και επίπονη. Όπως άλλωστε και ο ίδιος ομολογεί, στις εξηγήσεις που οι περισσότεροι του ζήτησαν για τις πράξεις του, δεν κατάφερε να βρει την κατάλληλη απάντηση…

Υ.Γ Το άρθρο είναι βασισμένο σε σταχυολογημένα αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Bauer στο γερμανικό περιοδικό Spiegel.

Το δικό μου Βερολίνο

2011-11-29T18:04:00.000-08:00

Το φθινόπωρο, στο Βερολίνο, σκοτεινιάζει νωρίς, ο αέρας έρχεται και σε χτυπάει ξηρός και κρυστάλλινος, περπατώ κατά μήκος των φαρδιών δρόμων με τους απογυμνωμένους κορμούς των δέντρων έχοντας την αίσθηση ότι το δέρμα μου θα ανοίξει απ’ το κρύο. Μένω σε ένα μικρό δρόμο, λίγα μόλις μέτρα από το σημείο που λίγες δεκαετίες νωρίτερα δέσποζε το περίφημο τείχος, έκτοτε πολλά άλλαξαν, το τείχος γκρεμίστηκε, οι χαφιέδες εξαφανίστηκαν, οι δυο τομείς της πόλης ενοποιήθηκαν, τα φτηνά ενοίκια προσέλκυσαν κάθε καρυδιάς καρύδι, ο αυταρχισμός έδωσε τη σκυτάλη στην ελευθεριότητα και τον ηδονισμό, οι παλιές κομουνιστικές υπηρεσίες μετατράπηκαν σε κλαμπ, το βιομηχανικό ντιζάιν αποθεώθηκε μπολιαζόμενο από γερές δόσεις σοσιαλιστικού ρεαλισμού και η πόλη παλεύει ακόμα να βρει την ταυτότητα της ισορροπώντας ανάμεσα στο δήθεν και το αυθεντικό. Τι έμεινε αναλλοίωτο; Ίσως η φθινοπωρινή μελαγχολία, το κρύο και η ομίχλη που συχνά κατεβαίνει σχεδόν μέχρι το δρόμο και σε τυλίγει τις πολύ πρωινές ώρες της μέρας…

Το Βερολίνο κρύβει χίλιες δυο όψεις, και ο καθένας μπορεί να διαλέξει αυτή που του ταιριάζει, αρκεί να μην περιοριστεί σε μια τουριστική επίσκεψη της μιας εβδομάδας, αρκεί να μην αναλωθεί σε βόλτες πέριξ της Alexanderplatz, συντροφιά με τους υπόλοιπους αποβλακωμένους τουρίστες. Θέλεις να ανακαλύψεις το δικό σου Βερολίνο; Άρχισε συνοικιακά, κέντρο απόκεντρο, η πόλη εξάλλου αποτελείται από ένα σωρό μικρές εστίες, απλωμένες δαντελωτά γύρω από το ιστορικό κέντρο Mitte με τον πύργο της ραδιοτηλεόρασης (ίσως το μοναδικό αξιόλογο κληροδότημα της κομουνιστικής εποχής) σημείο αναφοράς και σήμα κατατεθέν.

«Τα βλέπεις αυτά τα κτήρια, απέναντι» μου λέει ένας συνομήλικος μου γνήσιος βερολινέζος (δεν έχουν απομείνει και πολλοί), «πριν είκοσι χρόνια ήταν γκρίζα, κατάγκριζα», τα αγναντεύουμε μαζί από την τεράστια τζαμαρία ενός πρώην κρατικού οδοντιατρείου που πλέον έχει μετατραπεί σε κλαμπ, ο, τι έχει διασωθεί από το παρελθόν του είναι ο μαυροπίνακας «παραγωγικότητας» στην κορυφή του τοίχου, οι παλιοί ξεφτισμένοι καναπέδες είναι ριγμένοι ακανόνιστα στο χώρο και τα φωτιστικά ευθυγραμμισμένα με την ost-ρετρό αισθητική. Στον τοίχο δεξιά, προβάλλεται από μια συσκευή σλάιτ μια τεράστια φωτογραφία της ολομέλειας του κουμμουνιστικού κόμματος της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας με τον Έρικ Χόνεκερ καμαρωτό στη μέση. Ο απόλυτος σουρεαλισμός. Η πόλη δεν δείχνει να θέλει να ξορκίσει τα φαντάσματα της, απλά τα ενσωματώνει στο πλούσιο παρελθόν της με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο, κι αν θέλεις να δεις τις ουλές που έχουν απομείνει, μπορείς να περπατήσεις κατά μήκος του μοναδικού κομματιού που δεν έχει κατεδαφιστεί από το τείχος στην Bernauer strase, μεταφερόμενος νοερά στο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής.

Καμία άλλη ταινία δεν έχει αποθεώσει το Βερολίνο όσο τα «φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς, καθισμένος στο σκαμπό ενός μπαρ κοντά στη Senefelder Platz την βλέπω να προβάλλεται βουβή υπό τους ήχους της μουσικής που επιλέγει ο dj. Μια εικαστική πανδαισία όπου η φωνή έτσι κι αλλιώς περιττεύει, κι αν την έχω δει ήδη δυο φορές, είναι τώρα που την απολαμβάνω περισσότερο. Το Βερολίνο μέσα στο Βερολίνο. «Τον είχα πετύχει δυο-τρεις φορές να ψωνίζει στο μανάβικο της γειτονιάς μου» με πληροφορεί ο μπάρμαν αναφερόμενος στον σκηνοθέτη. Η ώρα είναι ήδη περασμένες τέσσερις και τον ρωτάω για κάποιο late μπαράκι ώστε να τελειώσω τη νύχτα, μου προτείνει ένα στον επόμενο δρόμο. « Πρώην ρωσική ντίσκο, με αληθινούς Ρώσους που έσπαγαν τα μπουκάλια στους τοίχους» με πληροφορεί περιπαικτικά συνεχίζοντας και ασυναίσθητα έρχεται στο μυαλό μου το ομώνυμο βιβλίο του Βλάντιμιρ Κάμινερ. Αλλά ωστόσο η νύχτα δεν τελειώνει στη «Ρωσική ντίσκο», αλλά στις έντεκα το πρωί στα σκαλάκια κάποιας πολυκατοικίας κάπου στο Pankow μοιραζόμενος με τη Frida το τελευταίο μας τσιγάρο…

Ο Κ. Έλληνας, απόφοιτος της Α.Σ.Κ.Τ, ήρθε στο Βερολίνο για λογαριασμό γνωστού γκαλερίστα, η οικονομική κρίση του 2008 ωστόσο (όταν εμείς κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου) τον άφησε χωρίς δουλειά και σχεδόν απένταρο. Ο R. Ισραηλινός, δούλεψε τρία χρόνια στην πρεσβεία της χώρας του, μέχρι που μπάφιασε, δήλωσε την παραίτηση του, κάπνισε βγαίνοντας ένα τρίφυλλο στα σκαλιά, γευόμενος τα πρώτα λεπτά της ελευθερίας του, και ακολούθως άνοιξε το δικό του μπαρ. Η B. Κάνει διδακτορικό στην ψυχολογία, είναι γεμάτη τατουάζ, ζόρι, ανασφάλεια και γοητεία. Η S. σπουδάζει σχεδιασμό πόλεων, δουλεύει το πρωί σε αρχιτεκτονικό γραφείο και τα βράδια σερβιτόρα σε κλαμπ ανταλλαγής συντρόφων (εκεί όπου όλοι το κάνουν με όλους κοινώς). Η D. είναι λογίστρια σε μια εταιρεία με έδρα τη Βρέμη, «γνωρίζεις ότι τη γειτονιά μας την αποκαλούν παιδικό σταθμό», μου λέει ένα βράδυ καθώς επιστρέφουμε σπίτια μας, «ναι, αλλά δεν έχω καταλάβει το λόγο» της αποκρίνομαι, «είναι επειδή βγαίνεις μόνο τη νύχτα και κοιμάσαι τη μέρα» μου απαντάει.

Βολτάροντας ένα πρωινό στους δρόμους αντικρίζω κάθε τρεις και λίγο μαμάδες να σέρνουν τα καροτσάκια τους, νηπιαγωγεία με φαντεζί γκράφιτι στους τοίχους και καταστήματα με ρούχα για γυναίκες προχωρημένης εγκυμοσύνης, στη γέφυρα που περνάει πάνω από τις γραμμές του τρένου, ένας γεροδεμένος άνδρας τσουλάει μια καρότσα γεμάτη φασκιωμένα κουτσούβελα. Φαρδιά πεζοδρόμια, ποδηλατοδρόμοι, πάρκα και ανοιχτοί χώροι φανερώνουν μια άλλη πτυχή της καθημερινότητας που η νύχτα αγνοεί, όσοι δεν κρατάνε από το χέρι κάποιο μπόμπιρα κρατάνε μια αλυσίδα που καταλήγει στο λαιμό κάποιου σκύλου, η κυνοφιλία εδώ αγγίζει τα όρια μαζικής επιδημίας. Εικόνες ακρυλικής οικογενειακής ευτυχίας που διασαλεύονται από τα σποραδικά φάλτσα κορναρίσματα των νευρικών οδηγών. Ποιος άλλωστε ισχυρίστηκε ότι το Βερολίνο αποτελεί αντιπροσωπευτική περίπτωση γερμανικής πόλης και νοοτροπίας;

Υ.Γ. Τα ονόματα των ανθρώπων αναφέρονται με τα αρχικά τους για ευνόητους λόγους, οι ακριβείς τοποθεσίες παραλείπονται σκόπιμα. Θες να γνωρίσεις το δικό σου Βερολίνο; Κάν’το μόνος σου, κατεβαίνοντας σαν άγγελος του Βέντερς ή απλά αφήνοντας το κύμα να σε συνεπάρει…

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στη διαδυκτιακή έκδοση της εφημερίδας A.V

Πρώτα τους βάζουμε στην κυβέρνηση και μετά τους αποκαλούμε νοσταλγούς μιας άλλης εποχής. Μεγαλεία...

2011-11-25T13:29:00.000-08:00

Η φωτογραφία αφιερώνεται σε όλους εκείνους τους «φωστήρες» που θεωρούσαν τη συμμετοχή της φασιστοσυμμορίας του ΛΑ.Ο.Σ στη μεταβατική κυβέρνηση ως μια επουσιώδη λεπτομέρεια. Πέρα από τον κατάπτυστο συμβολισμό μιας τέτοιας κίνησης (είναι η πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση που νοσταλγοί του Παπαδόπουλου αναλαμβάνουν υπουργεία) αρχίζουν να προκύπτουν και τα πρώτα προβλήματα «πρακτικής φύσεως». Περισσότερες λεπτομέρειες στο παρακάτω λινκ http://news247.gr/ellada/politiki/travane_ta_akra_oi_duo_ypoyrgoi.1511933.html. Ο κύριος Παπουτσής μπορεί δικαίως να αναφέρεται σε νοσταλγούς μιας άλλης εποχής, αλλά μήπως άραγε αγνοεί ότι ήταν η δική του παράταξη που τους άνοιξε την κερκόπορτα…

Και φυσικά να ευχηθούμε στον…ανένταχτο Σ.Κούλογλου και το…επαναστατικό tvxs Χρόνια Πολλά!

2011-11-22T12:32:00.001-08:00

Και ας ελπίσουμε ότι τα ανυπόγραφα άρθρα της συντακτικής ομάδας tvxsteam θα συνεχίσουν να μας ευθυμούν με τα τόσα υπέροχα μαργαριτάρια που κατά καιρούς μας έχουν χαρίσει και με επιμέλεια εμείς σταχυολογούμε…

Αγαπημένο μου περιθώριο...

2011-11-20T18:42:00.000-08:00

No comment...

2011-11-17T12:46:00.000-08:00

Οι «φόνοι των κεμπάπ» και η αναβίωση ενός παλιού εφιάλτη.

2011-11-14T11:58:00.001-08:00

Μια ιδιαίτερα αποκρουστική υπόθεση μονοπωλεί τις τελευταίες μέρες τα γερμανικά ΜΜΕ και συγκλονίζει την κοινή γνώμη της χώρας. Μια υπόθεση που ξεκίνησε με την αυτοκτονία, μέσα σ’ ένα τροχόσπιτο, δυο υπόπτων για ληστεία τράπεζας και συνοδεύτηκε, λίγες ώρες αργότερα, από την ανατίναξη ενός διαμερίσματος στα περίχωρα μιας άσημης κωμόπολης. Όπως σημειώνει το περιοδικό Spiegel, δεν χρειάστηκε πολύ για τους ερευνητές της αστυνομίας ώστε να συνδέσουν τα δυο περιστατικά, στην αρχή «σκάβοντας» μέσα στα συντρίμμια του κατεστραμμένου κτιρίου, ήρθαν αντιμέτωποι με την εξιχνίαση μιας σπείρας ληστών τραπεζών που προφανώς είχε επιχειρήσει να εξαφανίσει τα τεκμήρια της εγκληματικής της δράσης. «Έσκαψαν» λίγο βαθύτερα, για να ανακαλύψουν ότι η γυναίκα στο όνομα της οποίας νοικιαζόταν το κρησφύγετο μαζί με τους δύο αυτόχειρες άντρες ήταν μέλη της ίδιας νεοναζιστικής συμμορίας. Θα χρειαζόταν ωστόσο να «σκάψουν» ακόμα βαθύτερα ώστε να ανασύρουν στην επιφάνεια ολόκληρο τον εφιάλτη, ανακαλύπτοντας μέσα στα αποκαΐδια ένα όπλο τύπου Ceska των 7.65 χιλιοστών. Με αυτό το όπλο, οι τρεις τους είχαν σκοτώσει οχτώ Τούρκους μετανάστες και έναν Έλληνα σε μια σειρά περίεργων δολοφονιών που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρέμεναν ανεξιχνίαστες.

Λίγους μόλις μήνες μετά το μακελειό στη Νορβηγία, η Ευρώπη έρχεται ξανά αντιμέτωπη με τον ίδιο εφιάλτη. Κι αν στην περίπτωση του Νορβηγού Μπρέιβικ κάποιοι θα σπεύσουν να μιλήσουν για έργο ενός παρανοϊκού μακελάρη, αυτή της συμμορίας των «Κεμπάπ» (λόγω του γεγονότος ότι τα περισσότερα θύματα της ήταν ιδιοκτήτες εστιατορίων) παρουσιάζει ακόμα πιο ανησυχητικές λεπτομέρειες. Κυρίως γιατί εδώ, όπως φανερώνουν τα πρώτα ευρήματα, υπήρχε μια συμμορία με σαφή δομή, οργάνωση και επιχειρησιακό πλάνο στα πρότυπα των τρομοκρατικών ακροαριστερών οργανώσεων που εμφανίστηκαν στη χώρα μερικές δεκαετίες νωρίτερα. Εξίσου ανησυχητικό και το γεγονός ότι η αστυνομία όχι μόνο δεν είχε καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να φτάσει στα ίχνη της, αλλά επέμενε να εικάζει ότι πίσω από τις δολοφονίες βρισκόταν η Τουρκική μαφία και να τις αποδίδει σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Θεσμικός ρατσισμός; Επιχειρησιακή ανικανότητα ή μήπως κάτι χειρότερο; Μια συνειδητή εθελοτυφλία σε ένα υπαρκτό πρόβλημα.

Η διαδρομή με το τρένο από την Κολωνία στο Βερολίνο είναι όμορφη αλλά και σουρεαλιστική. Μέσα στη φύση και την πυκνή βλάστηση ξεπροβάλλουν άχαρες βιομηχανικές πόλεις που στέγασαν τα όνειρα των χιλιάδων μεταναστών που ήρθαν να συμβάλλουν στην ανοικοδόμηση της Γερμανίας: Wupertal, Bielefeld, Hamm. Από το μπαλκόνι μιας άθλιας εργατικής πολυκατοικίας ανατολικού σχεδόν τύπου παρατηρώ να κυματίζουν τρεις σημαίες. Η μια με τον κέλτικο σταυρό, ή άλλη της φασιστικής Ιταλίας, και η τελευταία του Τρίτου Ράιχ. Πλέον η φασιστική, εθνοκεντρική και αντι-μεταναστευτική ρητορική δεν περιορίζεται μόνο σε κοινοβουλευτικά κόμματα που εσχάτως (στην περίπτωση της Ελλάδας) απαρτίζουν και μεταβατικές κυβερνήσεις. Όπως άλλωστε φανερώνουν τα γεγονότα, έχει αποκτήσει και τον εκτελεστικό της βραχίονα…

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της "Athens Voice"

Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ή κυβέρνηση ηθικής χρεοκοπίας;

2011-11-11T08:44:00.001-08:00

Στον σχηματισμό της νέας μεταβατικής κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας (ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε τη) σημειώθηκαν οι εξής αλλαγές σε σχέση με την απερχόμενη κατοχική, μνημονιακή, προδοτική (ή πάλι όπως αλλιώς θέλετε πείτε την)

Ο πρωθυπουργός αντικαταστάθηκε από έναν τραπεζίτη, τεχνοκράτη χωρίς πολιτική πείρα.

3 υπουργοί αντικαταστάθηκαν για να πάρουν τη θέση τους ένας από το Λ.Α.ΟΣ και δυο από τη Ν.Δ

11 άλλοι παρέμειναν στη θέση τους.

Συμπερασματικά το παλαιό πολιτικό σύστημα όχι απλά δεν ξηλώθηκε αλλά εμπλουτίστηκε από το φυτόριο ενός απροκάλυπτα φασιστικού κόμματος (Λ.Α.ΟΣ) αλλά και τα πρωτοκλασάτα στελέχη του κόμματος που ως κυβέρνηση παρέδωσε τη χώρα χρεοκοπημένη και ένα βήμα πριν το χείλος του γκρεμού (Ν.Δ)

Η αριστερά παραδοσιακά απούσα στη βολική θέση εκτός χορού ώστε να μπορεί να λέει ότι τραγούδι θέλει ευελπιστώντας (μάταια) στην αύξηση της εκλογικής της δύναμης όταν φτάσει η ώρα της κάλπης.

Κρίμα που ο Πάνος Καμένος δεν κατάφερε να εξασφαλίσει υπουργείο ώστε να μπει έτσι και το απαραίτητο κερασάκι στην τούρτα που θα φάμε στη μάπα…

Μαγκέψαν βλέπεις οι φελλοί, και δως του μακροβούτια

2011-11-10T06:51:00.000-08:00

Όχι στο κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας.

2011-11-09T11:22:00.000-08:00

Λυπηρή από κάθε άποψη η είδηση του επικείμενου λουκέτου της Ελευθεροτυπίας, όχι γιατί υπήρξε μια αψεγάδιαστη εφημερίδα (κάθε άλλο), αλλά επειδή μέσα στο χαρτομάνι που κυκλοφορεί στον ελληνικό τύπο εξέφραζε την άποψη της με συνέπεια, αξιοπρέπεια και ήθος. Σαφώς και κατά καιρούς πήρε λάθος θέσεις σε μείζονα εθνικά και παγκόσμια ζητήματα, σαφώς και στο όνομα του πλουραλισμού φιλοξένησε φωνές υπερβολικές, γραφικές, λαϊκίζουσες και παρωχημένες (δεν χρειάζεται να αναφερθούν). Αλλά για κάθε μια από αυτές υπήρχε πάντα ο αντίλογος, υπήρχε ένας Τάκης Μίχας, ένας Ιός ή ένας Κάσδαγλης (μεταξύ άλλων). Ακόμα πιο δυσάρεστο ωστόσο είναι το γεγονός ότι το κενό της θα μείνει δυσαναπλήρωτο, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου οι πηγές ενημέρωσης πληθαίνουν ολοένα από αμφιβόλου προθέσεων (επιεικής χαρακτηρισμός) μπλόγκς που είτε υπηρετούν τα κάθε λογής διαπλεκόμενα ή απλά ζουγκλοποιούν την επικαιρότητα ποντάροντας στο ακατέργαστο θυμικό του αναγνώστη για να εξασφαλίσουν την εμπιστοσύνη του, κάτι που φαντάζει ως η πιο εύκολη αλλά και καταστροφική συνταγή επιτυχίας στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα έντυπα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα (εν αντιθέσει με τα τηλεοπτικά) ήταν από τα πιο ποιοτικά σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλίμονο μας αν στο όνομα της κρίσης εκλείψουν, αλίμονο μας αν καταντήσουν ένα κακέκτυπο της τηλεοπτικής πραγματικότητας. Έτσι όπως πλέον έχει διαμορφωθεί το «μιντιακό» τοπίο στη χώρα, ή διάσωση της ιστορικής αυτής εφημερίδας κρίνεται απαραίτητη…

Go British for a week

2011-11-08T03:53:00.000-08:00

Μ’ αρέσει να χαζεύω τον κόσμο, να τους παρατηρώ πώς ζούνε, πώς ντύνονται, τι τρώνε, πώς το συντηρούν το «μαγαζάκι» τους και πώς τα φέρνουν βόλτα. Στο Λονδίνο αλλάζεις παραστάσεις, βλέπεις καινούργια πράγματα, καλλιεργείς την αρετή της διάκρισης για να μπορείς να κρίνεις και να συγκρίνεις.

Διαθέτη αρετή διάκρισης ο μέσος τηλεθεατής για να ξεχωρίσει, ας πούμε, έναν καθηγητή πανεπιστημίου διεθνούς φήμης από μία ξανθιά κομμώτρια ξερόλα; Στην τηλεόραση, όχι! Γιατί ο καθηγητής (που μπορεί, ας πούμε, να ‘χει να πει κάτι πολύ σημαντικό μετά από έρευνα και πολύ κόπο ) ενδέχεται να ‘ναι ευγενικός κύριος και να μη μιλάει με κλισέ και λαϊκίστικες πεπατημένες . Κι αν πάρει τον λόγο πετιέται από το μοντάζ η ανυποψίαστη ξανθιά κομμώτρια και τον καλύπτει με τις ανοησίες της.

Θέλοντας και μη παρακολούθησα την εκπομπή του Βρετανικού channel 4 με θέμα την Ελλάδα και την οικονομική της κατάσταση.
Αυτό που είδα ήταν ένα ( θα αποφύγω προς τον παρόν τον χαρακτηρισμό ) Reality με σαφή στόχο να απευθυνθεί στα πολύ χαμηλά στρώματα του Βρετανικού λαού αναπαράγοντας το κλισέ πως «οι Έλληνες τα έφαγαν»

Κατά τους παραγωγούς της εκπομπής οι λόγοι που οδήγησαν την Ελλάδα στην χρεοκοπία ήταν τρεις.
Το χαμηλά όρια συνταξιοδότησης, η παραοικονομία και το … φακελάκι.

Ας δούμε τον τρόπο που τα παρουσίασε:
Στην ουσία πήρε τρεις Βρετανούς Επαγγελματίες ( μια κομμώτρια, έναν οδηγό λεωφορείου κι έναν γιατρό ) και τους έδωσε όλες τις « διευκολύνσεις» που έχουν οι αντίστοιχοι Έλληνες συνάδελφοί τους.

Σύνταξη στα 55 για τους δύο πρώτους και φακελάκι στον τρίτο. Δεν παρέλειψε να προτρέψει την κομμώτρια να δουλεύει στο σπίτι της αμειβόμενη με μετρητά ( μαύρο χρήμα ).

Μέχρι εδώ θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν υπερβαίνει την λογική ενός λαϊκού reality show ανάξιο ίσως για παραπάνω κριτική.

Το άθλιο ( είπαμε θα το φυλάξω για μετά ) show ξεκινά όταν και οι τρεις Βρετανοί αρχίζουν να κριτικάρουν σε αγαστή συνεργασία με τον παρουσιαστή, την κατάσταση, συγκρίνοντάς την με την Βρετανία.

Ουσιαστικά ένα μεγάλο έθνος προκαλεί τηλεοπτικά ένα άλλο έθνος λέγοντάς του «έλα να την βγάλουμε έξω να δούμε ποιος την έχει μεγαλύτερη».

Το μεγάλο αυτό έθνος τσουβαλιάζει τηλεοπτικά κάθε Έλληνα επαγγελματία και φυσικά το Ελληνικό κράτος για όλα τα δεινά που πιθανόν να έρθουν στην Ευρωπαϊκή ένωση.

Τι θα γινόταν τώρα αν κάποιος κακοήθης Έλληνας παραγωγός έκανε ένα αντίστοιχο τηλεοπτικό show με τίτλο:

Go British for a week
Και βέβαια τι πιο εύκολο από τον Έλληνα παρουσιαστή να χαρακτηρίσει ως μεθύστακες, και λούμπεν κάθε Βρετανό παίρνοντας παράδειγμα από τις ορδές των νεαρών Βρετανών που κατακλύζουν κάθε καλοκαίρι τα Μάλια, το Φαληράκι και τον Κάβο.

Μήπως ο ίδιος κακοήθης Έλληνας παραγωγός θα χαρακτήριζε πλιατσικολόγους όλους τους Βρετανούς παίρνοντας παράδειγμα από τις ορδές νεαρών Βρετανών που πριν μερικούς μήνες άδειασαν από περίπτερα μέχρι μαγαζιά με ηλεκτρονικά;

Δεν θέλω να συνεχίσω με παραδείγματα γκεμπελικού χαρακτήρα. Δεν ξέρω αν μετά τους Έλληνες πάρουν σειρά οι Ιταλοί που ως γνωστό είναι όλοι μαφιόζοι. Ή οι Ιρλανδοί που ως γνωστό πίνουν ουίσκι όλη μέρα και είναι φονταμενταλιστές καθολικοί.

Το δικαίωμα να κάνουν φτηνή και αναξιοπρεπή προπαγάνδα βέβαια το έχουμε δώσει πρώτα εμείς. Για τούτο κάνουμε και την αυτοκριτική μας και πληρώνουμε ακριβά ακόμη και για πράγματα που δεν χρωστάμε.

Και εδώ είναι η ουσία. Εδώ είναι το μυστικό. Το channel 4 σήμερα δεν ήθελε απλά να κάνει μια σαχλοεκπομπή προπαγάνδας. Ήθελε να προειδοποιήσει τους Βρετανούς δείχνοντας τους όχι τους καλοπερασάκηδες Έλληνες αλλά το τι περιμένει τους Έλληνες Βρετανούς.

Την Τετάρτη στο Λονδίνο διοργανώνεται μεγάλη διαμαρτυρία για τα προβλήματα και το κόστος της παιδείας στη Βρετανία.

Καθίστε καλά τους λέει. Βλέπετε τι πάθαν οι Έλληνες;

Το έχω ξαναπεί. Αυτό που ξεχωρίζει κάθε άποψη είναι η «αρετή της διάκρισης». Το channel 4 δεν την είχε. Την είχαν όμως , και προς μεγάλη μου έκπληξη οι Βρετανοί τηλεθεατές.

Read more: http://www.e-cannibals.gr/blog/?p=4832#ixzz1d78FTG9X

μα δεν με άκουγα...

2011-11-07T05:49:00.000-08:00

Ιστορίες από το Βερολίνο (1) Bad liver, Broken Heart

2011-11-04T10:17:00.000-07:00

Το Café “Kollenquelle” βρίσκεται στην ανατολική συνοικία Prenzlauer, η διακόσμηση στο εσωτερικό του μινιμαλιστική με έπιπλα από την εποχή της σοσιαλιστικής εποχής και φωτιστικά ευθυγραμμισμένα στην αισθητική τους, την είσοδο πλαισιώνει ένας κισσός που τα φύλλα του έχουν πάρει το κιτρινομπέζ χρώμα του φθινοπώρου περιμένοντας να πέσουν. Η περιοχή βρίσκεται λίγες στάσεις μακριά από την Alexanderplatz, ωστόσο καταφέρνει και διατηρεί το συνοικιακό χαρακτήρα της ακέραιο, οι δρόμοι φαρδιοί και πεντακάθαροι, οι περισσότερες πολυκατοικίες απομεινάρια της κομουνιστικής περιόδου με χαμηλά κατώφλια στις εισόδους, τους σοβάδες ξεκολλημένους απ το χρόνο και τα σποραδικά γκράφιτι στους τοίχους να σπάνε τη μονοτονία.

Στην ατμόσφαιρα κυριαρχεί μια μελαγχολία, παράδοξη και οξύμωρη, που δεν γεμίζει την ψυχή σου με γκρίζα χρώματα ούτε σου σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό. Οι πρώτες εντυπώσεις μου από την πόλη συνοψίζονται σε αυτή την άγρια ομορφιά των ανατολικών συνοικιών της. Μπορείς να δεις τις ουλές ενός αλλοτινού αυταρχισμού και να περπατήσεις πάνω τους, λίγα μέτρα από το νοερό τείχος που κάποτε χώριζε τις ζωές των ανθρώπων, και παράλληλα να χαλαρώσεις στους ράθυμους ρυθμούς που δύσκολα συναντάς σε άλλη ευρωπαική μεγαλούπολη, να πιάσεις τους μποέμ σφυγμούς που χτυπάνε τη νύχτα στα καφέ και τα μπαρ, να διαπιστώσεις την απουσία οποιασδήποτε εκζήτησης…

Τοπίο αστικό και περίεργα νοικοκυρεμένο, τα πρόσωπα των κατοίκων φωτεινά και χαμογελαστά, η ευγένεια τους αυθόρμητη και όχι προσποιητή, οι χαμένες ψυχές της πόλης αόρατες αλλά με τα αποτυπώματα τους αφημένα παντού, όπως τα άδεια μπουκαλάκια Jägermeister που συναντώ πεταμένα στο δρόμο κάθε μερικά βήματα, ή τη φράση που κάποιος έχεις γράψει με μαύρο σπρέι στο σιδερένιο παραπέτο της γέφυρας που περνάει πάνω από τις ράγες του τρένου, «Bad liver, broken heart»

Το είπα και στην αρχή, δεν μπορείς να παραβλέψεις τη μελαγχολία αυτής της πόλης, οφείλεις να γίνεις κομμάτι της, να περπατήσεις μέσα της, στους ασθενικά φωτισμένους δρόμους συνθλίβοντας με τους πάτους των παπουτσιών σου τα ξερά πλατανόφυλλα με την πύρινη απόχρωση, κι ύστερα να ζεσταθείς στους φιλόξενους καναπέδες κάποιου μπαρ κάτω από χαμηλούς βελούδινους φωτισμούς χαζεύοντας τα μιλιταριστικά και προπαγανδιστικά κειμήλια της κομουνιστικής εποχής στερεωμένα στους τοίχους, σαν ενθυμήματα ενός παλιού εφιάλτη που ξεθωριάζει μπροστά στη δίψα για ζωή και την ελευθερία των επιλογών που ετούτη η πόλη πλέον προσφέρει εν αφθονία.

Συνεχίζεται...

Μετά τα χθεσινά αίσχη, ένα μόνο τραγούδι σου έρχεται στο νου...

2011-10-29T07:24:00.000-07:00

Άλπεις, Λάνθιμος και απαντήσεις.

2011-10-27T15:43:00.000-07:00

Σε μια πρωτοφανή κρίση παρρησίας, το Δανικοειδές παραδέχτηκε ότι δεν κατάλαβε τίποτα από την καινούργια ταινία του Γιώργου Λάνθιμου. Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι σοβαροί και επιφανέστεροι άνθρωποι διατήρησαν τις επιφυλάξεις τους και για τον πολυδιαφημισμένο «Κυνόδοντα». Φυσικά καλό και άγιο είναι να πηγαίνουν ταινίες στα Όσκαρ και μπράβο σε όσους δημιουργούς τα καταφέρνουν (το τόνισα άλλωστε και σε προγενέστερη δημοσίευση), αλλά αυτό απέχει πολύ από το να τους επιφυλάσσουμε μια de facto αποθέωση, ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το κατώφλι της ακαδημίας έχουν περάσει και κάκιστες ταινίες.

Συνεπώς, το πακέτο «Λάνθιμος», και όχι φυσικά το «φαινόμενο», καλό είναι να συνοδεύεται από περισσότερα ερωτηματικά παρά θέσφατα, μήπως άλλωστε ο ίδιος ο δημιουργός δεν ανήκει σε έναν κύκλο καλλιτεχνών (μουσικών, σκηνοθετών κτλ) που αναδείχτηκαν με σημαία τον φτηνό εντυπωσιασμό, το πιασάρικο και το δήθεν (εδώ αναφέρομαι στη συγκεκριμένη φουρνιά και όχι στο Λάνθιμο συγκεκριμένα), ή μήπως το «δήθεν» δεν αποτελούσε πάντα ένα εύκολα εκδόσιμο διαβατήριο για την είσοδο στην «avant garde» της τέχνης; (Ρώτα τον Warhol και θα σου πει περισσότερα). Κακά τα ψέματα, η απόσταση ανάμεσα στην πατάτα και το «αριστούργημα» πολλές φορές χωρίζεται από μια στυλιζαρισμένη λινάτσα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Ας κρατάμε λοιπόν το καλάθι μας μικρό και ας μην το γεμίζουμε με συμπλέγματα νεοραγιαδισμού ή εύκολα συμπεράσματα, πολύ περισσότερο ας μην ξεχνάμε ότι υπήρξε μια προγενέστερη γενιά σκηνοθετών που μας χάρισε τη «φωτογραφία», τους «απέναντι», τους «τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας», τους «απόντες» και τη «ρεβάνς». Και που, πολύ περισσότερο, μας χάρισε πολύ λιγότερα (κατά Σαββόπουλο) χασμουρητά απ’ ο,τι ο «Κυνόδοντας»…

Η επέλαση της Γερμανίας

2011-10-26T22:55:00.001-07:00

Οι εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων αποδεικνύουν αδιαμφισβήτητα ότι ολοκληρώνεται ένας ευρωπαϊκός πολιτικός κύκλος, με τη Γερμανία να βγαίνει από το «καβούκι» της και, καλπάζουσα, να διεκδικεί οικονομικά κατ' ελάχιστον τη λοιπή ευρωζώνη, την περιφέρεια της οποίας επιχειρεί να «ασιατοποιήσει» κοινωνικά και πολιτικά -χωρίς, μάλιστα, να προτίθεται να βάλει βαθύτερα το χέρι στην τσέπη, όπως φάνηκε από το «κατευόδιο» που χθες έδωσε σύσσωμη στην Ανγκελα Μέρκελ η γερμανική Κάτω Βουλή, με τους επιβληθέντες περιοριστικούς όρους.

Από τις χθεσινές εξελίξεις κατέστη επίσης σαφές ότι η ελληνική περίπτωση, πλέον, δεν είναι η σημαντικότερη για τους Γερμανούς, οι οποίοι στο πλαίσιο των συμφερόντων τους προωθούν τις προτεραιότητές τους, οι οποίες έχουν να κάνουν: Πρώτον, με τη διαμόρφωση του ρόλου του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), σε συνδυασμό με τη συμφωνία για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, και, δεύτερον, με την προώθηση των ευρωπαϊκών θεσμικών αλλαγών, που θα 'ναι κομμένες και ραμμένες στις επιταγές του γαλλογερμανικού άξονα.

Ως εκ τούτου, και για να μην υπάρξει ανεπιθύμητη μετακίνηση της προσοχής και παρέκκλιση πορείας των γερμανικών στόχων από ένα ενδεχόμενο πιστωτικό γεγονός, που θα προκαλούσε το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους σε ποσοστά ανερχόμενα από 60 έως 75% -που προσδιορίζουν και τη βιωσιμότητά του-, οι Γερμανοί προτίμησαν διά της τεθλασμένης να το αποφύγουν αυτό και να το μεταθέσουν για αργότερα, περιορισθέντες απλώς σε στόχους μείωσης του ελληνικού χρέους σε ποσοστό του ΑΕΠ -κάτι που υπαγορεύτηκε από την πείσμονα αντίδραση των τραπεζών να συμφωνήσουν εθελοντικά σε ποσοστό πέραν του 40%. Ακόμη, παρέμεναν σε εκκρεμότητα οι συνομιλίες με τις τράπεζες, με τις οποίες προσωπικά Μέρκελ και Σαρκοζί ήθελαν να επικοινωνήσουν.

Ουσιαστικά, αυτό στο οποίο απέβλεπαν και εν πολλοίς πέτυχαν οι Γερμανοί, ήταν να μην «οχληθεί» η προσπάθειά τους στην κρίσιμη αυτή καμπή ανοίγματος ενός νέου πολιτικού κεφαλαίου στην Ευρώπη -διά της μετατροπής της de facto κατάστασης, όπου μαζί με τους Γάλλους υπαγορεύουν τους όρους τους στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, σε de jure, με ουσιαστικές νέες ρυθμίσεις στους όρους της Συνθήκης, ή κατ' ελάχιστον σε διάφορους ευρωπαϊκούς θεσμούς, μέχρις ότου φτάσει η «ωρίμαση» για πλήρεις αλλαγές.

Η υπερβάλλουσα προσοχή στο ελεγχόμενο πλέον ελληνικό ζήτημα θα μπορούσε να εκτροχιάσει το γερμανικό Master Plan, το οποίο αποβλέπει στη δημιουργία ενός ασιατικού μοντέλου, κυρίως στην περιφέρεια της ευρωζώνης, στο οποίο πρωτίστως εντάσσονται οι χώρες με δημοσιονομικά προβλήματα, οι γνωστές και ως PIIGS -Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία- στις οποίες τώρα έχει προστεθεί και το Βέλγιο, μετά τις μεθοδεύσεις-αλχημείες που έγιναν στην υπόθεση της χρεοκοπήσασας τράπεζας DEXIA, η οποία θα μπορούσε να χαμηλώσει και την τραπεζική πιστοληπτική ικανότητα της Γαλλίας. Σε αυτό ακριβώς το σκεπτικό εντάσσεται και αυτό που η «Ε» έχει εγκαίρως επισημάνει, περί επιδιωκόμενης «ρουμανοποίησης» της Ελλάδας από τη Γερμανία, κατά το σκεπτικό Σόιμπλε, του Γερμανού υπουργού Οικονομικών.

Η Γερμανία, που έχει μελετήσει επισταμένως την Ασία και τη βλέπει ως ένα επιτυχημένο παράδειγμα, θέλει να την αντιγράψει στον τομέα της ανταγωνιστικότητας και θέλει να δημιουργήσει ένα ανάλογο μοντέλο.

Το παράδοξο, όμως, επί του προκειμένου είναι το εξής: ενώ στην Ασία ο υποτιθέμενος στόχος είναι, μέσω της οικονομικής ανάπτυξης, να υπάρξει κεφαλαιοποίηση κοινωνικής και πολιτικής ανάπτυξης, στην επιχειρούμενη εκ μέρους της Γερμανίας «ασιατοποίηση» της Ευρώπης, το μοντέλο του Βερολίνου κατ' ουσίαν συμβάλλει μόνο στη δημιουργία ανταγωνιστικών συνθηκών και «χωλαίνει» στους άλλους τομείς, επιφέροντας πολιτική και κοινωνική οπισθοδρόμηση-βαίνοντας, δηλαδή, αντίθετα από τους επιδιωκόμενους στόχους στην Ασία.

Οπως κατέδειξαν οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, η Γερμανία ενδιαφέρεται πρωτίστως μαζί με τη Γαλλία, την οποία εν πολλοίς χρησιμοποιεί και ως «άλλοθι», να εισαγάγει θεσμούς «γρήγορων αποφάσεων», ξεπερνώντας τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και κατ' ουσίαν φέρνοντας έτσι τον ασιατικό αυταρχισμό στην Ευρώπη μέσω της «κερκόπορτας» των δεδομένων ευρωπαϊκών αγκυλώσεων -κάτι που στην πράξη έχει ήδη κάνει, όπως φάνηκε από τα πήγαινε-έλα Μέρκελ και Σαρκοζί, οι οποίοι αυτές τις μέρες συναντιούνταν, έπαιρναν τις αποφάσεις τους και στη συνέχεια, εν είδει «ντιρεκτίβας», τις ανακοίνωναν στους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Επιπλέον των ανωτέρω, καθίσταται σαφές πως, ενώ μέχρι τώρα η Γερμανία ήταν αυτή που κατ' εξοχήν έβαζε το χέρι στην τσέπη, οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι ετοιμάζεται να πάρει «πακέτο» την ευρωζώνη για τη μεγιστοποίηση απόδοσης του Master Plan που πλέον έχει θέσει σε πλήρη κίνηση, ήτοι την απόλυτη προώθηση των συμφερόντων της.

Ζητώντας τώρα οι Γερμανοί ευθέως και άνευ περιστροφών μεγάλες περικοπές στα χρέη της Ελλάδας, και παράλληλα τη συμμετοχή και έτερων εκτός ευρωζώνης οικονομικών πόλων -των Κινέζων επί παραδείγματι-, δείχνουν ότι έχουν φτάσει σ' εκείνο το σημείο όπου πλέον λένε ότι «σταματάμε να πληρώνουμε όπως στο παρελθόν και τώρα ήλθε η ώρα συγκομιδής της απόδοσης των επενδύσεών μας».

Σ' αυτό το σκηνικό εντάσσεται και η μόνιμη ελληνική επιτήρηση, η οποία παράλληλα θα φαντάζει και σαν «μπαμπούλας» για τους λοιπούς Ευρωπαίους, οι οποίοι θα γνωρίζουν τι θα τους συμβεί αν παραβούν τους δημοσιονομικούς κανόνες.

Για δε την Ελλάδα, όλα αυτά προοιωνίζονται και νέα αυστηρά μέτρα λιτότητας, πέραν των σοβαρών κινδύνων για τα ασφαλιστικά ταμεία.

πηγή: enet.gr

Κι ύστερα, πήραμε όλοι σειρά για να χτυπήσουμε την πόρτα...

2011-10-25T16:19:00.000-07:00

Τα μαζεύουμε και φεύγουμε...

2011-10-25T15:11:00.001-07:00

Την επόμενη εβδομάδα ο zavulon μετακομίζει Βερολίνο, και επειδή σε μια τέτοια πόλη εύκολα μπορεί κανείς να πέσει στην παγίδα του "δήθεν", θα προσπαθήσει να είναι όσο πιο "long on substance" γίνεται.

περισσότερες πληροφορίες σύντομα...

Αραβική άνοιξη ή αραβικός χειμώνας;

2011-10-24T14:18:00.000-07:00

Σχεδόν ένας χρόνος έχει περάσει από τη μέρα που ένας άσημος πλανόδιος πωλητής αυτοπυρπολήθηκε στην πόλη Sidi Bouzid ανάβοντας το φιτίλι της κοινωνικής έκρηξης στον μισό σχεδόν Αραβικό κόσμο. Ένας χρόνος που φτάνοντας στο τέλος του μας αφήνει ιστορική κληρονομιά εκατοντάδες νεκρούς «μάρτυρες», συγκρούσεις που ακόμα μαίνονται αλλά και τρία διαφορετικά παραδείγματα άξια αναφοράς. Ένα πετυχημένο (Τυνησία), ένα αποτυχημένο (Αίγυπτος) και ένα που συνιστά το μεγάλο ερωτηματικό (Λιβύη). Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η Τυνησία των δέκα εκατομμυρίων ψυχών, αποτελεί το πρώτο πιόνι που έπεσε σε αυτή τη διαδικασία ντόμινο που σάρωσε τον αραβικό κόσμο, ωστόσο δεν είναι πρωτάρα σε μεταρρυθμίσεις που επηρέασαν την ευρύτερη περιοχή στο παρελθόν, αποτελεί άλλωστε την πρώτη Μουσουλμανική χώρα που κατήργησε τη δουλεία αλλά και που συνέταξε σύνταγμα. Το παράδειγμα της, σχεδόν ένα χρόνο μετά, κρίνεται επιτυχημένο, με την κεντρική λεωφόρο της Τύνιδας Habib Bourguiba να κατακλύζεται από κόσμο που εκφράζει ελεύθερα την γνώμη του και τις εφημερίδες να φανερώνουν έναν- αδιανόητο μέχρι πρότινος- πλουραλισμό στον οποίον κατοπτρίζονται οι ανησυχίες και οι ελπίδες και για το νέο προφίλ της χώρας. Επιπλέον, ο λαός της, στον οποίο πιστώνεται η ανατροπή, δείχνει μέχρι στιγμής ώριμος και πρόθυμος να τη διαχειριστεί. Θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις έχουν ήδη πραγματοποιηθεί στον συνταγματικό κώδικα και οι επερχόμενες εκλογές έχουν οριστεί για τις 23 Οκτωβρίου. Το μεγαλύτερο ίσως στοίχημα βέβαια τίθεται από την επομένη τους, δηλαδή μεθαύριο, όπου η χώρα θα μπει και επισήμως στη δική της μεταπολευτική περίοδο ισορροπώντας ανάμεσα στα φαντάσματα και τις νοοτροπίες του παρελθόντος και τις δημοκρατικές προοπτικές που διαφαίνονται στον ορίζοντα. Ο τουρισμός, η μεγαλύτερη βιομηχανία της και αυτή που επλήγη πιο σοβαρά από τις ταραχές είναι σίγουρο ότι θα ορθοποδήσει ξανά ενισχύοντας σημαντικά την κοινωνική εξομάλυνση.

Στον αντίποδα βρίσκεται η Αίγυπτος που όμως παρουσιάζει και περισσότερες ιδιαιτερότητες. Ήδη από την άνοιξη, φίλη μου ανταποκρίτρια έκανε λόγο για καθημερινή ανασφάλεια στο δρόμο, αποσύνθεση της αστυνομίας, αλλά και την αδυναμία της στρατιωτικής ηγεσίας να διατηρήσει την τάξη. Το κενό έρχονται να γεμίσουν οι φανατικοί φονταμενταλιστές με τα πιο ακραία κομμάτια να προσπαθούν να επωφεληθούν. Οι δυνάμεις καταστολής ακροβατούν ανάμεσα στην αυταρχικότητα και τον ερασιτεχνισμό, κάτι που φάνηκε πρόσφατα όταν μια ειρηνική διαδήλωση Κοπτών Χριστιανών πνίγηκε στο αίμα με απολογισμό κοντά τριάντα νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Ο αναβρασμός των θρησκευτικών διαφορών δείχνει δύσκολο να ελεγχθεί χωρίς πολιτική ομαλότητα, κάτι ωστόσο που δείχνει δύσκολο να επιτευχθεί όσο η ανασφάλεια και η ρευστότητα τις συντηρούν. Και δυστυχώς, αυτή τη στιγμή υπάρχουν περισσότερες ενδείξεις που συνηγορούν στη διαιώνιση αυτού του κύκλου παρά σε κάποια ρεαλιστική ελπίδα εκδημοκρατισμού. Μόνη δειλή αχτίδα φωτός, η παραδοσιακή ανεκτικότητα της πλειονότητας του Αιγυπτιακού λαού. Ας μην ξεχνάμε ωστόσο, ότι και στην πρώην Γιουγκοσλαβία, η Βοσνία παράδεισος ανεκτικότητας ήταν…

Με την οριστική πτώση του Καντάφι, η Λιβύη βρίσκεται στο σταυροδρόμι που χάραξαν η Τυνησία και η Αίγυπτος καλούμενη να επιλέξει το δικό της δρόμο, κι αν η εξέγερση ενάντια στο καθεστώς υπήρξε η πιο αιματηρή, η επόμενη μέρα φαντάζει και η πιο ευοίωνη. Πλουτοπαραγωγικές πηγές, τεράστια δυναμική ανάπτυξης τουριστικής βιομηχανίας και πλυθησμός μόνο έξι εκατομμύρια, ασφαλώς είναι ουτοπικό να μιλάμε για δίκαιη ανακατανομή του πλούτου, αλλά και ένα βαρέλι πετρελαίου να αντιστοιχεί σε κάθε κάτοικο θα αποτελέσει άλμα προόδου. Κάθε αισιόδοξο σενάριο ωστόσο θα παραμένει υποθετικό αν δεν παραμεριστούν οι φραξιονισμοί που ήδη έχουν αρχίσει να διαφαίνονται στους κόλπους της νέας ηγεσίας. Προσωπικά, ακούω βερεσέ τις καφενειακές θεωρίες συνωμοσίας περί της εμπλοκής του Νάτο, αλλά και τα διάφορα «καμένα» μυαλά που χαρακτηρίζουν συλλήβδην τους αντικαθεστωτικούς μαχητές ως τσιράκια των Αμερικάνων. Εξ άλλου αυτή τη στιγμή το παιχνίδι για την Αμερική παίζεται σε εντελώς διαφορετικό γεωπολιτικό επίπεδο. Κάτι που επιβεβαιώνει και η παταγώδης αποτυχία της εξέγερσης στο Μπαχρέιν αλλά και η «αγαστή» συνεργασία της υπερδύναμης με τη Σαουδική Αραβία…

To παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική διεύθυνση της A.V

Ο Απλήρωτος Συγγραφέας (Η εμπειρία του συγγραφέα Αχιλλέα Σωτηρέλλου με τον «αξιότιμο» εκδότη κ. Νίκο Χατζόπουλο)

2011-10-22T12:10:00.000-07:00

Στο χώρο του βιβλίου, έχουν κατά καιρούς ακουστεί πολλά, για εκδότες που παρουσιάζουν ελλειμματικές εκκαθαρίσεις, που «μαγειρεύουν» τα βιβλία κ.ο.κ. Ωστόσο εκδότης που αθετεί τους όρους του συμβολαίου αρνούμενος να καταβάλει τα δεδουλεμένα στον συγγραφέα αποτελεί σίγουρα παγκόσμια πρωτοτυπία. Κι όμως ο «αξιότιμος» εκδότης των οίκων «Οξύ» και «Εμπειρία Εκδοτική» κύριος Νίκος Χατζόπουλος εμπίπτει σε αυτή την σπάνια, και καθόλου κολακευτική, κατηγορία όχι των κακοπληρωτών, αλλά των «μη πληρωτών».

Η υπόθεση αποκτά ακόμα πιο σουρεαλιστικές διαστάσεις αν αναλογιστεί κανείς ότι το πρώτο μου βιβλίο ο «Θησαυρός» (δημοσιευμένο από το «οξύ») σημείωσε εξαιρετικές πωλήσεις για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα και απέσπασε κολακευτικές κριτικές, αυτό δεν φαίνεται ωστόσο να συγκίνησε ιδιαίτερα τον κύριο Χατζόπουλο που αντί να κοιτάξει να επενδύσει, όπως ο κάθε σοβαρός εκδότης, σε έναν υποσχόμενο νέο συγγραφέα τον αντιμετώπισε με τη λογική του καιροσκοπισμού και της αρπαχτής (στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε).

Τα όσα επακολούθησαν επιβεβαίωσαν τις αρχικές υποψίες μου αλλά και την αρνητική περιρρέουσα ατμόσφαιρα προς το πρόσωπο του. Ενάμιση χρόνο μετά την κυκλοφορία του «Φλόγες στο Ρετιρέ» από την Εμπειρία Εκδοτική (ο κύριος Χατζόπουλος είναι συνεκδότης του οίκου μαζί με τον κύριο Κανάκη), δεν έχω λάβει ακόμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο ενημέρωση όχι μόνο για την ημερομηνία πληρωμής, αλλά ούτε καν για την εκκαθάριση (αν και την έχω επιμόνως ζητήσει μέσω e-mail, με άλλα λόγια ο κύριος Χατζόπουλος σφυρίζει….κλέφτικα). Την στιγμή μάλιστα που το συμβόλαιο προβλέπει ρητά τον μήνα Φλεβάρη ως ημερομηνία εκκαθάρισης και την εξόφληση όχι εντός διαστήματος ενενήντα ημερών (δηλαδή το μήνα Μάιο). Να προσθέσω εδώ ότι λίγο πριν την κυκλοφορία του βιβλίου, ο «αξιότιμος» κύριος Χατζόπουλος ήταν πρώτος στο να μου ζητήσει λεφτά για την προώθηση του βιβλίου μέσω της επιμελήτριας του οίκου κυρίας Χάιδως Παπαβασιλείου, λεφτά τα οποία φυσικά αρνήθηκα να δώσω καθώς κάτι τέτοιο δεν προβλεπόταν από το συμβόλαιο, αντιθέτως ήταν εκείνος που όφειλε να κάνει την προώθηση…

Προσωπικά θα αποφύγω τον οποιονδήποτε χαρακτηρισμό καθώς η καταγγελία γίνεται επωνύμως, και ασφαλώς δεν αποσκοπεί μόνο στο γνωστοποιηθεί η συγκεκριμένη υπόθεση αλλά περισσότερο να ενημερωθούν οι επίδοξοι νέοι συγγραφείς για τους κινδύνους του χώρου αλλά και τους λογής-λογής αφερέγγυους εκδότες. Να πω ακόμα ότι από αυτά που ακούω από συναδέλφους, ο κύριος Χατζόπουλος μάλλον αποτελεί θλιβερή εξαίρεση στον κανόνα, καθώς οι περισσότεροι εκδότες στο θέμα αυτό πληρώνουν και μάλιστα στην ώρα τους. Αυτά ώστε να διαχωρίζονται εκείνοι που πραγματικά σέβονται το συγγραφέα και υπηρετούν το βιβλίο από τους άλλους που χρησιμοποιούν το χώρο προς ίδιον όφελος…

Υ.Γ Χρειάστηκε να δημοσιευτεί η παραπάνω ανάρτηση ώστε ο κύριος Χατζόπουλος να επικοινωνήσει μέσω της επιμελήτριας του οίκου του μαζί μου για να με ενημερώσει ότι ο εκδοτικός οίκος της Εμπειρίας Εκδοτικής μεταβιβάστηκε(με την διαδικασία της μεταβίβασης να ξεκινάει τον Μάρτιο του 2011 και να ολοκληρώνεται τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου) ενώ παράλληλα να με προειδοποιήσει με προσφυγή σε νομικά μέσα. Αυτό με έκανε να ξαναρίξω μια ματιά στο συμβόλαιο ώστε να διαπιστώσω ότι η ημερομηνία εκκαθάρισης ορίζεται όχι τον Φλεβάρη, αλλά την 30η Δεκεμβρίου και η πληρωμή όχι εντός διαστήματος μεγαλύτερου των 90 ημερών (τέλη Μαρτίου). Κατόπιν αυτού ο Κ.Χατζόπουλος έχει καταφανώς αθετήσει τον όρο περί εκκαθάρισης αλλά και εκείνον περί πληρωμής. Ασφαλώς, να πούμε εδώ ότι πλέον η καταγγελία δεν στρέφεται εναντίον της καινούργιας διοίκησης της Εμπειρίας Εκδοτικής (εκδ. Σμυρνιωτάκη), η οποία πιθανώς να αποτελείται από ανθρώπους φιλότιμους και ηθικούς…

Η γλυκιά γοητεία των γενικεύσεων

2011-10-21T13:27:00.000-07:00

Η αρχή έγινε από αμετροεπείς πολιτικούς, ίσως σε μια προσπάθεια να μεταβιβαστούν οι ευθύνες από το πελατειακό επίπεδο στο συλλογικό, αλλά δεν ήθελε και πολύ για να κυλήσει η καραμέλα στα στόματα των ευρωπαίων, να μπει στη συνείδηση των απλών ψηφοφόρων και να αναπαράγεται από τα απανταχού ανά την γηραιά ήπειρο κίτρινα έντυπα, επιπλέον ήτανε βολική γιατί μπορούσε να λύσει χιλιάδες ερωτήματα με δυο τρεις απαντήσεις. «Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες», « οι Έλληνες ξέρουν μόνο να τρώνε και όταν τους έρθει ο λογαριασμός βγαίνουν στο δρόμο και τα σπάνε», «οι Έλληνες είναι αχάριστοι». Η γλυκιά γοητεία των γενικεύσεων, ο σίγουρος δρόμος του αφορισμού, και θα ήταν άδικο για μια χώρα να σταυρώνεται νυχθημερόν από επιπόλαια στερεότυπα αν δεν είχε υπάρξει και η ίδια θύτης ανάλογης νοοτροπίας. Μόνο που στην περίπτωση της Ελλάδας κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα τα κονδύλια έρεαν άφθονα, το ελληνικό όνειρο άγγιζε το ταβάνι του και το γειτονικό πρώην ανατολικό μπλοκ μάζευε τα κομμάτια του στέλνοντας καραβιές φτηνού εργατικού δυναμικού στη γη της επαγγελίας, κάθε κοινωνικό πρόβλημα μπορούσε να ερμηνευτεί με την προσφυγή στο κατάλληλο στερεότυπο. “Οι Αλβανοί είναι εγκληματίες”, “οι Ρωσίδες είναι καλές για τα κωλόμπαρα”, “οι Νιγηριανοί σκοτώνουν τη μουσική βιομηχανία”, “οι Κινέζοι στέλνουν τους μικροβιοτέχνες στο ταμείο ανεργίας”. Τα ιδιωτικά ΜΜΕ, γνωρίζοντας την πρώτη τους άνθηση, δεν θα μπορούσαν να μην ανταποκριθούν στην τεράστια ζήτηση χωρίς την ανάλογη προσφορά, αν κάποιοι σπεύδουν να κατηγορήσουν τώρα την Bild ή το Focus για εμπαθή και ρατσιστικά πρωτοσέλιδα, ας θυμηθούν πως αντιμετώπισαν, κατά καιρούς, οι αντίστοιχες εγχώριες τηλεοπτικές Bild διάφορες άλλες εθνοτικές ομάδες αλλά και ολόκληρα έθνη.

Για να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλο μας, κάθε στερεότυπο εμπεριέχει μια μικρή δόση αλήθειας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποκαλύπτει όλη την εικόνα. Η χρησιμοποίηση τους δεν αποτελεί μόνο την εύκολη λύση αλλά είναι πέρα για πέρα αποπροσανατολιστική, τώρα που περάσαμε στην αντίπερα όχθη το πάθημα ας μας γίνει μάθημα.

Υ.Γ Μπορώ να φανταστώ από τώρα τι θα γινόταν σε ένα υποθετικό σενάριο όπου ένα φτωχό κράτος της Ευρωζώνης (λόγου χάρη η Σλοβακία) βρισκόταν στο όρια της χρεοκοπίας και ο Έλληνας φορολογούμενος καλούνταν να συμβάλει στη διάσωση του, βλέπω ήδη τον Άδωνη να ωρύεται σε κάποιο τηλεπαράθυρο και τον άνκορμαν να κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι του. Για την ιστορία, η Σλοβακία υπήρξε το τελευταίο κράτος μέλος που επικύρωσε τη συμφωνία για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Το αποτέλεσμα: έπεσε η κυβέρνηση της…

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της Athens Voice

Εξαγρίωση (Σ.Τριανταφύλλου)

2011-10-19T08:04:00.000-07:00

Κόντρα σε πικραμένους μικροαστούς που πουλάνε καναπεδιακή επανάσταση (βλ Jungle-Report), κόντρα σε συμπλεγματικά βρέφη που περιμένουν ακόμα την πολυπόθητη ενηλικίωση τους (βλ πιτσιρίκος), και τέλος κόντρα σε όλη τη λαϊκίζουσα μούργα των γνωστών δημοσιογραφίσκων, το τελευταίο άρθρο της Σ.Τριανταφύλλου (δημοσιευμένο στην A.V)αποτελεί μια απο τις πιο νηφάλιες προσεγγίσεις στο τρέχον μπάχαλο. Απολάυστε το...

Ακούω, αναγκαστικά, ραδιόφωνο – όλο το πρωί συνδικαλιστές και πολιτικοί ουρλιάζουν· προσπαθώ να καταλάβω, προσπαθώ να βγάλω άκρη. Οι δημοσιογράφοι απευθύνονται σ’ εμάς, στο κοινό, όπως φαντάζομαι ότι απευθύνονται οι λιμενεργάτες σε άλλους λιμενεργάτες, ή οι νταλικέρηδες σε άλλους νταλικέρηδες («ρε παιδιά», «γαμώ το», «που να με πάρει και να με σηκώσει»). Δεν έχω τίποτα εναντίον των λιμενεργατών και των νταλικέρηδων, έχω όμως εναντίον των δημοσιογράφων που, εκτός του ότι διψούν για αίμα, μεταχειρίζονται τον ακροατή σαν φιλαράκι τους με τον οποίον παίζουν σφαλιάρες. Θα προτιμούσα να καταργηθεί αυτή η οικειότητα που εμπνέεται από εκδηλώσεις όχλου· οι δημοσιογράφοι, αντί να αντισταθμίζουν με νηφαλιότητα την επιρρέπεια στη βία, καλλιεργούν το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που υποφώσκει στην ελληνική κοινωνία από το 1949: χαϊδεύουν τα αυτιά του «λαού» επιδιδόμενοι σε υπερβολές, ψέματα, προτροπές και συνθήματα.

Και παρ’ όλ’ αυτά, δεν αποτελούν το κεντρικό μας πρόβλημα – αποτελούν την αντανάκλασή του: μιαν ένδειξη της απουσίας πολιτισμού. Το κεντρικό μας πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι η σχέση μας με τους Ευρωπαίους οι οποίοι συμπεριφέρονται σαδιστικο-υστερικά: οι λόγοι έχουν συζητηθεί· κι όσο περνάει ο καιρός και χάνονται οι ευκαιρίες της ολικής μεταρρύθμισης που κρίνεται απαραίτητη, η συμπεριφορά τους σκληραίνει περισσότερο. Ποτέ δεν μας σέβονταν – τώρα μας περιφρονούν παρότι είναι συνυπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Ίσως αν στη Γαλλία και στη Γερμανία υπήρχαν σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, να τυγχάναμε δικαιότερης και ηπιότερης αντιμετώπισης – όμως, ούτε στους σοσιαλδημοκράτες μπορούμε να αναθέσουμε τη σωτηρία μας. Οφείλουμε να ενηλικιωθούμε και να σωθούμε μοναχοί μας: μεταρρυθμίζοντας την παιδεία και τον κρατικό μηχανισμό, δημεύοντας την εκκλησιαστική περιουσία, σταματώντας όλες τις αγορές οπλικών συστημάτων, αναγκάζοντας τους μεγαλοφοροφυγάδες να πληρώσουν τα χρέη τους. Και χρησιμοποιώντας ως διπλωματικό επιχείρημα έναντι των Ευρωπαίων το ότι μπορούμε να ξηλώσουμε την ευρωζώνη σαν πλεχτό πουλοβεράκι...

Για την πίεση που δέχεται η Ελλάδα –την ηθικά απαράδεκτη, αλλά αναμενόμενη από οικονομική και πολιτική άποψη– ευθύνεται, μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση που εκλέξαμε. Το σίγουρο είναι ότι δεν είχαμε σοβαρές εναλλακτικές λύσεις και ότι, δυστυχώς για όλους μας, εξακολουθούμε να μην έχουμε. Επιμένω ότι η κυβέρνηση εξελέγη και ότι δεν έχει προκύψει από κάποιου είδους πραξικόπημα. Ωστόσο, πρόκειται, αν όχι για ανίκανους, τουλάχιστον για αναποτελεσματικούς πολιτικούς, οι οποίοι, μοιραία, σχετίζονται με καθεστώτα φαυλότητας επίσης εκλεγμένα – κατά περιόδους μάλιστα εξαιρετικά δημοφιλή. Δεν θα μπορούσε να εκλεγεί κυβέρνηση με ολοκαίνουργα πρόσωπα και χωρίς χρονική συνέχεια με το ειδεχθές παρελθόν – είναι παράλογο να διατυπώνουμε μια τέτοια ευχή. Αυτή η κυβέρνηση είναι ανίσχυρη μπροστά στα ευρωπαϊκά μεγαθήρια, πελαγωμένη και συντετριμμένη κάτω από το βάρος των εσωτερικών της συγκρούσεων, της εξαγρίωσης του κόσμου και των ευρωπαϊκών απαιτήσεων. Πέρασαν δύο χρόνια χωρίς να γίνει η παραμικρή μεταρρύθμιση, χωρίς τα περιβόητα μέτρα να μεταφραστούν σε λειτουργικές τροποποιήσεις...

Μέσα σ’ αυτή τη μολυσμένη ατμόσφαιρα έρχονται στην επιφάνεια τα χειρότερα χαρακτηριστικά «του λαού μας»: αιμοβόρα ένστικτα, νοσηρός ατομικισμός, αυτοκαταστροφικότητα, ανωριμότητα (τύπου Πίτερ Παν, Ζοζό και Όσκαρ Μάτσερατ), έλλειψη παιδείας. Αντί, για παράδειγμα, να οργανωθεί μια ευρεία, χαμηλόφωνη αντίσταση που να συσπειρώνει τρία, τέσσερα, πέντε εκατομμύρια πολίτες με συγκεκριμένα αιτήματα και προτάσεις, δημιουργούνται πολλαπλές εστίες ζουγκλοποίησης οι οποίες δυσχεραίνουν τη συλλογική ζωή, δημιουργώντας, όπως λέμε, «χάος». Σ’ αυτές τις εστίες δρουν οι καιροσκόποι που καταπατούν κάθε υπόλειμμα κοινωνικού συμβολαίου ώστε, όχι μόνο να μη χάσουν τα κεκτημένα, αλλά ενδεχομένως να κερδίσουν κάτι έξτρα. Οι περισσότεροι Έλληνες φαίνονται, ως συνήθως, καθηλωμένοι στην παιδική ηλικία, επιπλέον όμως σήμερα αισθάνονται αποστερημένοι από έναν Πατέρα (έναν Καραμανλή senior, έναν Ανδρέα Παπανδρέου για να μην πούμε από έναν Γεώργιο Παπανδρέου). Το αποτέλεσμα είναι η πεισματική-ιδεολογικοποιημένη ανομία και η επιρρέπεια σε φτηνιάρικες, βάναυσες και ολοκληρωτικές κοσμοθεωρίες. Μεγάλο μέρος των πολιτών φαίνεται έτοιμο για αιματοχυσία κάτω από πατριωτικά, προλεταριακά, φοιτητικά, «νεανικά», ακόμα και μαθητικά λάβαρα... Σε λίγο θα εμφανιστούν οι Κομσομόλοι...
Καταλύεται λοιπόν κάθε νομιμότητα στο όνομα μιας αμφίβολης αντίστασης: δεκαεξάχρονα παιδιά παίζουν με Καλάζνικοφ, ενώ καθηγητές που κάποτε έβαζαν ως θέμα έκθεσης την καταραμένη «κοινωνία της κατανάλωσης» δεν αναρωτιούνται για τις αντιφάσεις τους: εφόσον παρακινούσαμε τα παιδιά να αποποιηθούν αυτή την κοινωνία, γιατί διαμαρτυρόμαστε τώρα για το τέλος της;

Θυμίζω ότι παρόμοια ήταν η κατάσταση στη δημοκρατία της Βαϊμάρης από το 1919 μέχρι το 1933 κατά την οποία αναπτύχθηκε ο εθνικοσοσιαλισμός – ένα από τα μαζικότερα λαϊκά κινήματα στην ιστορία, που ενισχύθηκε και επιταχύνθηκε μετά την αποτυχημένη εξέγερση της ομάδας «Σπάρτακος». Ο «λαός», για τον οποίον θρηνούν αδιαλείπτως η αριστερά, η «λαϊκή» δεξιά και μερίδα των δημοσιογράφων, είναι ικανός για εγκλήματα κατά του εαυτού του και της κοινότητας · μικρή απόδειξη το ότι η παραδοσιακή αριστερά παίρνει την πρωτοβουλία, στο σημερινό συγκείμενο, να «αποκαταστήσει» τον Νίκο Ζαχαριάδη και τον Άρη Βελουχιώτη: με τέτοια ινδάλματα, πρότυπα και ιστορικές αναφορές, είναι αναμενόμενη η αδιεξοδική εξαγρίωση – παρόμοια ψυχολογία και εκτίμηση των συσχετισμών οδήγησε στον εμφύλιο πόλεμο του 1946-49. Αν αυτή είναι η προοπτική μας, αν εκεί θέλουμε να οδηγηθούν τα πράγματα, είμαστε απολύτως άξιοι της τύχης μας.

Και καθώς δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται, εξαθλιωμένοι μετανάστες, περιθωριακοί κάθε είδους, εγκληματίες και κερδοσκόποι μπαίνουν στον ίδιο χορό με τους διεφθαρμένους συνδικαλιστές επιδεινώνοντας μια κατάσταση που φαίνεται να μην επιδέχεται επιδείνωση. Το κέντρο της Αθήνας συνθέτει τη μικρογραφία της κοινωνίας μας: αθλιότητα, ανομία, σύγχυση μεταξύ πολιτικής εξέγερσης και εγκληματικότητας. Από την άλλη πλευρά, οι τράπεζες δεν έχουν ιερό και όσιο: ακούγοντας ραδιόφωνο (συνήθεια που ίσως με στείλει στον τάφο: καρδιακή προσβολή, εγκεφαλικό), μαθαίνω ότι προτείνουν φοροδάνεια όπως παλιότερα πρότειναν δάνεια για διακοπές και αγορά gadgets! Το χειρότερο είναι ότι, δεδομένων των «μέτρων», δεν θα είναι λίγοι αυτοί που θα τα ζητήσουν αυτά τα φοροδάνεια... Ο μύθος του Σισύφου ζωντανεύει.

Ο άνθρωπος, ως ον γενικά, προσπαθεί να βάλει τάξη στο χάος ώστε να ευτυχήσει. Σήμερα, οι Έλληνες συμμετέχουν στη δημιουργία χάους: με ύφος και χειρονομίες επιθετικού θύματος αναδεικνύουν άτυπους ηγέτες (δημαγωγούς των trash μέσων ενημέρωσης, κραυγαλέους ψευτοεπαναστάτες εντός και εκτός κοινοβουλίου) που έχουν στόχο την πλήρη αποσύνθεση, την όξυνση των αντιθέσεων μέχρι το σημείο θραύσης. Αυτό, συμπολίτες, δεν σημαίνει μόνο πείνα, σημαίνει πόλεμο.

Ανακοίνωση (18/10/11)

2011-10-18T09:44:00.000-07:00

Σε πείσμα των δύσκολων καιρών και κόντρα στα τσιράκια της Ε.Σ.Η.Ε.Α, ο Zavulon δεν απεργεί, παραμένει ωστόσο ανενεργός...

Ανακοίνωση

2011-09-29T09:00:00.000-07:00

Η λειτουργία του μπλόγκ αναστέλλεται προσωρινά, κείμενα του διαχειριστή θα εξακολουθήσουν να δημοσιεύονται στον διαδικτυακό ιστότοπο prwsopikesoptasies.wordpress.com, ενώ σύντομα θα κυκλοφορήσουν και σε βιβλίο...

Μείνε πιστός...

2011-09-19T21:08:00.000-07:00

prwsopikesoptasies.wordpress.com

«Ο Κούλογλου είναι ηθικός άνθρωπος», επαναλαμβάνω: «Ο Κούλογλου είναι ηθικός άνθρωπος!»

2011-09-12T11:47:00.001-07:00

Η ιστορία έχει ιδιαίτερη πλάκα και πάει περίπου ως εξής, ένα βράδυ κάποιας Δευτέρας συνδικαλιστές εισβάλλουν στα γραφεία του ιλαρού tvxs και μοιράζουν προκηρύξεις διαμαρτυρόμενοι για την απόλυση μιας εργαζόμενης που προφανώς ανήκει στο μπλοκ τους. Το όνομα αυτής: Άσπα.Σ

Λίγες μέρες μετά, σε ένα άρθρο του, ο Κούλογλου υποστηρίζει μέσες άκρες ότι η εν λόγω εργαζόμενη δεν απολύθηκε ποτέ, απλά δεν ανανεώθηκε η σύμβαση της, την απόφαση αυτή μάλιστα την αποδίδει στις ισχνές δημοσιογραφικές επιδόσεις της και ειδικότερα σε ένα άρθρο όπου μπέρδεψε την Ιρλανδία με την Ισλανδία. Ας αναφέρω εδώ, ότι στο έντυπο με το οποίο συνεργάζομαι, όσα άρθρα έχω συνεισφέρει περνάνε πρώτα από το «φίλτρο» του αρχισυντάκτη, εξ όσων γνωρίζω μάλιστα καμία σοβαρή εφημερίδα δεν δημοσιεύει άρθρα «αβέρτα-κουβέρτα», πόσω μάλλον όταν έχει σοβαρές επιφυλάξεις για τις επιδόσεις του δημοσιογράφου. Η δικαιολογία του Κούλογλου όχι απλά δεν είναι πειστική, αλλά επιπλέον κρίνεται και ανήθικη, γιατί προβάλλεται εκ των υστέρων και μάλιστα σε αντιπαραβολή με τα εργασιακά ζητήματα σε άλλα ανταγωνιστικά έντυπα…

Το πρόβλημα με το λεγόμενο «timing» βέβαια δεν είναι καινούργιο για τον κύριο Κούλογλου, από τον καιρό που εκείνος είχε κατηγορήσει τον Σωκράτη Γκιόλια για εκβιασμό μια ακριβώς μέρα μετά τη δολοφονία του, παρέχοντας του ασφαλώς το δικαίωμα της δευτερολογίας, από τον τάφο του…

Ακόμα βέβαια και αν δεχτώ ότι ο δημοσιογράφος αποτελεί υπόδειγμα ηθικής (μη τυχόν φάω και καμιά μήνυση), η ιστοσελίδα του που ονομάζεται tvxs δεν διεκδικεί και δάφνες αξιοπιστίας, με τα διάφορα μαργαριτάρια και ανακρίβειες που έχουν πέσει κατά καιρούς στην αντίληψη μου να έχουν επισημανθεί από αυτό εδώ το βήμα.

Το δια ταύτα. Δεν ξέρω αν στο μέλλον παρατηρηθούν παρόμοια φαινόμενα διαμαρτυριών από τους εργατοπατέρες, το σίγουρο πάντως είναι ότι ο γραφικός (πλην ηθικός δημοσιογραφίσκος) θα έχει κάθε λόγο να υπεραμυνθεί για τη μη ανανέωση της σύμβασης του υποστηριζόμενου δημοσιογράφου, πάντα ασφαλώς εκ των υστέρων…

Πόρνες στο κόκκινο χαλί

2011-09-12T07:55:00.000-07:00

Έψαχνα καιρό να βρω ένα τραγούδι που να αντιπροσωπεύει με τους στίχους του τα χάλια της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας. Από τις καραδηθενιές του λεγόμενου "αγγλόφωνου εναλλακτικού χώρου" μέχρι τους θιασώτες του "εντέχνου" με τη λαικοποπ αισθητική. Νομίζω ότι οι Active Member με το "πόρνες στο κόκκινο χαλί" αποτυπώνουν ανάγλυφα τη σημερινή ξεφτίλα. Ας προσθέσουμε εδώ, και σαν κερασάκι στην τούρτα, την εύστοχη δήλωση του Βασιλικού των Raining Pleasure για τη μούργα του αγγλόφωνου εναλλακτικού, " θέλουν να γεμίζουν στάδια", είχε κάποτε πει και δεν είχε άδικο ο άνθρωπος...

Μια βία λίγο αθλητική

2011-09-08T07:36:00.001-07:00

Όταν δίνονται ραντεβού για ξύλο μέχρι θανάτου με αφορμή γυναικείους αγώνες βόλεϊ (Παιανία), όταν στο πλαίσιο αγώνων υδατοσφαίρισης ανοίγονται κεφάλια και ολόκληρες επαρχιακές πόλεις σηκώνονται στο πόδι (Λαμία), όταν σε συμπλοκές μεταξύ οπαδών έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι και καλάσνικοφ (Κόρινθος), τότε η έννοια της αθλητικής βίας (αν μπορούμε να την ονομάσουμε έτσι) προβιβάζεται σε άλλο επίπεδο. Εκεί όπου ο αθλητισμός, ή έστω και ο οπαδισμός, αποτελούν μονάχα την αφορμή για την εκδήλωση ακραίων συμπεριφορών με κατάληξη ακόμα και την απώλεια ανθρώπινων ζωών όπως συνέβη πρόσφατα στο Ηράκλειο.

Το φαινόμενο ασφαλώς κάθε άλλο παρά καινούργιο είναι, ευδοκίμησε λίγες δεκαετίες νωρίτερα στη Θατσερική Αγγλία αποκτώντας και ονομασία: «Χουλιγκανισμός». Έκτοτε έχει παρατηρηθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, από το Μπουένος Άιρες μέχρι τη Γλασκόβη, και από τον αυτοκινητόδρομο που συνδέει το Άμστερνταμ με το Ρότερνταμ μέχρι τα υποβαθμισμένα νότια προάστια των Βρυξελλών. Οι οργανωμένοι σύνδεσμοι αποτελούν τις ιδανικότερες δεξαμενές για στρατολόγηση μελών σε καιρούς πολέμου (Βελιγράδι) και πρώην αρχηγοί τους έχουν μετεξελιχθεί σε πρώτης τάξης πολέμαρχους (Αρκάν), εξ άλλου μικρή σημασία έχει ποια «στρατιά» θα κατευθύνεις όταν οι συνθήκες στο επιτρέψουν.

Είναι από αφελές έως γελοίο να συνδέσεις την αθλητική βία (με πολλά εισαγωγικά) με τον αθλητισμό. Αποτελεί στρουθοκαμηλισμό να πεις ότι θα εξαλείψεις τη βία αρκεί να τη βγάλεις από τα γήπεδα. Το έκαναν οι Άγγλοι και τη μετέφεραν στους δρόμους, όπου κάθε τρία δευτερόλεπτα (βάσει επίσημων στατιστικών) εκδηλώνεται και μια απρόκλητη επίθεση και η πάταξη των αντικοινωνικών συμπεριφορών εξακολουθεί να αποτελεί βασική προτεραιότητα στην προεκλογική ατζέντα και τις εξαγγελίες των κομμάτων.

Το τι πρέπει να γίνει για να μειωθεί το φαινόμενο σίγουρα αποτελεί τεράστια συζήτηση, αλλά τα ευχολόγια περί διάλυσης συνδέσμων (που έτσι κι αλλιώς δεν πιάνουν) δεν αποτελούν πανάκεια, ούτε ασφαλώς η μεταβίβαση των ευθυνών στους «αρμόδιους» φορείς και τις ΠΑΕ. Εξ άλλου το πρόσφατο εγχώριο παρελθόν έχει δείξει ότι τα καλύτερα «σκηνικά» σημειώνονται εκτός γηπέδων, χθες στην Παιανία, σήμερα στο Ηράκλειο αύριο ποιος ξέρει που;

Racism and Greece

2011-08-29T17:15:00.000-07:00

My blogging began because of a racist attack that had happened here in Greece six years earlier. It shocked the country then, not just because it was so horrific but also because the country had to wake up and see that racism exists here, contrary to popular opinion.

It is a commonly held belief that Greeks are not racist. It is also common to hear people say, “We don’t mind Black people, it’s the Albanians, Turks or Gypsies, we have a problem with. In more recent times, the Chinese have joined the list of baddies because of the small shops selling cheap clothing that have sprung up all over the big cities. This is a country where it is still acceptable to put your house up to rent and to specify that foreigners need not apply. This is a place where the media will accuse any crime on Albanians before any facts are known. There is no shortage of stories here about racism and xenophobia. There is more material than I could possibly cover myself.

I understand that It is often difficult for people to face up to racism. It is not an enjoyable experience to be accused of racism. And here I was accusing a whole country of the racism they didn’t want to see or acknowledge. There has been a collective temper tantrum and an avalanche of denial. How dare a foreigner call us racist? And worse still, a black one!

The problem is that you cannot tackle racism unless there is an admission of its existence and a willingness to accept responsibility and to change it. It is pointless to say that the racism in England or France is worse than here. That is not helpful to the Roma or Albanian (or other foreign) people who are beaten up on a regular basis by the police. That doesn’t help the asylum seekers who are locked up and treated worse than animals. That doesn’t assist the hundreds of African children who cannot get birth certificates issued when they are born here leading to problems getting health care, education or a passport.

There are many Greek bloggers who are tackling the same issues that I am. There are hundreds of people here who are working for change. Unfortunately, the mainstream media seems to have its head buried firmly in the sand. And the politicians are mainly just being politicians. They do absolutely nothing at best. The nationalist party is gaining ground, with its leader being seen regularly on TV, spouting his racist garbage. There are reasons that this is happening. The hysteria about the rising numbers of immigrants here (now at around 10% of the population) that is fueled by the media. There are the usual accusations that the nationals are losing their jobs because of foreigners. The rising crime figures are blamed on us regardless of information that this is not true. And on and on and on…

The main problem I see is that we are now seeing second and third generation of “foreigners” who are not immigrants. They are Greek and they are growing up and they are demanding equality and opportunity. Unless Greece as a country can grow up and acknowledge that there is a problem of racism, I can see only trouble ahead. You only have to look at what has happened in other countries to see the result of ignoring, ghettoizing and generally abusing those who are “other” Lessons can be learned from the experiences of other countries if only there was a willingness to do so. I do not see that happening here. It seems to me that we are on a well-trodden path to more serious problems in the very near future. People can only be poked for so long and then they bite back.

We will hear more angry protests about the treatment of foreigners and Greeks of different backgrounds. We will see people taking to the streets (a common pastime here for any grievance) demanding their rights as citizens of this country. We will see support for the struggle here from people outside the country. More international condemnation of the abuses that occur here. Whether the powers that be will sit up and take notice and then have the guts to actually do something about it, remains to be seen.

I feel compelled to keep scratching away at this issue regardless of what I am being accused of (from trying to undermine the country, to being a terrorist, to the classic “you’re the racist”). I have seen small shifts even on my humble blog and have many Greek blog friends who support this effort. The outpouring of support when the nationalists targeted me was incredible. Perhaps the change can come from us, the little people who care about big things and are letting the world know what is happening.

πηγή: http://www.feministe.us

Ο λανθάνον ρατσισμός στην ελληνική λογοτεχνία

2011-08-29T10:32:00.001-07:00

Στο βιβλίο του «ηλίθιοι λευκοί» ο καλός Μάικλ Μούρ αναρωτιέται σε κάποιο σημείο: «Γιατί στη σειρά τα φιλαράκια δεν υπάρχει ούτε ένας μαύρος ανάμεσα στην παρέα;» Ρητορικό βέβαια το ερώτημα, αλλά και αντιπροσωπευτικό μιας κοινωνίας που προσπαθεί να κρύψει τον ρατσισμό κάτω από politically correct νόρμες…

Σε μια άλλη κοινωνία τώρα, την ελληνική, τα στοιχειώδη έστω προσχήματα δεν κρατήθηκαν καν, ενώ στο χώρο της λογοτεχνίας προς χάριν μιας τάχα μου εμπορικής επιτυχίας (περιορισμένης φυσικά αλλά στο μυαλό των περισσότερων «συγγραφέων» που βλέπουν στα όνειρα τους λίστες με «ευπώλητα», η πραγματικότητα συχνά παραχωρεί εύκολα τη σκυτάλη της στη φαντασιοπληξία) τα παγιωμένα φυλετικά στερεότυπα χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον για την επίτευξη του σκοπού.

Ιδιαίτερα τη δεκαετία του ενενήντα, όπου η κατά κύριο λόγο αφορισμένη κοινότητα ήταν εκείνη των Αλβανών, μια περεταίρω καρικατουροποίηση της, φάνταζε ιδανική μαγιά για τη δημιουργία μιας εύπεπτης λογοτεχνίας, ασφαλώς εκείνοι που τη χρησιμοποιούσαν ήταν κακοί συγγραφείς, χωρίς κατάρτιση και φυσικά εύπλαστοι στις ορέξεις εμπορικών και κάκιστης αισθητικής εκδοτικών οίκων.

Από το χαρτομάνι εκείνης της περιόδου, τρία ήταν τα βιβλία που μου προξένησαν τη μεγαλύτερη εντύπωση, όχι φυσικά λόγω καλής ποιότητας, αλλά για το γεγονός του πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ένας άνθρωπος για λίγα δράμια «επαγγελματικής καταξίωσης».

Πάμε λοιπόν για μια μίνι αναδρομή…

Στο «μεγάλο θάνατο του Βοτανικού» (εκδ Καστανιώτη), κάποιος Μαμαλούκας (όνομα τώρα για συγγραφέα) στήνει μια απάτη με δόλωμα τη χρησιμοποίηση ενός αφελούς Αλβανού, το βιβλίο καθεαυτό στερείται δομής, ύφους και συνοχής, για την ακρίβεια είναι τόσο κακογραμμένο που μετά βίας μπορεί κάποιος να το φτάσει μέχρι το τέλος. Αλλά τι σημασία έχει, κοτσάρουμε όλα τα δυνατά στερεότυπα και «καθαρίζουμε», μερικές αναφορές στον Μπουκόφσκι (ναι υπάρχουν και τέτοιες) ολοκληρώνουν, με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια, το «έγκλημα» και το λογοτεχνικό κουφάρι τοποθετείται στους πάγκους προς κατανάλωση…

Από κοντά και το «Γιατί σκότωσα την καλύτερη μου φίλη» (εκδ Καστανιώτη), της Αμάντας Μιχαλοπούλου, μια κοπέλα ανατρέχει στην εφηβική της ηλικία και συναντάει την καλύτερη της φίλη προσπαθώντας παράλληλα να ξεφύγει από το στενό πατρονάρισμα της, κάποιος Αλβανός που πήγε να τις βιάσει (θού κύριε) τις φέρνει ακόμα πιο κοντά και μαζί η ύπαρξη ενός ένοχου μυστικού. Αναδρομές στο Παρίσι και άλλα φαιδρά από μια ηρωίδα που προσπαθεί φιλότιμα να υποδυθεί το προφίλ αυτού που οι αγγλοσάξονες φίλοι μας ονομάζουν «Post feminist slut». Το τελικό αποτέλεσμα βέβαια θυμίζει περισσότερο υστερική νοικοκυρά στα πρόθυρα εμμηνόπαυσης. Αυτοβιογραφικό ή όχι (ελάχιστα με απασχολεί) η συγγραφέας μάλλον χρήζει μερικές ακόμα δεκαετίες εντατικής ψυχοθεραπείας για να στανιάρει…

Τέλος, το «φόρεσαν χειροπέδες στα πουλιά» (εκδ Πατάκη) του Δάνδολου. Η ειδοποιός διαφορά του σε σχέση με τα άλλα δύο, ότι είναι σχετικά καλογραμμένο, οι προκαταλήψεις βέβαια εξακολουθούν να υπάρχουν ακέραιες ενώ η «αληθοφάνεια» του θα έκανε και τον τελευταίο πολίτη της γειτονικής χώρας να σκάσει στα γέλια. Γιατί τα ονόματα των Αλβανών που χρησιμοποιεί είναι ανύπαρκτα ενώ βέβαια ούτε «Volga» αλλά ούτε και «Lada» κυκλοφορούσαν στην κομουνιστική Αλβανία, παρά μόνο η Mercedes του Χότζα. Εν κατακλείδι, αφού τη γράφεις που τη γράφεις τη μπαρούφα σου βρε αδερφέ, δεν τραβάς και μια βόλτα κατά κει να κάνεις τη σχετική έρευνα, αν φυσικά σου το επιτρέπουν οι ρατσιστικές παρωπίδες σου…

Σερίφης στο West

2011-08-25T09:06:00.000-07:00

Του Αλέξη Σπυρόπουλου

Η απόφαση του Γερουλάνου να διαλύσει τον Ολυμπιακό Βόλου και την Καβάλα είναι, στην ουσία του περιεχομένου της, η σωστή απόφαση. Αφού αυτό που θα έπαιζε το 2011-2012 στο πρωτάθλημα δεν ήταν κάτι καινούργιο, κάτι άλλο στη θέση του παλαιού αλλά μονάχα μία "λογική συνέχεια" του προηγούμενου, πάλι μία ομάδα (φίλων) Μπέου, πάλι μία ομάδα (υιού) Ψωμιάδη, τότε καλά έκαναν και τις εκτέλεσαν.

Οτι ο Γερουλάνος το 'κάνε περισσότερο σαν σερίφης στο West παρά σαν υπουργός σε μια δυτική δημοκρατία, αυτό είναι πράγματι μια σοβαρή συζήτηση "πολιτικού πολιτισμού". Μια άλλη συζήτηση, όμως. Που δεν αρκεί, για ν' αμφισβητηθεί η ουσία της ορθής απόφασης. Οτι ο Γερουλάνος, οφθαλμοφανώς, το 'κάνε για να πει στον κόσμο (όχι "να, κοιτάξτε, καθαρίζει το τοπίο" αλλά) "να, κοιτάξτε, εγώ καθαρίζω το τοπίο", αυτό επίσης είναι μια σοβαρή συζήτηση. Περί πολιτικαντισμού. Και αυτή, όμως, είναι μια άλλη συζήτηση. Που δεν φτάνει, για ν' ακυρώνει το περιεχόμενο της απόφασης.

Κι όπως διδαχθήκαμε από το αναμενόμενο χάος "εν συνεχεία" της αποφάσεως Γερουλάνου, οι ορθές αποφάσεις πάνε πακέτο με το κατάλληλο τάιμινγκ. Ορθές αποφάσεις σε κακό τάιμινγκ, βάζουν την εκκαθαριστική διαδικασία στον ξεκάθαρο κίνδυνο διακωμώδησης. Οχι εδώ, μόνον. Εδώ, στη θέση της "ομάδας Μπέου" η εκκαθάριση είναι ότι φέρνεις δόξη και τιμή την "ομάδα Κομπότη". Εξω, η UEFA που τάχα "δεν είναι ΕΠΟ" επειδή αυτό αναπαράγουν τα ΜΜΕ στην Ελλάδα, στη θέση της διεφθαρμένης Φενέρμπαχτσε βάζει στο Τσάμπιονς Λιγκ την ωσαύτως εμπλεκόμενη (όχι "εξίσου" με τη Φενέρμπαχτσε, σοβαρά εμπλεκόμενη πάντως) στο τουρκικό σκάνδαλο διαφθοράς Τραμπζονσπόρ.

Εδώ, συνέβη μόλις τέσσερα 24ώρα πριν την εκκίνηση του πρωταθλήματος. Του ελληνικού στο κάτω-κάτω, δηλαδή του who-gives-a-shit, πρωταθλήματος. Εξω, ακόμη χειρότερα, συνέβη 24 ώρες πριν την κλήρωση των ομίλων. Των ομίλων της νούμερο-ένα διοργάνωσης, παγκοσμίως. Σε τέτοιο τάιμινγκ, λοιπόν, έπειτα είναι αυτονόητο ότι δεν θα βρεθεί η καλή λύση. Θα βρεθεί, μεταξύ των κακών λύσεων, η μη-χειρότερη. Ο Λεβαδειακός. Και, μ' ένα επόμενο γύρο διώξεων να εκκρεμεί, ίσα που νομιμοποιείται να ελπίζει ότι θα παίξει Σούπερ Λιγκ ο φίλος μου...Νίκος Σαλευρής. Βγήκε 18ος στη Β' Εθνική, με εκατό βαθμούς διαφορά απ' τον 17ο, αλλ' ήδη έχει ανεβεί στη 13η θέση της κατάταξης και αναμένει τη συνέχεια.

'Η η Τραμπζονσπόρ. Η οποία Τραμπζονσπόρ έπαιξε προκριματικό Τσάμπιονς Λιγκ, αποκλείστηκε απ' τη Μπενφίκα, ακριβώς επειδή αποκλείστηκε "μεταφέρθηκε" στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ, την περασμένη εβδομάδα πήρε 0-0 στο Μπιλμπάο, ετοιμαζόταν (και αυτή και οι Βάσκοι) για τη ρεβάνς, αλλά ένα 24ωρο πριν τη ρεβάνς...η ρεβάνς ματαιώθηκε, η Αθλέτικ γύρισε πίσω με "άνευ αγώνος" εισιτήριο πρόκρισης στα χέρια, πρόκρισης σε όμιλο Γιουρόπα Λιγκ, ενώ η Τραμπζονσπόρ πήρε με κούριερ, απευθείας απ' τη Νιόν, διαβατήριο συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ! Λεβαδειακός, Τραμπζονσπόρ, ένας διαγωνισμός στη γελοιότητα.

Ολα θέλουν τον τρόπο τους και όλα θέλουν τον χρόνο τους, για να 'ναι αποτελεσματικά. Για να επιτυγχάνεται ο στόχος. Ακόμη και τα καμποϊλίκια. Πρέπει να ξέρεις, πώς και πότε. Τα καμποϊλίκια της ΑΕΛ και του Πανσερραϊκού έσβησαν άδοξα, fadeout, σ' ένα 48ωρο μέσα. Ηταν αντανακλαστικά, στη θολούρα, συναισθηματικά. Δεν ήταν μελετημένα και δεν είχαν τη ρεαλιστική καθαρή στόχευση. Εδώ, το θερινό μάθημα, πώς και πότε κάνεις τον κάουμποϊ και (επειδή ξέρεις τι θέλεις και τον κάνεις οργανωμένα και συντεταγμένα) σου περνάει, το 'δώσε ο ΟΦΗ. Ο Κουράκης. Αλλ' αυτά, μια φορά γίνονται. Δεν σημαίνει ότι πάνε σχοινί-κορδόνι κι όποιος δοκιμάσει να τ' αντιγράψει, θα πιάσουν πάλι μόνο και μόνο επειδή είχαν πιάσει την προηγούμενη φορά.

Αθάνατο ελληνικό ποδόσφαιρο

2011-08-23T17:33:00.000-07:00

Την ίδια μέρα που η Ε.Π.Ο γνωστοποιούσε το σκεπτικό της απόφασης της για την παραμονή του Ολυμπιακού Βόλου και της Καβάλας στην Superleague (Έστω και με αφαίρεση βαθμών), η Ε.Ε.Α έριχνε τις δύο ομάδες στα τάρταρα της Δ’ Εθνικής. Κοντά ένα μήνα νωρίτερα ο Ολυμπιακός Βόλου μάθαινε από την κληρωτίδα την επόμενη αντίπαλο του (Παρί Σεν Ζερμαίν) στο Europa League, αντ’ αυτού σε λίγες εβδομάδες θα κληθεί να αγωνιστεί με ομάδες όπως ο Αγρότης Λιανοκλαδιού και ο Πύρασος Ν.Αγχιάλου. Τη θέση του στο πρωτάθλημα θα πάρει ο Λεβαδειακός, ομάδα που είχε πέρυσι κατηγορηθεί για απόπειρα δωροδοκίας του τερματοφύλακα των Τρικάλων, με τον πρόεδρο του Λ.Κομπότη να οδηγείται στο αυτόφωρο. Για την ιστορία η ομάδα των Τρικάλων αποβλήθηκε πρόσφατα από το πρωτάθλημα της Β’Εθνικής λόγω προσκόμισης πλαστής εγγυητικής επιστολής.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι το πιο όμορφο του κόσμου, μπορεί από άποψη θεάματος να θυμίζει αλάνα της γειτονιάς, αλλά έχει ίντριγκα, ανατροπές, παράγκες και κλειστές λέσχες, πολιτικές παρεμβάσεις, θέματα ικανά να μονοπωλούν την επικαιρότητα δίνοντας τροφή για αναλύσεις επί αναλύσεων σε καφενεία και χαρτοπαιχτικές λέσχες. Και όλα αυτά, σε ένα σήριαλ που το φιλοθεάμων κοινό δεν μένει ποτέ παραπονεμένο, μέχρι την προβολή του επόμενου επεισοδίου…

Προσωπικές ιστορίες, προσωπικές οπτασίες...

2011-08-22T08:29:00.000-07:00

Λόγια, σκέψεις, λέξεις, κρόσσια, θρύμματα. Αναμνήσεις από το παρελθόν, στιγμιότυπα από το παρόν και εικόνες από το μέλλον. Μικρές ιστορίες που θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί πάνω σε τσαλακωμένες αποδείξεις ή τελειωμένα πακέτα τσιγάρων. Ανασυρμένες από σκονισμένα χρονοντούλαπα και εγκαταλειμμένες μνήμες. Ταξιδεύουν από την Ιερουσαλήμ μέχρι τις Βρυξέλλες και από το Τόκιο μέχρι την Αθήνα, σταθμεύουν σε αγγλικές κωμοπόλεις και ξαποσταίνουν για ένα τσιγάρο σε χορταριασμένες υπεραστικές στάσεις. Προσωπικές ιστορίες, προσωπικές οπτασίες…

http://prwsopikesoptasies.wordpress.com

Νίκος Θέμελης (1947-2011)

2011-08-20T16:15:00.000-07:00

Λονδίνο 2011: Επαναλαμβανόμενες ομοιότητες

2011-08-14T16:20:00.000-07:00

Το ημερολόγιο έδειχνε 11 Απριλίου 1981 όταν το υποβαθμισμένο προάστιο του Μπρίξτον παραδόθηκε στις λεηλασίες οργισμένων νεαρών και η συγκεκριμένη μέρα χαρακτηρίστηκε ως «Ματωμένο Σάββατο» από τα βρετανικά ΜΜΕ. Μερικά χρόνια αργότερα οι Carter USM, εμπνευσμένοι από τα γεγονότα θα χάριζαν στην παγκόσμια δισκογραφία ένα από τα πιο αριστουργηματικά τραγούδια (And god created Brixton) ενώ η ιστορία θα επαναλαμβανόταν αυτούσια τόσο το 1985 αλλά και εσχάτως.

Οι ομοιότητες σε όλες τις εξεγέρσεις είναι εντυπωσιακές, ο θάνατος κάποιου μειονοτικού σε αστυνομικά χέρια η θρυαλλίδα, η βαθιά οικονομική κρίση και οι διογκούμενες κοινωνικές ανισότητες το ελατήριο, η εξάπλωση σε αντίστοιχα προάστια άλλων βρετανικών πόλεων (Toxteth, Liverpool) το επακόλουθο, ο στιγματισμός από τους εκάστοτε πολιτικούς άρχοντες των ταραχοποιών ως σκουλήκια και παρασιτικά στοιχεία η απαραίτητη τακτική για να αποκαταστήσουν την πολιτική δημοφιλία τους. Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι ανυπολόγιστες ζημιές, το πληγωμένο κύρος μιας καπιταλιστικής υπερδύναμης αυτά που μένουν πίσω.

Κι όμως, αν κάθε εξέγερση αφήνει μια βαθιά ουλή στο σώμα του κοινωνικού ιστού, μακροπρόθεσμα τον προχωράει ένα βήμα μπροστά. Τα στοιχεία μαρτυρούν την πραγματικότητα. Ο θεσμικός ρατσισμός έχει μειωθεί αισθητά από την αρχές τις δεκαετίας του ’80. Η μητροπολιτική αστυνομία επανδρώθηκε, ιδιαίτερα σε προάστια που κυριαρχούν οι μειονότητες, με προσωπικό από τις αντίστοιχες εθνοτικές κοινότητες σε ποσοστό που να αντανακλά την πλυθησμιακή σύσταση, τα κρούσματα διακρίσεων ελαττωθήκαν επίσης.

Τι δεν άλλαξε. Το χάσμα των κοινωνικών ανισοτήτων, η απόγνωση από την έλλειψη ευκαιριών μιας τάξης συντηρούμενης από τις κοινωνικές παροχές που η βρετανική κοινωνία αποκαλεί συλήβδην “Underclass” και που δεν περιλαμβάνει απαραίτητα μονάχα μέλη των φυλετικών μειονοτήτων αλλά και εκείνους που οι Αμερικάνοι αποκαλούν «White trash». Όλη αυτή η χαμένη γενιά, απόγονοι των κοινωνικών απόκληρων του Μπρίξτον, του Τόξτεθ, του Χάκνυ, του Τότεναμ, συνεχίζουν το έργο που οι τελευταίοι άφησαν «ημιτελές», σαν μια κοινωνική αναγκαιότητα γεννημένη από τα απόνερα του καπιταλισμού, της στυγνής Θατσερικής παράδοσης, και του παγιωμένου χάσματος ανάμεσα στους έχοντες και στους μη έχοντες στον ήλιο μοίρα.

Παγκοσμιοποιημένος τρομοκράτης (Ή αλλιώς η περίπτωση του Νορβηγού μακελάρη Άντερς Μπέχρινγκ Μπρέιβικ )

2011-07-24T16:59:00.000-07:00

Είναι ξανθός, γαλανομάτης και καλοζωισμένος, φοράει μπλουζάκι Lacoste και προβάρει στο φακό το πιο clean cut, συγκρατημένο χαμόγελο, παίζει videogames- όπου μπορεί εικονικά να «καθαρίζει» ένα σωρό κόσμο- ασχολείται με το χρηματιστήριο, σαγηνεύεται από θεωρίες συνωμοσίας- όμοιες με αυτές που προπαγανδίζονται στα καθ’ ημάς από γραφικούς τηλεπλασιέδες αλλά και καταλαμβάνουν σε πιο εκλεπτυσμένη και πειστική μορφή το χώρο της μαζικής ψυχαγωγίας και της σύγχρονης μυθολογίας.

Θα μπορούσε να ενσαρκώσει το στερεότυπο του ευρωπαίου μεσοαστού. Φοβικός προς το Ισλάμ, ακραιφνής χριστιανός, δικτυωμένος με την παγκόσμια επικαιρότητα, δέκτης των κάθε λογής πολιτικών τάσεων, επαρκώς μορφωμένος, στοιχειωδώς ευκατάστατος…

Διατηρεί προφίλ στο Facebook και λογαριασμό στο Τwiter. Δεν έχει βιώσει φτώχεια, πολέμους, καταπίεση, διακρίσεις, στερήσεις ούτε οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να τον εξωθήσει στην απόγνωση και τα άκρα ( Όπως άλλωστε και οι πτυχιούχοι τρομοκράτες της ενδεκάτης Σεπτεμβρίου).

Είναι ένας από μας, ή τουλάχιστον ήταν, μέχρι το πρωινό της 22ας Ιουλίου, όταν και επέλεξε να περάσει στο πάνθεον της ιστορίας σαν ένας από τους μεγαλύτερους μακελάρηδες της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης ιστορίας. Και αν από δω και πέρα χυθούν τόνοι μελάνι για τα κίνητρα ή τις αιτίες της πράξης του απάντηση δεν θα δοθεί. Η μόνη ουσία είναι ότι τα κατάφερε, τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο...

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Athens Voice"http://athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1/%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7-%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82

Ο Απλήρωτος Συγγραφέας (Η εμπειρία του συγγραφέα Αχιλλέα Σωτηρέλλου με τον «αξιότιμο» εκδότη κ. Νίκο Χατζόπουλο)

2011-07-07T09:31:00.000-07:00

Στο χώρο του βιβλίου, έχουν κατά καιρούς ακουστεί πολλά, για εκδότες που παρουσιάζουν ελλειμματικές εκκαθαρίσεις, που «μαγειρεύουν» τα βιβλία κ.ο.κ. Ωστόσο εκδότης που αθετεί τους όρους του συμβολαίου αρνούμενος να καταβάλει τα δεδουλεμένα στον συγγραφέα αποτελεί σίγουρα παγκόσμια πρωτοτυπία. Κι όμως ο «αξιότιμος» εκδότης των οίκων «Οξύ» και «Εμπειρία Εκδοτική» κύριος Νίκος Χατζόπουλος εμπίπτει σε αυτή την σπάνια, και καθόλου κολακευτική, κατηγορία όχι των κακοπληρωτών, αλλά των «μη πληρωτών».

Η υπόθεση αποκτά ακόμα πιο σουρεαλιστικές διαστάσεις αν αναλογιστεί κανείς ότι το πρώτο μου βιβλίο ο «Θησαυρός» (δημοσιευμένο από το «οξύ») σημείωσε εξαιρετικές πωλήσεις για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα και απέσπασε κολακευτικές κριτικές, αυτό δεν φαίνεται ωστόσο να συγκίνησε ιδιαίτερα τον κύριο Χατζόπουλο που αντί να κοιτάξει να επενδύσει, όπως ο κάθε σοβαρός εκδότης, σε έναν υποσχόμενο νέο συγγραφέα τον αντιμετώπισε με τη λογική του καιροσκοπισμού και της αρπαχτής (στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε).

Τα όσα επακολούθησαν επιβεβαίωσαν τις αρχικές υποψίες μου αλλά και την αρνητική περιρρέουσα ατμόσφαιρα προς το πρόσωπο του. Ενάμιση χρόνο μετά την κυκλοφορία του «Φλόγες στο Ρετιρέ» από την Εμπειρία Εκδοτική (ο κύριος Χατζόπουλος είναι συνεκδότης του οίκου μαζί με τον κύριο Κανάκη), δεν έχω λάβει ακόμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο ενημέρωση όχι μόνο για την ημερομηνία πληρωμής, αλλά ούτε καν για την εκκαθάριση (αν και την έχω επιμόνως ζητήσει μέσω e-mail, με άλλα λόγια ο κύριος Χατζόπουλος σφυρίζει….κλέφτικα). Την στιγμή μάλιστα που το συμβόλαιο προβλέπει ρητά τον μήνα Φλεβάρη ως ημερομηνία εκκαθάρισης και την εξόφληση όχι εντός διαστήματος ενενήντα ημερών (δηλαδή το μήνα Μάιο). Να προσθέσω εδώ ότι λίγο πριν την κυκλοφορία του βιβλίου, ο «αξιότιμος» κύριος Χατζόπουλος ήταν πρώτος στο να μου ζητήσει λεφτά για την προώθηση του βιβλίου μέσω της επιμελήτριας του οίκου κυρίας Χάιδως Παπαβασιλείου, λεφτά τα οποία φυσικά αρνήθηκα να δώσω καθώς κάτι τέτοιο δεν προβλεπόταν από το συμβόλαιο, αντιθέτως ήταν εκείνος που όφειλε να κάνει την προώθηση…

Προσωπικά θα αποφύγω τον οποιονδήποτε χαρακτηρισμό καθώς η καταγγελία γίνεται επωνύμως, και ασφαλώς δεν αποσκοπεί μόνο στο γνωστοποιηθεί η συγκεκριμένη υπόθεση αλλά περισσότερο να ενημερωθούν οι επίδοξοι νέοι συγγραφείς για τους κινδύνους του χώρου αλλά και τους λογής-λογής αφερέγγυους εκδότες. Να πω ακόμα ότι από αυτά που ακούω από συναδέλφους, ο κύριος Χατζόπουλος μάλλον αποτελεί θλιβερή εξαίρεση στον κανόνα, καθώς οι περισσότεροι εκδότες στο θέμα αυτό πληρώνουν και μάλιστα στην ώρα τους. Αυτά ώστε να διαχωρίζονται εκείνοι που πραγματικά σέβονται το συγγραφέα και υπηρετούν το βιβλίο από τους άλλους που χρησιμοποιούν το χώρο προς ίδιον όφελος…

Υ.Γ Χρειάστηκε να δημοσιευτεί η παραπάνω ανάρτηση ώστε ο κύριος Χατζόπουλος να επικοινωνήσει μέσω της επιμελήτριας του οίκου του μαζί μου για να με ενημερώσει ότι ο εκδοτικός οίκος της Εμπειρίας Εκδοτικής μεταβιβάστηκε(με την διαδικασία της μεταβίβασης να ξεκινάει τον Μάρτιο του 2011 και να ολοκληρώνεται τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου) ενώ παράλληλα να με προειδοποιήσει με προσφυγή σε νομικά μέσα. Αυτό με έκανε να ξαναρίξω μια ματιά στο συμβόλαιο ώστε να διαπιστώσω ότι η ημερομηνία εκκαθάρισης ορίζεται όχι τον Φλεβάρη, αλλά την 30η Δεκεμβρίου και η πληρωμή όχι εντός διαστήματος μεγαλύτερου των 90 ημερών (τέλη Μαρτίου). Κατόπιν αυτού ο Κ.Χατζόπουλος έχει καταφανώς αθετήσει τον όρο περί εκκαθάρισης ενώ ελέγχεται και για αθέτηση του όρου περί πληρωμής. Ασφαλώς, να πούμε εδώ ότι πλέον η καταγγελία δεν στρέφεται εναντίον της καινούργιας διοίκησης της Εμπειρίας Εκδοτικής (εκδ. Σμυρνιωτάκη), η οποία πιθανώς να αποτελείται από ανθρώπους φιλότιμους και ηθικούς…

Ο Μπέος στο ύψος του

2011-06-28T13:53:00.000-07:00

Τα μέλη του συνεταιρισμού της συμφοράς, αυτοί οι απίθανοι τύποι που, σε πείσμα των δυσωδών αποκαλύψεων για το συνάφι τους, εξακολουθούν να χειρίζονται τις τύχες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, συγκεντρώθηκαν την Τρίτη για να καταφέρουν το τελικό χτύπημα σε ό,τι είχε απομείνει από την ανοχή μας.
Ο Βαγγέλης (των διαλόγων) Μαρινάκης να ρωτάει τους συνεταίρους αν θέλουν να παραιτηθεί για λόγους ηθικής τάξεως αντί να παραιτηθεί για λόγους ηθικής τάξεως.

Ο μικρός Ψωμιάδης να αναγγέλλει, με τον αέρα της προσωπικής ελευθερίας και της οικογενειακής ασυλίας, τη συνέχιση του θεάρεστου έργου στην Καβάλα που θα γίνει Ηρακλής.

Ο προεδρεύων υπάλληλος Γόντικας να κουνά το δάχτυλο στον εκπρόσωπο του ΟΦΗ που τόλμησε να διεκδικήσει ό,τι και με την άδεια της UEFA δικαιούται.

Οι δυο δικέφαλοι αετοί να πετούν στο ύψος της κότας, απέχοντες.

Ο μόνος που στάθηκε στο ύψος του σε αυτό το ΔΣ της Super League ήταν ο Μπέος. Είχε πάει ήδη φυλακή.

πηγή: http://contra.gr/Columns/Editorial/330881.html

Η επόμενη μέρα για το βιβλίο

2011-06-25T08:30:00.001-07:00

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η ανάπτυξη της ψηφιακής τεχνολογίας και κυρίως η εισαγωγή του διαδικτύου στην καθημερινότητα μας, τείνουν να αλλάξουν ριζικά την αντίληψη μας για το βιβλίο αλλά και τη λειτουργία της εκδοτικής βιομηχανίας γενικότερα. Βρισκόμαστε άραγε στα πρόθυρα μιας επανάστασης όμοιας με αυτή που ξεκίνησε η διάδοση του τυπογραφείου; Ποια θα είναι η μορφή των βιβλίων μελλοντικά και ποιος ο ρόλος των εκδοτών; Κι αν όλα αυτά τα ερωτήματα αφορούν το μακρινό μέλλον και είναι δύσκολο να απαντηθούν, σίγουρα μπορούμε να μιλήσουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια για τον αντίκτυπο των νέων τεχνολογιών στο χώρο του βιβλίου στο άμεσο μέλλον.

Δύο είναι αυτή τη στιγμή οι εξελίξεις που έχουν ήδη αρχίσει να επηρεάζουν άμεσα το χώρο, πρώτον η κυκλοφορία των ψηφιακών βιβλίων στην αγορά, τα πρώτα δειλά βήματα πραγματοποιούνται και στην Ελλάδα με τους πιο εμπορικούς οίκους να λανσάρουν τα e-books με έργα συγκεκριμένων συγγραφέων, ωστόσο αυτά ακόμα αποτελούν τη συντριπτική μειοψηφία και απαιτείται πολύς χρόνος ώστε ο κόσμος να νιώσει οικεία με αυτό τον νέο τρόπο ανάγνωσης. Σε αντίθεση με τη μουσική, όπου οι νέες τεχνολογίες επιδρούν άμεσα στον καταναλωτή αλλά και επηρεάζουν ριζικά τον τρόπο λειτουργίας της αντίστοιχης βιομηχανίας, δεν δείχνει να συμβαίνει το ίδιο στο βιβλίο, λόγω της ιδιαίτερης του φύσης, και συνεπώς οποιοσδήποτε παραλληλισμός είναι μάλλον άκαιρος.

Από την άλλη, το διαδίκτυο και κυρίως η δυνατότητα του καθένα να δημιουργήσει το δικό του blog ή να δημοσιοποιήσει κάποιο ανέκδοτο βιβλίο του, τείνει να δημιουργήσει μια νέα μορφή διάδρασης με το αναγνωστικό κοινό, ας μην ξεχνάμε ωστόσο ότι κάποιος μπορούσε και τα πιο παλιά χρόνια να διανείμει το ανέκδοτο έργο του σε έντυπη μορφή. Και σ’ αυτό το σημείο, η «φύση» του βιβλίου, παίζει καθοριστικό ρόλο, το ιντέρνετ και η «μπλογκόσφαιρα» δείχνουν να έχουν επηρεάσει άμεσα τον χώρο της δημοσιογραφίας και τους αντίστοιχους οργανισμούς, αλλά ελάχιστα εκείνον του βιβλίου.

Συνεπώς, αν μπορούμε να εξάγουμε μερικά πρώιμα συμπεράσματα, ο χώρος του βιβλίου δείχνει θωρακισμένος από την εξέλιξη νέων τεχνολογιών, δεν τίθεται το ίδιο θέμα πνευματικών δικαιωμάτων με αυτό που ανέκυψε στη μουσική βιομηχανία αλλά ούτε και ριζικής αλλαγής της μορφής του, περισσότερο μπορούμε να μιλήσουμε για έναν εναλλακτικό τρόπο ανάγνωσης (ψηφιακά βιβλία) που θα προστεθεί στον ήδη υπάρχοντα.

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό www.booknights.gr,
http://www.booknights.gr/nextday/

Το Ηρακληδάκι

2011-06-23T06:14:00.000-07:00

Η πιθανολογούμενη μετονομασία του Ηρακλή σε «Νέο Ηρακλή» και η συμμετοχή του στο νέο πρωτάθλημα με το Α.Φ.Μ της Καβάλας θα έπρεπε να γεμίσει ντροπή πρωτίστως τους φιλάθλους του ίδιου του Ηρακλή. Όχι μόνο γιατί η ομάδα θα βρεθεί στα χέρια ενός ανθρώπου με βαρύ ποινικό μητρώο, όχι μόνο γιατί ο ίδιος αυτός άνθρωπος σε όσες ομάδες διετέλεσε πρόεδρος άφησε πίσω του συντρίμμια και χρέη, αλλά πολύ περισσότερο γιατί η ιστορική ομάδα θα καταστεί συνένοχη στο έγκλημα της διαγραφής της Καβάλας από τον αθλητικό χάρτη της χώρας.

Με άλλα λόγια ο «γηραιός» (τι ειρωνεία αλήθεια) παζαρεύει το όνομα του με τον πιο φτηνό τρόπο για να σώσει μια χρονιά στη Superleague ενώ αντιθέτως θα μπορούσε να ανασυνταχτεί στα γήπεδα της β’ εθνικής και να επιστρέψει στη μεγάλη κατηγορία δριμύτερος και προπάντων με το μέτωπο καθαρό. Ακόμα ωστόσο και αν οι ιθύνοντες και φίλαθλοι της ομάδας θεωρούν ότι αυτή θα είναι η καλύτερη λύση για το σύλλογο, ας ανατρέξουν στην πρόσφατη περίπτωση του Ηλύσιακου και του Αιγάλεω, με τον πρώτο να εξαφανίζεται από το χάρτη και το δεύτερο να παραπαίει στις αλάνες τις τρίτης εθνικής λόγω παρόμοιων «παιχνιδιών» από καιροσκόπους παράγοντες.

Πλέον ο Ηρακλής του Χατζηπαναγή, των τελικών κυπέλου, των ευρωπαικών σαλονιών, παύει να είναι στη δική μου συνείδηση, αλλά και πολλών άλλων αγνών φιλάθλων πιστεύω, ο Ηρακλής της αξιοπρέπειας, του αθλητικού ήθους και του ποιοτικού ποδοσφαίρου. Ούτε αντιθέτως μετατρέπεται στον «Νέο Ηρακλή» όπως κάποιοι θέλουν να μετονομάσουν, αλλά στο Ηρακληδάκι, με ο,τι αυτό συνεπάγεται για τη βαριά και πολύχρονη ιστορία του…

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της "Athens Voice"http://athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1/%CF%84%CE%BF-%CE%B7%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B9

Η φανέλα με το νούμερο «9»

2011-06-19T06:50:00.000-07:00

Του Τάσου Τέλλογλου, «Καθημερινή»

Στη δουλειά μας είναι πάντα σημαντικό να είσαι σε θέση να ακούς. Αλλά εδώ οι περισσότεροι δεν είχαν τι να πουν. Οι λέξεις ήταν απλά σημάδια ενός μίσους που εξωτερικευόταν κυρίως για εκείνους που τους εξυπηρετούσαν τόσα χρόνια στην πολιτική. Το λεξιλόγιο θύμιζε τα φτηνότερα των τηλεοπτικών παραθύρων με τη διαρκή επανάληψη της λέξης «πουλημένοι». «Πουλημένος» εγώ, ο Παπαδημητρίου, η Ξαφά, πουλημένος ο σταθμός που εργάζομαι, πουλημένο το πολιτικό προσωπικό. Πουλημένοι σε ποιον, αναρωτήθηκα. Πρώτα στις τράπεζες, μετά στους ξένους, τελευταία στα συμφέροντα. Αυτή η δουλειά έχει αξία όταν ακούς, αλλά μετά ένα τέταρτο δεν είχε πια το παραμικρό νόημα κάτι τέτοιο.

Ο πάντα επιθετικός απέναντί μου στον διάλογο οδηγός ανακύκλωσης σε δήμο με πήρε από το χέρι. «Πού πας, θα σε πάω, αλλιώς δεν φτάνεις», μου είπε και γυρίσαμε προς την Καραγεώργη Σερβίας για να βγούμε Μοναστηράκι. Ανεβαίνοντας τη Βουλής, ένας μου έδωσε μια αγκωνιά κι ένας δεύτερος με έφτυσε. Δεν ήταν σαν τους άλλους με τους οποίους μιλούσαμε για το Μνημόνιο, ήταν νέοι άνθρωποι που «έκοβαν κίνηση» και ο προφανής σκοπός τους ήταν να τρομοκρατήσουν. Ο συνοδός μου κουνούσε το κεφάλι του και προχωρούσε προς την Καραγεώργη Σερβίας. Στρίψαμε αριστερά και τότε είδαμε ένα πλήθος να έρχεται από πίσω, μουντζώνοντας, φωνάζοντας, ρίχνοντας μπουκάλια. «Ρε παιδιά, εδώ δεν ήρθαμε για να σκοτωθούμε», γύρισε και τους είπε ο συνοδός μου. Επειτα με πήρε από το χέρι και πήγαμε προς την οδό Λέκκα.

Ήμαστε τριάντα μέτρα μέσα στη Λέκκα όταν ένιωσα ένα δυνατό πόνο στον κρόταφο κι έχασα τις αισθήσεις μου. Επειτα ο συνοδός μου μού είπε ότι ένας από αυτούς που ακολουθούσαν το πλήθος, που φορούσε κοντό παντελόνι (βερμούδα) και μια ποδοσφαιρική φανέλα με τον αριθμό «9» και δεν φαινόταν να ανήκει σε κάποια ομάδα, διέγραψε μια μεγάλη τροχιά πίσω από την ομάδα των εργαζομένων στο Δημόσιο, με πλησίασε και «σαν να καρφώνει τρίποντο» με χτύπησε στο κεφάλι. Στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, κάποιος αυτόπτης την άλλη μέρα το πρωί είπε ότι φώναζε «ΕΛΛΑΣ - ΕΛΛΑΣ». Ο συνοδός μου μού είπε ότι οι άλλοι συγκεντρωμένοι του φώναξαν «Ασ’ τον να τον αποτελειώσουμε», αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν συνήλθα μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους ήταν από πάνω μου και βοηθούσαν να συνέλθω.

Ο Ερυθρός εφημέρευε. Με πήγε εκεί ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και κάθισε μέχρι που μου έκαναν και την αξονική τομογραφία. Μέσα στα μηχανήματα έφερναν ανθρώπους με σπασμένα κεφάλια, κομμένα αυτιά, μώλωπες. Οι περισσότεροι είχαν χτυπηθεί μεταξύ τους. Ο ακροδεξιός δίπλα μου με το μπανταρισμένο κεφάλι μού έλεγε ξανά και ξανά ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας επειδή μια ομάδα αριστερών τον είχε χτυπήσει με λοστούς. Ενας πυροσβέστης, που τον μετέφεραν στον δεύτερο όροφο και ήταν εκτός υπηρεσίας, παρουσίαζε αναπνευστικά προβλήματα και ήταν μόνιμα υπό αστυνομική συνοδεία. Οταν ρώτησα γιατί τον συνόδευαν αστυνομικοί, μού είπαν ότι έχει συλληφθεί. Ενας άλλος συνάδελφος έφτασε με σοβαρό πρόβλημα ακοής διότι η χειροβομβίδα κρότου λάμψης είχε πέσει δίπλα στο κεφάλι του. Αναρωτιόμουν εάν αυτό το «σφαγείο» ήταν η ειρηνική συνάντηση των «ακομμάτιστων πολιτών» στο Σύνταγμα. Οπως είπαμε, σε αυτήν τη
δουλειά έχει αξία να ακούς και κάποιον άλλον εκτός από τον εαυτό σου.

Οι γραφικότητες του Jungle-Report

2011-06-17T08:09:00.000-07:00

Είναι κρίμα για ένα σάιτ που είχε ξεκινήσει τη διαδρομή του με σχετικά ευοίωνα σημάδια να πέφτει τόσο άκριτα στην παγίδα της ιδεολογικής τύφλωσης και του φανατισμού. Βέβαια οι μάσκες πέφτουν όταν η Disneyland κλείνει και αρχίζουν τα δύσκολα, καλώς ή κακώς αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και οι διαχειριστές του συγκεκριμένου σάιτ έχουν ήδη φροντίσει να μας δείξουν τα απωθητικά προσωπεία τους πίσω από τη δήθεν αγνή επαναστατικότητα τους. Τελευταίο παράδειγμα η υπόθεση του δημοσιογράφου Τάσου Τέλογλου ο οποίος χτυπήθηκε άνανδρα και πισώπλατα από ένα μάτσο κουραδόμαγκες που μάλλον θεωρούν εαυτούς τιμωρούς της αδικίας, μια κίνηση που θα έπρεπε να καταδικαστεί από το σύνολο του δημοκρατικού κόσμου ο,τι κι αν πρεσβεύει ο εν λόγω δημοσιογράφος. Ο Spy, ο Sly και τα άλλα παιδιά του Jungle-Report δυστυχώς παρασάγγας απέχουν από αυτό το σύνολο συγκαταλεγόμενοι μάλλον στην κατηγορία των πικραμένων μικροαστών. Κι είναι η φασίζουσα συνείδηση αυτού του μικροαστού, του «ανθρωπάκου» με λίγα λόγια, που «πρυτανεύει» στις περιόδους της αναμπουμπούλας οδηγώντας τους στην φιλοτεχνία της φωτογραφίας που δημοσιεύω αυτούσια. Ας προσθέσουμε εδώ ότι ο αντιστασιακός με πλούσια δράση, κι όχι του καναπέ αγαπητά μου παιδιά, Στεφάν Εσσέλ, ο άνθρωπος που ενέπνευσε το κίνημα των «αγανακτισμένων» στην Ισπανία έχει ταχθεί κατά της βίας αλλά ακόμα και της πολιτικής αποχής. Βέβαια ο καθένας μπορεί να δώσει διαφορετικές ερμηνείες σε ένα σύγγραμμα ή να εμπνευστεί από ένα κίνημα για να γράψει το παρακάτω άρθρο (http://jungle-report.blogspot.com/2011/06/blog-post_08.html). Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι και οι φανατικοί μουσουλμάνοι άλλα διαβάζουν από το κοράνι, και άλλα καταλαβαίνουν…

Επιστροφή στη Χρυσή Επταετία (Μεταμνημονιακή Δυστοπία)

2011-06-16T15:31:00.000-07:00

Ξύπνησα με το κεφάλι καζάνι, νιώθοντας μέσα του να σιγοβράζουν η νικοτίνη, το αλκοόλ και οι σκόνες της προηγούμενης νύχτας, έσυρα τα πόδια μου μέχρι τη βεράντα για να ανάψω τσιγάρο και να ατενίσω τον ωκεανό που ξανοιγόταν μπροστά μου, τα πυρωμένα από τον ήλιο πλακάκια έκαναν αμέσως αισθητή την παρουσία τους στις γυμνές μου πατούσες. Επέστρεψα μέσα και άνοιξα την τηλεόραση πέφτοντας στους τίτλους των ειδήσεων. Το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα δέσποζε στην κορυφή της λίστας, τα σταθμευμένα στο Σύνταγμα τανκ περιφρουρούσαν την τάξη δίπλα σε λιωμένες σπλήνες και ποδοπατημένα συκώτια, ο,τι δηλαδή είχε απομείνει από τους τελευταίους «ηρωικούς» διαδηλωτές που δεν πρόλαβαν να φύγουν κατά την άτακτη αποχώρηση του πλήθους. Άναψα τσιγάρο παρακολουθώντας τις δηλώσεις του Συνταγματάρχη Ιωάννου, φαινόταν ωραίος τύπος και λεβεντάνθρωπος, δεν είχα πρόβλημα μαζί του, εξ άλλου ήμουν πολύ μακριά από τον τόπο του μακελειού και δεν είχα τίποτα να με συνδέει μαζί του πλέον, αποφάσισα να ξαναπέσω για ύπνο...

Ξύπνησα ξανά κατά τις τρεις με τον ήλιο στο αποκορύφωμα τ’ ουρανού. Άνοιξα τους φακέλους μου και μπήκα σε μια προκήρυξη συνταγμένη από 91 καλλιτέχνες υπό το γενικό τίτλο «οι άνθρωποι δεν είναι απόβλητα», είχε δημοσιευτεί δύο μήνες πριν το πραξικόπημα και μάλιστα υπήρχαν και κάποιοι γνωστοί μου ανάμεσα στους «συντάκτες», όχι πάρα πολλοί εντούτοις καθώς εκείνοι άνηκαν σε διαφορετική καλλιτεχνική συντεχνία, εξάλλου τα αλλαξοκωλίκια τηρούνταν αυστηρά ανάμεσα στις κλίκες κυρίως για λόγους οικειότητας. Περισσότερη εντύπωση μου προκάλεσε ωστόσο η εξέλιξη τους μετά το πραξικόπημα, αφού απειλήθηκαν με στρατοδικεία και στάλθηκαν για λίγες βδομάδες εξορία στη Μύκονο, τοποθετήθηκαν σε θέσεις κλειδιά κάνοντας γαργάρα την επαναστατική ρητορεία τους, η αυτοπροβολή και η ματαιοδοξία τους είχε αποδειχθεί εν τέλει ισχυρότερη του ανθρωπισμού τους…

Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να παζαρέψω τις υψηλές αξίες μου γιατί ποτέ δεν διαπνεόμουν από αυτές, είχα κερδίσει με θυσίες τον μισανθρωπισμό μου και επιπλέον είχα φροντίσει να τον διαφυλάξω σαν κόρη οφθαλμού, αν είχα σπεύσει αμέσως μετά την επέλαση των αρμάτων μάχης στις αρχές της Γαλλίας ώστε να αποκτήσω το κύρος του πολιτικού πρόσφυγα το έκανα καθαρά για λόγους προσωπικής εντιμότητας. Είχα μάθει να σέβομαι ευλαβικά την τεμπελιά και την φιληδονία μου και δεν είχα την παραμικρή ηθική επιφύλαξή να τις επιβραβεύσω με το φωτοστέφανο του αγνού και ασυμβίβαστου επαναστάτη...

Έφυγα από τη Γαλλία ένα μήνα αργότερα για διακοπές στην Καραϊβική, σκόπευα να μείνω δύο βδομάδες, αλλά η φτηνή και ποιοτική πορνεία σε συνδυασμό με το εξαιρετικό κλίμα με έχουν κρατήσει εδώ έως και σήμερα. Αν που και που δικτυώνομαι με τις τρέχουσες εξελίξεις το κάνω καθαρά για λόγους γενετήσιου μαζοχισμού, ο καθένας μας φέρει μέσα του το γονίδιο του ηθικού εκφυλισμού άλλωστε. Το επιβεβαιώνει περίτρανα και ο μεγαλοδημοσιογράφος Στέλιος Πούλογλου, άρτι τοποθετημένος στη πόστο του γενικού διευθυντή προγράμματος της νεοσυσταθείσας ΥΕΝΕΔ και πιστό τσιράκι των συνταγματαρχών. Κρίμα που η αβελτηρία του, όπως και πολλών ακόμα, φτάνει μέχρι τα υψηλά κλιμάκια κάποιας κρατικής- κατά προτίμηση- υπηρεσίας χάνοντας έτσι τις ωμές χαρές της ζωής: Τον εκβιασμό χωρίς προσχήματα ή την επαγγελματική ανέλιξη χωρίς σπέκουλα παραδείγματος χάρη…

Έξω, τα ζουμερά οπίσθια των λαχταριστών ιθαγενών υπάρξεων με καλούν εσπευσμένα, μετά από ένα ακόμα τσιγάρο θα βγω να τα διεκδικήσω και σίγουρα έως το βράδυ θα έχω διακορεύσει κανα-δύο, η θεα τους εξάλλου μου θυμίζει το χρώμα των ανθρώπινων βοθρολυμάτων, χωρίς ωστόσο να φέρουν την αποκρουστική αποφορά τους. Κι ύστερα, καθώς η μέρα θα ρίχνει την αυλαία της θα μπορώ ελεύθερα να απολαύσω το ακριβό ρούμι μου μακριά από τη χρεοκοπημένη Ντίσνευλαντ απολαμβάνοντας επιπλέον τους μονάκριβους στίχους του αγαπημένου μου ποιητή…

Agendas donnez-moi
De vos dates à damner
Tous les bouddhas du monde
Et la Guadalupe

πηγή: http://prwsopikesoptasies.wordpress.com

Αγανακτήστε- Στεφάν Εσέλ

2011-06-08T10:58:00.000-07:00

«Αγανακτήστε» ονομάζεται αυτό το μικρό πολιτικό δοκίμιο του Στεφάν Εσσέλ που ενέπνευσε το κίνημα των Ισπανών Αγανακτισμένων οδηγώντας στις γνωστές κινητοποιήσεις (Το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Ισπανία περίπου ένα μήνα νωρίτερα, με πρόλογο του εμβληματικού Ισπανού συγγραφέα και αντιστασιακού Χοσέ Λουίς Σαν Πέδρο, και εκτοξεύτηκε αμέσως στην κορυφή των Μπεστ Σέλερς)

Ο Εσσέλ με απλή και εύστοχη επιχειρηματολογία αναλύει τις αιτίες που έχουν φέρει τις Ευρωπαικές κυρίως κοινωνίες στην αυγή του 21ου αιώνα στα πρόθυρα της οικονομικής και- κυρίως- της ηθικής κατάρρευσης. Αρχίζοντας από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που ψηφίστηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1948 στο Παρίσι και πάνω στην οποία στηρίχθηκε η ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης Ευρώπης, ο Εσσελ θυμίζει το πως σε ένα περιβάλλον με πολύ λιγότερους οικονομικούς πόρους εξασφαλίστηκε μια δικαιότερη από τη σημερινή κατανομή του πλούτου και δημιουργήθηκε ένα πλήρες σύστημα κοινωνικής πρόνοιας με σεβασμό προς τον πολίτη. Από αυτή την Ευρώπη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ωστόσο φτάσαμε στην Ευρώπη του καταναλωτισμού, του αυξανόμενου χάσματος μεταξύ φτωχών και πλούσιων, του ατομικισμού.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι μόνο οι μεγάλες καταστροφές εξασφαλίζουν την απαιτούμενη αλληλεγγύη που προτάσσει το κοινωνικό καλό πάνω από το ατομικό συμφέρον. Ήταν αυτή η αλληλεγγύη του «ποτέ ξανά» που πρυτάνευσε πάνω από τα ερείπια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και η επανάπαυση στην κοινωνική εξομάλυνση που σίγα-σιγά φέρνει ξανά στο προσκήνιο την εξουσία του χρήματος, τη λαιμαργία, τον άκρατο καταναλωτισμό, το «Εγώ» πάνω από το «Εμείς».

Μια άποψη που ευθυγραμμίζεται πλήρως με τα γραφόμενα του Εσσέλ. Ωστόσο ποιοι είναι οι τρόποι αντίδρασης στις αιτίες της διογκούμενης αδικίας; Μήπως μια ακόμα μεγάλη καταστροφή, μήπως η βία, η τρομοκρατία. Εδώ ο συγγραφέας προτείνει το δρόμο της αγανάκτησης, αλλά όχι αυτής που ταυτίζεται με την απόγνωση και την άσκηση βίας (χρησιμοποιεί το παράδειγμα της δικαιολογημένης πλην ολέθριας αντίστασης των Παλαιστινίων) αλλά με τη μη βία. Της αγανάκτησης που ακολουθεί τα χνάρια του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και του Νέλσον Μαντέλα.

Είναι αυτό το μήνυμα που οφείλει να περάσει στους «Αγανακτισμένους» της Ισπανίας, της Ελλάδας ή οποιασδήποτε άλλης κοινωνίας που επιδιώκει να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση, αν η κοινή γνώμη το αφουγκραστεί είναι κάτι που μόνο ο χρόνος θα δείξει.

Ο γραφικός μουσικοσυνθέτης και ο συμπαθής κρασοβιομήχανος…

2011-06-08T06:11:00.000-07:00

Η απόφαση του Μπουτάρη να απαγορέψει την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης είναι πέρα για πέρα ορθή, πολύ περισσότερο καταδεικνύει έναν άνθρωπο με πυγμή, προσωπικότητα και συγκρότηση, στοιχεία που πλέον σπανίζουν στην εγχώρια πολιτική σκηνή.

Εν αντιθέσει με τον κ. Μπουτάρη, ο κ. Θεοδωράκης τείνει να μετεξελιχθεί σε μια φολκλορική καρικατούρα, μια γραφική ύπαρξη που χρησιμοποιώντας το αλλοτινό του κύρος διασύρει πρωτίστως τη χώρα μας και δευτερευόντως τον ίδιο του τον εαυτό. Επιπλέον αντιπροσωπεύει το πιο καθυστερημένο και οπισθοδρομικό κομμάτι της αριστεράς, την αριστερά του Στάθη, των αστοιχείωτων καλλιτεχνών και των πικραμένων μικροαστών. Την αριστερά που εξομοιώνει τους Εβραίους με τους ναζί, που αναγνωρίζει σε κάθε τι το δυτικό έναν παραδόπιστο σατανά και θεωρεί την όποια γειτονική χώρα ένα μάτσο δουλικών υπανθρώπων.

Θα ήταν προσβλητικό για την ιστορία της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που πριν κοντά έναν αιώνα αποτελούσε πανσπερμία πολιτισμών και που ο Εβραϊκός πλυθησμός ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος, να υποστεί τις γνωστές λαϊκίστικες κορόνες του Θεοδωράκη, επιπλέον τα γηρατειά δεν αποτελούν επαρκή δικαιολογία για έναν άνθρωπο που δηλώνει ότι το 99% της μουσικής βιομηχανίας ελέγχεται από τους Εβραίους (που είναι τα στοιχεία σου Μίκη), που αξιώνει να πουλήσουμε τη χώρα στους Κινέζους, που ρυπαίνει εν ολίγοις την κοινή λογική με κάθε λογής αρλούμπα.

Τα γηρατειά δεν αποτελούν απαραίτητα εκφυλιστική ασθένεια για τον εγκέφαλο και αυτό το αποδεικνύει η συνέπεια του κ.Μπουτάρη, όσο για το Μίκη, ας αρκεστεί στις γνωστές παραληρηματικές επιστολές του…

Που ήσουν αγανακτισμένε;

2011-06-07T06:46:00.001-07:00

Τροφή για σκέψη το άρθρο του πολύ καλού Τάκη Μίχα το οποίο και αναδημοσιεύω από το protagon.gr

Που ήσουνα Αγανακτισμένε να διαμαρτυρηθείς:

•Όταν εσύ (και/ή οι γονείς σου) κατανάλωνες 12% πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ, ενώ το εισόδημά σου ήταν 5% κάτω του μέσου όρου και η παραγωγικότητα της εργασίας σου 20% χαμηλότερη;
•Όταν εσύ (και/ή οι γονείς σου) άρχισες να παίρνεις σύνταξη στα 55 σου παίρνοντας το σκανδαλώδες ποσοστό του 96% των μέσων αποδοχών και επιβαρύνοντας το ΑΕΠ με 13,5% –ενώ αντίστοιχα οι “μη αγανακτισμένοι” μαλάκες στις χώρες του ΟΟΣΑ άρχιζαν να παίρνουν σύνταξη στα 63, έπαιρναν μόλις το 61% των αποδοχών τους και επιβάρυναν το ΑΕΠ με 10%;
•Όταν εσύ(και/ή οι γονείς σου) είχατε στήσει την μεγάλη φιέστα των απεργιών την δεκαετία του 80 υπονομεύοντας έτσι την ανταγωνιστικότητα της χώρας; Σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας κατά την περίοδο 1976-1988 χάθηκαν, εξαιτίας νομίμων απεργιών και μόνο 0,36 εργάσιμες μέρες ανά 1 εκατομμύριο κατοίκων στην Ελλάδα έναντι 0,06 στις ΗΠΑ και 0,14 στην Ιταλία και την Ισπανία.
•Όταν ο Ανδρέας έπαιρνε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας στις αρχές της δεκαετία του 80 στο 20% και το ανέβαζε μέσα σε μια δεκατία σε 80%;-το μεγαλύτερο μέρος του οποίου δαπανήθηκε όχι σε επενδύσεις αλλά για τους μισθούς και συντάξεις των «πρασινοφρουρών » με τους οποίους γέμισε το δημόσιο;
•Όταν Παγκόσμια Τράπεζα κατέτασσε την Ελλάδα 81η από 202 χώρες στην πάταξη της διαφθοράς και η Διεθνής Διαφάνεια την ταξινομούσε το 2009 σαν την χώρα με τον πιο διεφθαρμένο δημόσιο τομέα μεταξύ των EΕ-27;
•Όταν οι συντεχνίες επέβαλλαν κάθε είδους εμπόδια στην αγορά εργασίας που καταλαμβάνει τη χειρότερη 5η θέση στον ΟΟΣΑ; Με αποτέλεσμα η ανεργία μεταξύ των νέων να φτάνει στο 20%, και να αποθαρρύνονται οι ξένες επενδύσεις;
•Όταν στην Ελλάδα οι «προοδευτικές δυνάμεις» οικοδομούσαν ένα νομικό πλαίσιο που στοχεύει στην εξόντωση των επενδυτών: Σύμφωνα με την μελέτη Doing Business 2011 της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα αξιολογείται 154η μεταξύ 183 χωρών ως προς την ποιότητα και εφαρμογή των νόμων που αφορούν την προστασία των επενδυτών.
•Όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι έστηναν το μεγαλύτερο φαγοπότι που γνώρισε ο πλανήτης δημιουργώντας έναν δημόσιο τομέα όπου οι δαπάνες μισθών και συντάξεων του δημοσίου τo 2009 απορροφούν το 55% των εσόδων του δημοσίου σε σχέση με το 38% αντίστοιχα που απορροφούν στην υπόλοιπη Ευρώπη;
•Όταν χτιζόταν το τεράστιο Ελληνικό κράτος-δεύτερο σε μέγεθος μετά την Πορτογαλία στην ΕΕ (με βάση τις δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ σε σχέση με το κατά κεφαλή ΑΕΠ);
•Όταν η Ελλάδα δαπανούσε για την δημόσια διοίκηση το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ απ όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ -19.7%-με μέσο όρο ΟΟΣΑ 13,5%(2004)
•Όταν η αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα ήταν στον πάτο μεταξύ των 23 χωρών της ΕΕ (2000);
•Όταν στην Ελλάδα το κράτος/συντεχνίες ύψωναν τους περισσότερους φραγμούς στην επιχειρηματικότητα σε σχέση με τις άλλες χώρες της ΕΕ;
•Όταν στην Ελλάδα το κράτος/συντεχνίες επέβαλλαν την μεγαλύτερη χρήση διοικητικών μέτρων εναντίων των επιχειρήσεων στην ΕΕ;
•Όταν στην Ελλάδα το κράτος/συντεχνίες επέβαλλαν το μεγαλύτερο διοικητικό βάρος (κόστος κρατικής γραφειοκρατίας) στις επιχειρήσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ(το 2003 εκτιμάτο μεταξύ 5,4%-6,8% του ΑΕΠ);
•Όταν τα τελευταία οκτώ χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της στην προτελευταία θέση μεταξύ των χωρών της ΕΕ-27;
•Όταν τον Μάιο πριν από ένα έτος κάτι άλλοι «αγανακτισμένοι» δολοφονούσαν εν ψυχρώ τρεις εργαζόμενους επειδή οι τελευταίοι αρνήθηκαν να υπακούσουν στις ντιρεκτίβες τους;
•Όταν οι πραιτοριανοί του ΚΚΕ συνελάμβαναν το περασμένο έτος τους 900 τουρίστες-εισβολείς του κρουαζιερόπλοιου Ζενίθ επιβάλλοντας στο ισπανικό πρακτορείο να βγάλει την Ελλάδα από το σχεδιασμό των «ιμπεριαλιστικών» κρουαζιερών που οργάνωνε;.
•Όταν οι άμεσες ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα μεταξύ των ετών 2003-2008 αντιπροσώπευαν μόνο το 1% του ΑΕΠ όταν ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ είναι 4,1%;
•Όταν οι 11 πιο ζημιογόνες ΔΕΚΟ (με συσσωρευμένες ζημίες 1,7 δις ) στην Ελλάδα πλήρωναν το 2010 μέσο μισθό 40772 ευρώ ανά εργαζόμενο –διπλάσιο από τον αντίστοιχο του ιδιωτικού;
•Όταν τα παλληκάρια της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ απαλλοτρίωναν τους κοινωνικούς πόρους για να κάνουν «αγανακτισμένες» κρουαζιέρες στην Άπω Ανατολή η στις Μπαχάμες;
•Όταν ο μέσος όρος απόδοσης των Ελληνόπουλων στις διεθνείς εξετάσεις στην PIZA ήταν ο χαμηλότερος μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ-με εξαίρεση το Μεξικό και την Τουρκία; Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα απασχολεί τους περισσότερους εκπαιδευτικούς ανά μαθητή σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο;
•Όταν δεν υπάρχει ούτε ένα ελληνικό ΑΕΙ μεταξύ των καλύτερων 100 στον κόσμο;Ότι το πτυχίο του ΑΕΙ βελτιώνει μισθούς κατά μόνο 32%, (έναντι 61% στην ΕΕ) αποφέροντας έτσι απόδοση 3,5% στο κόστος της εκπαίδευσης (έναντι 7% στην ΕΕ);
•Όταν επί δεκαετίες τώρα άλλοι «αγανακτισμένοι» καταστρέφουν τις πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις, εμποδίζουν τα μαθήματα και εξευτελίζουν τους καθηγητές απαξιώνοντας έτσι ακόμα περισσότερο την τριτοβάθμια εκπαίδευση;
•Όταν τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας στην Ελλάδα είναι μόλις 0,2% δηλαδή δέκα φορές λιγότερα από αυτά που της αναλογούν σε σχέση με τον πληθυσμό της;
•Όταν τέλος, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ μεταξύ 183 χωρών, η Ελλάδα κατατάσσεται 84η στους θεσμούς, 123η στο μακροοικονομικό περιβάλλον, 94η στην αποδοτικότητα στην αγορά αγαθών, 93η στην ανάπτυξη της χρηματοοικονομικής αγοράς, 74η στην εξειδίκευση των επιχειρήσεων και 79η στις καινοτομίες;
Γιατί Αγανακτισμένε δεν σε είδα ποτέ να διαμαρτύρεσαι για όλα αυτά;

Σου...

2011-06-05T09:26:00.000-07:00

Την έβλεπα συχνά, δεν θυμόμουν πότε ακριβώς είχαμε πρωτογνωριστεί, πήγαινε πάντως πολύς καιρός, και έκτοτε συναντιόμασταν τυχαία στους δρόμους, τις πλατείες και τα μπαρ, ανταλλάσαμε λίγες κουβέντες ή απλά ένα φιλικό «γεια». Που και που την πετύχαινα γωνία Φαραντάτων και Σινώπης, να γυρίζει απ’ τη σχολή με την τσάντα στον ώμο, και άλλοτε το βράδυ ή τις πολύ πρωινές ώρες, σε κάποιο δρομάκι να επιστρέφει από το σπίτι κάποιου «φίλου».

Εγώ συνέχιζα τις βόλτες μου, στην γλυκόπικρη γεύση του ουίσκι-κόκα δοκίμαζα την απέχθεια και την περιφρόνηση μου για τον κόσμο, διασκέδαζα μπροστά στην τηλεόραση με τηλεπαιχνίδια φιλοξενούμενα από ακρυλικούς παρουσιαστές που ισορροπούσαν ανάμεσα στη λεπτή γραμμή που χώριζε την κοινωνική επιτυχία από τον προσωπικό κρετινισμό, κι άλλοτε με νεανικά σίριαλ που περιέγραφαν ζωές τόσο κλισέ που όσο φιλότιμα και αν προσπαθούσα ήξερα ότι δεν θα κατάφερνα ποτέ να τις κάνω δικές μου…

Σε ένα πεζούλι έξω από την Πανεπιστημιούπολη την πέτυχα τα μεσάνυχτα να κάθεται μόνη κρατώντας ένα άσπρο τριαντάφυλλο, κάθισα δίπλα της και τα είπαμε μέχρι το πρωί, θεώρησα τα λεπτά διάφανα δάκρυα που ξέφυγαν από τις κόγχες της αντιφέγγισμα της πανσέληνου ή νοσηρή οφθαλμαπάτη. Την κάλεσα για μια παρτίδα μπιλιάρδο την επόμενη μέρα και ανταποκρίθηκε με ευχαρίστηση, μου πήρε τα δύο πρώτα παιχνίδια και αντεπιτέθηκα κερδίζοντας τα επόμενα δύο, αλλά στο τέλος δεν κατάλαβα ποιος είχε αφήσει ποιον να νικήσει, ελάχιστη σημασία είχε άλλωστε μπροστά στο λευκό, ανυπόκριτο χαμόγελο της.

Συνεχίσαμε να βγαίνουμε μαζί, αλλά δεν εγκατέλειψα τα απογευματινά τηλεπαιχνίδια και τις νεανικές σειρές, ούτε το ουίσκι-κόκα άλλαξε γεύση. Και μια μέρα ο μπάρμαν στο Galaxy γύρισε και μου είπε.

« Είσαι καλά τον τελευταίο καιρό; ο κόσμος λέει ότι έχεις λίγο λαλήσει, ότι μιλάς μόνος σου και άλλα τέτοια»

Δεν του απάντησα, μονάχα τέλειωσα το ποτό μου και τράβηξα την ανηφόρα για τους πρόποδες του Υμηττού. Πέρασα την είσοδο του νεκροταφείου και περπάτησα ανάμεσα στα μνήματα μέχρι να φτάσω στο δικό της, μέσα από το οβάλ πλαίσιο της φωτογραφίας, το πρόσωπο της με αντίκριζε φρέσκο και λαμπερό, έστω και αν γνώριζα ότι μετακινώντας το βαρύ μάρμαρο θα το αντίκριζα φαγωμένο από τα σκουλήκια. Αλλά τι σημασία είχε, μπορούσα και έτσι να βαστηχτώ από τη γλυκόπικρη αυταπάτη της. Και επιπλέον είχα τα απογευματινά τηλεπαιχνίδια, τις βραδινές νεανικές σειρές και το ουίσκι-κόκα…

πηγή: http://prwsopikesoptasies.wordpress.com/

Η εκδίκηση του… κυρ-Μέντιου!

2011-05-28T08:28:00.000-07:00

Εξαιρετικό για μια ακόμα φορά το άρθρο του Νίκου Συρίγου το οποίο και αναδημοσιεύω

Στην Ελλάδα, θαρρώ, πως μια μάχη ήταν και είναι εδώ και αιώνες σε εξέλιξη. Των λαμόγιων με τους φιλότιμους. Αυτών που πλούτισαν εις βάρος κάποιων άλλων. Των τεμπέληδων με τους προκομένους. Παντού. Από το Δημόσιο μέχρι τον ιδιωτικό τομέα. Από τις παρέες μέχρι τις οικογένειες. Ο μοναδικός, ο πραγματικός διαχωρισμός σε αυτή τη χώρα, γίνεται ουσιαστικά από αυτή τη γραμμή. Όσοι «ξύπνησαν» και πήγαν στο Σύνταγμα είναι από την καλή πλευρά… Των φιλότιμων. Και αυτό το φιλότιμο, ξύπνησαν οι Ισπανοί… Δόξα Σοι ο Θεός…

Δεν ξέρω τι θα ξημερώσει αύριο… Αν θα αποφασιστεί Οικουμενική Κυβέρνηση ή αν θα… απομακρυνθούμε από το ευρώ (πότε πλησιάσαμε δεν κατάλαβα!) αλλά ξέρω πως τουλάχιστον τα δύο τελευταία βράδια, είχαμε έναν λόγο για να είμαστε περήφανοι.

Ο Έλληνας, όχι ο «πουλ’ μουρ», ο μπουζούκια, ρόλεξ, κάμπριο και ξανθιά γκόμενα, ο άλλος, ο κυρ-Μέντιος, βγήκε στο δρόμο. Οι μεγαλύτεροι για τη ζωή που δεν έζησαν και για το μέλλον των παιδιών τους. Οι μικρότεροι για τη ζωή που δεν θα ζήσουν.

Οι πολιτικοί έκαναν ένα λάθος. Έφεραν τον Έλληνα σε σημείο να νιώθει ότι δεν μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς. Τον πατέρα να μην μπορεί να ταίσει τα παιδιά του και την γιαγιά να μην μπορεί να δώσει ένα ευρώ στο εγγόνι της… Και αυτά είναι σοβαρά πράγματα.

Μπράβο σε όσους οργάνωσαν τα συλλαλητήρια. Μέσα από την καρδιά μου…

Έκανε πάλι το θαύμα του το Tvxs…

2011-05-27T10:50:00.000-07:00

Γάλλοι, κατά το γνωστό διαδικτυακό τέμενος ημιμάθειας tvxs, είναι οι αδερφοί Νταρντέν, των οποίων η ταινία «Παιδί με το ποδήλατο» βραβεύτηκε στις Κάννες. Ασφαλώς υπάρχουν πολλά σκουπίδια στο ίντερνετ, αλλά τα χειρότερα είναι αυτά που υποδύονται το σοβαροφανή μανδύα της έγκυρης ενημέρωσης. Τα μαργαριτάρια του εν λόγω «σάιτ» είναι τόσα πολλά που πρέπει κάθε μέρα να αφιερώνουμε ένα ποστ, αλλά δυστυχώς τα θέματα της επικαιρότητας τρέχουν και είναι πολλά…

Υ.Γ Για την ιστορία οι αδερφοί Νταρντέν είναι Βέλγοι…

Εδώ ο σύνδεσμος: http://www.tvxs.gr/news/%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82/%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-64%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BB-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CF%8E%CE%BD

Στην Ισπανία, όχι εδώ...

2011-05-24T12:26:00.000-07:00

Στην Ισπανία ο κόσμος διαδηλώνει για δέκατη μέρα έχοντας καταλάβει την κεντρική πλατεία και κατασκηνώσει εκεί.

Στην Ισπανία η διαμαρτυρία είναι ειρηνική και καθιστική.

Στην Ισπανία δεν καίνε ανθρώπους ζωντανούς, οι βιτρίνες παραμένουν άθικτες και τα κεφάλια των διαδηλωτών επίσης.

Στην Ισπανία του 20% ανεργίας (επισήμως), του καταποντισμένου σοσιαλιστή πρωθυπουργού Θαπατέρο, της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης η οργή δεν εκδηλώνεται τυφλά στα γήπεδα και τα σύγχρονα γκέτο.

Στην Ισπανία η αγανάκτηση, ο θυμός και η αποδοκιμασία υπάρχουν όσο και εδώ, αλλά εν αντιθέσει με εδώ, υπάρχει και εκείνο το απαραίτητο για κάθε κοινωνικό αγώνα στοιχείο.

Στην Ισπανία η αξιοπρέπεια δεν έχει χαθεί ακόμα, βρίσκεται εκεί, στην πλατεία Sol, στον αγώνα και τις διεκδικήσεις, στη συνείδηση του κάθε απλού διαδηλωτή.

Κρίση; Ποια Κρίση;

2011-05-23T09:09:00.000-07:00

ΔΑΠιτομαλάκας

2011-05-23T06:46:00.000-07:00

επιθ: ο,η - Ο ανήκων στη φοιτητική παράταξη της δεξιάς, (μετ) ο ψυχικά διαταραγμένος άνθρωπος, ο έχων μειωμένη νοημοσύνη και αντιληπτική ικανότητα, αυτός που επιδίδεται σε εκδηλώσεις ακραίας σαχλαμάρας και σεξιστικού παροξυσμού.

Συνώνυμα: Κομματόσκυλο, τραμπούκος, υπανάπτυκτος

(Σ.τ.Σ) Να μη συγχέεται με τον όρο «Δανικομαλάκας» ο οποίος αν και φέρει τα ίδια χαρακτηριστικά περιορίζεται μόνο στο χώρο της κινηματογραφίας.

Ποιοι είναι οι αληθινοί εγκληματίες;

2011-05-22T09:57:00.000-07:00

Πριν από περίπου μια εβδομάδα, ομάδα νεαρών εισβάλει σε μαγαζί μετανάστη και τα κάνει γης μαδιάμ, ενώ ο ιδιοκτήτης του ξυλοκοπείται βάναυσα. Το περιστατικό καταγράφεται σε βίντεο και προβάλλεται από μεγάλο ιδιωτικό κανάλι. Είναι μια ακόμα «πράξη» στο παρατεταμένο πογκρόμ που έχει ξεκινήσει κατά των μελαψών μεταναστών. Ας σημειώσουμε ότι τα άτομα αυτά δεν επιτίθενται στον εγκληματία μετανάστη, έστω και αν αφουγκραστούμε το σφυγμό της κοινής γνώμης που θεωρεί την πλειονότητα τους ως τέτοια, εκείνοι καταφέρονται εναντίον της πιο φωτεινής εξαίρεσης, του φιλήσυχου, νοικοκύρη, εργατικού μετανάστη. Είναι μόνο ένα από τα πολλά περιστατικά που καταδεικνύουν τη φύση της βίας αλλά και, πολύ περισσότερο, το προφίλ των θυτών. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με φασίστες, ούτε καν με ακροδεξιούς, αλλά με απολίτικες αγέλες ζώων, με το πιο λούμπεν, πικραμένο και καθυστερημένο κομμάτι μιας κοινωνίας το οποίο στρέφεται κατά δικαίων και αδίκων. Που δεν έχει καν την κριτική ικανότητα ασπαστεί το δόγμα οφθαλμός αντί οφθαλμού, πάρα μόνο το οφθαλμός άρα «ντου και ξύλο», δεν είναι λιγότερο επικίνδυνο από το παραβατικό κομμάτι των μεταναστών, αλλά εξίσου, είναι οι εγχώριοι πληβείοι, οι κοινοί εγκληματίες, τα υποπαράγωγα μιας κρίσης πολιτικής, οικονομικής και προπάντων κοινωνικής. Κανένα φυλετικό έγκλημα δεν μπορεί να αποτελέσει ελαφρυντικό για τη βία που ασκούν, και πολύ περισσότερο μια κοινωνία που κλείνει τα μάτια σε αυτή τη μορφή βίας, είναι σίγουρο ότι στο μέλλον θα τη βρει μπροστά της.

Ποιος είναι ο απλήρωτος συγγραφέας;

2011-05-20T08:41:00.001-07:00

Περισσότερες πληροφορίες και αποκαλύψεις σύντομα...

Ήρθε η ώρα ν αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις.

2011-05-18T09:34:00.000-07:00

Προσωπικά η δήλωση του Σαββόπουλου για τους μετανάστες (να μεταφερθούν σε ξερονήσια) δεν μου προκάλεσε καμία εντύπωση, και αυτό γιατί κατά καιρούς διάφοροι καλλιτέχνες του λεγόμενου «αριστερού χώρου» έχουν εκτοξεύσει παρόμοιες κορόνες. Όσο και αν σέβομαι τη δουλειά τους, δεν μπορώ παρά να τους προσάψω πολιτική ασχετοσύνη και να τους χρεώσω το ακαταλόγιστο, ευτυχώς έχω μάθει καιρό τώρα να μην τους παίρνω στα σοβαρά και απλά να τους χαρακτηρίζω «γιαλαντζί αριστερούς», παρακινούμενους σε τέτοιου είδους δηλώσεις από καλλιτεχνική αυταρέσκεια. Γιατί κακά τα ψέματα, κι εγώ αν ήμουν «σταρ» θα μπορούσα να πετάω την κάθε μπαρούφα ταμπουρωμένος πίσω από το προπέτασμα της «βαρυσήμαντης» ιδιότητας μου. Ευτυχώς δεν είμαι, δεν θεωρώ τον εαυτό μου καν καλλιτέχνη (έστω και αν γράφω βιβλία), όμως πάλι ευτυχώς για μένα κάθισα τον πισινό μου μερικά χρόνια σε πνιγηρά αμφιθέατρα εκπονώντας και ένα διδακτορικό πάνω σε συναφές θέμα, όχι για να εκτοξεύω το μακρύ και το κοντό μου, αλλά για να αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα καλύτερα. Να διαχωρίζω τα σύκα από τη σκάφη, τους αληθινούς αριστερούς από τους γιαλαντζί, και εν τέλει (για να δανειστώ ένα στίχο του εν λόγω καλλιτέχνη) να μπορώ να αποφασίζω με ποιους θα πάω…και ποιους θ αφήσω.

Τρία εγκλήματα ζητούν δολοφόνο

2011-05-17T07:16:00.000-07:00

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά τρία εγκλήματα κατάφεραν να γίνουν μόλις μέσα σε δύο μέρες στο κέντρο της Αθήνας, τρία εγκλήματα όχι συνηθισμένα- αυτά εξάλλου γίνονται κάθε μέρα- αλλά ικανά να μονοπωλήσουν την επικαιρότητα για μέρες προσφέροντας υλικό για μακροσκελείς αναλύσεις κάτω από το γενικό τίτλο «κοινωνικά φαινόμενα».

Η αρχή έγινε με την αποτρόπαια δολοφονία ενός 44χρονου από αλλοδαπούς, για να ακολουθήσει η εξίσου αποτρόπαια δολοφονία αλλοδαπού μετανάστη από Έλληνες και η- παρ ολίγον- δολοφονία διαδηλωτή από τα όργανα της τάξης. Τρία εγκλήματα στα οποία οι ένοχοι δεν έχουν αποσαφηνιστεί, δεν έχουν κατονομαστεί, δεν έχουν καν συλληφθεί. Όμως αυτό ελάχιστη σημασία έχει, από τη στιγμή άλλωστε που άνοιξε αυτός ο μακάβριος κύκλος αίματος η κοινή γνώμη δεν έδειξε να ενδιαφέρεται τόσο για τους αληθινούς ενόχους, περισσότερο ήθελε- όπως και συνηθίζει- να προβάλλει το πρόσωπο τους στην ομάδα που αυτοί αντιπροσώπευαν, να αναγνωρίσει σε κάθε έναν από αυτούς κι από έναν ένοχο, να επιδοθεί σε γενικεύσεις και εύκολους αφορισμούς, να πάρει το νόμο στα χέρια της.

Όπως και έγινε, με πογκρόμ και ξυλοδαρμούς που είχαν ως συνέπεια το θανάσιμο τραυματισμό μετανάστη από το Μπαγκλαντές. Ενός ανθρώπου που δεν είχε την παραμικρή σχέση με το έγκλημα, πιθανώς ούτε καν με την παραβατικότητα, αλλά τι σημασία έχει; Η τυφλή βία δεν απευθύνεται σε πραγματικούς ενόχους, αλλά σε «αντιπροσώπους». Δεν ασκείται επωνύμως, αλλά ανώνυμα υπό την προστασία κάποιας ταμπέλας που μπορεί να γράφει Αλλοδαποί, Ακροδεξιοί, Ματατζήδες.

Σε αυτή τη σειρά των τόσο διαφορετικών και αλλά συναφών εγκλημάτων πιθανώς να μη μάθουμε ποτέ τα ονόματα των πραγματικών ενόχων, άλλωστε η κοινωνία δείχνει να έχει πλέον εξοικειωθεί με αυτή τη μορφή της παράλογης βίας, της βίας που δεν προσδοκά να βρίσκει ενόχους, αλλά να ενοχοποιεί γενικά. Στο τέλος, τα μόνα ονόματα που μένουν, είναι αυτά των θυμάτων της.

Μανώλης Καντάρης.
Γιάννης Καυκάς.
21 χρονος μετανάστης από το Μπαγκλαντές.

Φασίστες, Αστυνομικοί χέρι-χέρι

2011-05-14T09:54:00.000-07:00

Όχι ότι δεν το ξέραμε, απλά η φωτογραφία από το fb που την αναδημοσιέυω από το http://odromos.wordpress.com προσφέρει μια ακόμα επαλήθευση, αλήθεια τι λέει ο κυρ Παπουτσής για όλα αυτά...

Ένα προαναγγελθέν έγκλημα

2011-05-11T09:11:00.000-07:00

Μέσα στις φωνές, τους ορυμαγδούς και τις κορόνες, θεωρώ εξαιρετικά νηφάλιο και εύστοχο το άρθρο της Αφροδίτης Αλ Σαλέχ και το αναδημοσιεύω.

Τα ξημερώματα της Τρίτης, ένας πατέρας κατεβαίνει από το σπίτι του για να ετοιμάσει το αυτοκίνητο ώστε να συνοδεύσει την ετοιμόγεννη σύντροφό του στο νοσοκομείο. Κάποιοι του επιτίθενται για να του πάρουν την κάμερα που κρατούσε (προφανώς για να απαθανατίσει την στιγμή της γέννησης τους παιδιού τους … ) και τον μαχαιρώνουν θανάσιμα. Ξεψυχάει. Η ετοιμόγεννη σύζυγος αναζητώντας τον, τον αντικρίζει νεκρό. Λίγες ώρες αργότερα φέρνει στον κόσμο το ορφανό από πατέρα παιδί τους.

Το γεγονός είναι τόσο τραγικό που οποιοσδήποτε σχολιασμός μοιάζει απρεπής.

Όμως σε κάθε τραγικό συμβάν, από τη στιγμή που δεν μπορείς να το αποτρέψεις ύστερα από την τέλεσή του, οφείλεις τουλάχιστον να αποδώσεις τις πραγματικές ευθύνες και να φροντίσεις να μην επαναληφθεί. Δυστυχώς όμως τίποτα από τα δύο δεν έγινε, τουλάχιστον όχι ακόμα.

Ο μηχανισμός κατασκευής αποδιοπομπαίων τράγων έκανε και πάλι το θαύμα του. Ομοφώνως καταδικάστηκαν οι μετανάστες για τη στυγερή δολοφονία, δίχως να έχουν εντοπιστεί μήτε οι δράστες μήτε η καταγωγή τους φυσικά, και μάλιστα εν τάχει ακροδεξιές οργανώσεις αυτοχρίστηκαν εκδικητές εξαπολύοντας πογκρόμ εναντίον κάθε αλλοδαπού της περιοχής και επιχειρώντας να αναβιώσουν τον νόμο του Λυντς. (Έσπασαν το μαγαζί ενός εργαζόμενου επειδή ήταν αλλοδαπός, εισέβαλαν σε ενός άλλου το διαμέρισμα και η οικογένεια αναγκάστηκε να δραπετεύσει απ΄ τα παράθυρα, αθώοι περαστικοί γρονθοκοπήθηκαν επειδή έμοιαζαν με αλλοδαπούς, και άλλα)

Και κάπως έτσι όλα τα συμφέροντα ικανοποιήθηκαν: τα ακροδεξιά και δεξιά κόμματα καρπώθηκαν πολιτικά την ανθρώπινη τραγωδία, ενώ οι αρμόδιες αρχές αποποιήθηκαν των ευθυνών τους. Διότι, από τη στιγμή που οι δράστες είναι οπωσδήποτε «λαθρομετανάστες» δεν τίθεται ζήτημα ελλιπούς αστυνόμευσης ή λανθασμένων πολιτικών επιλογών μια και ευθύνεται αποκλειστικά η μεταναστευτική πολιτική, η «φάρα» των αλλοδαπών, η Ευρώπη κοκ

Όμως δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα. Ενδεικτικά αναφέρω: το Μάρτιο του 2010 στα Πατήσια, ένας πράκτορας Προ-Πο δολοφονείται από ληστές που εισέβαλαν στο κατάστημά του, ενώ το Νοέμβριο του 2010 ένας Σουδανός μαχαιρώνεται στο κέντρο της Αθήνας από κακοποιούς που του επιτέθηκαν για να τον ληστέψουν, κι αργότερα υποκύπτει στα τραύματά του. Συνεπώς, το θέμα μας δεν είναι οι αλλοδαποί ή οι ημεδαποί, αλλά οι δολοφόνοι και οι εγκληματίες ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, καταγωγής, θρησκείας ή σεξουαλικών προτιμήσεων. Κι αυτούς τους δολοφόνους, αυτές τις συμμορίες που δρουν σπέρνοντας το τρόμο και ενίοτε το θάνατο, δεν έχει κατορθώσει (αλλά ούτε και προσπαθήσει επαρκώς) να τους εντοπίσει η Πολιτεία.

Προς αποφυγήν όποια παρεξήγησης οφείλω να αποσαφηνίσω ότι δεν έχω απολύτως καμία διάθεση να πάρω το μέρος κανενός αλλοδαπού. Αλλά ο αποπροσανατολισμός που επιχειρείται μόνο μεγαλύτερο κακό θα προκαλέσει.

Την περασμένη εβδομάδα είχα δημοσιεύσει το άρθρο «Χρόνια Πολλά Αθήνα» με το οποίο εφιστούσα την προσοχή στο γεγονός ότι ένας ολόκληρος χρόνος έχει περάσει από τότε που κατατέθηκε το πόρισμα για το ιστορικό κέντρο και δεν έχει ληφθεί απολύτως καμία πρωτοβουλία από τις προτεινόμενες, ούτε και καμιά άλλη φυσικά. Αντ’ αυτού, παρακολουθήσαμε όλοι το απόγευμα της Τρίτης τον Δήμαρχο να διαβεβαιώνει εκ της τηλεοράσεως ότι σύντομα θα εφαρμοστούν κάποιες πολιτικές ενώ δεσμεύτηκε ότι η Δημοτική Αστυνομία και ο Αστυνομικός της Γειτονίας θα αρχίσει σύντομα να δρα στο κέντρο της Αθήνας! Η Δημοτική Αστυνομία; Όλοι αυτοί που έχουν προσληφθεί, άγνωστο πως, δίχως να λάβουν καμία εκπαίδευση! Και για ποιον Αστυνομικό ποιάς Γειτονιάς μιλάμε; Για το Σώμα αυτό που όχι μόνο απέτυχε, αλλά και εκ της συστάσεως του είχε ορθώς αποφασιστεί ότι δεν θα δρα στο κέντρο της Αθήνας διότι ο Αστυνομικός της Γειτονίας για να μπορέσει να εργαστεί με επιτυχία πέραν όλων των άλλων θα πρέπει να υπάρχει γειτονιά, κι όχι γκέτο παραβατικότητας και περιθωριοποίησης.

Το κέντρο της Αθήνας δεν χρειάζεται ούτε Δημοτική Αστυνομία ούτε Αστυνομικούς της Γειτονιάς, μήτε ΜΑΤ. Την υπηρεσία οργανωμένου εγκλήματος χρειάζεται ώστε να εντοπιστούν και να συλληφθούν οι συμμορίες. Και ταυτοχρόνως την εφαρμογή πολιτικών για την αποπεριθωριοποίηση, τον εξωραϊσμό, και εν γένει την αντιμετώπιση των προβλημάτων του κέντρου (άστεγοι, άποροι, χρήστες ναρκωτικών, αλλοδαποί δίχως νομιμοποιητικά έγγραφα, παραοικονομία, πορνεία, κτλ)

Όταν μια περιοχή μιας μεγαλούπολης εγκαταλείπεται και αρχίζουν να συγκεντρώνονται περιθωριοποιημένες κοινωνικά ομάδες είναι ζήτημα χρόνου η παραβατικότητα και το μικρό-έγκλημα να «εμπλουτιστεί» με στυγερές δολοφονίες. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή ο άνθρωπος που θα κλέψει ένα ρούχο από το μπαλκόνι αργότερα θα θελήσει να σκοτώσει, μήτε γιατί κάποιος που ανοίγει ένα μαγαζί δίχως άδεια θα γίνει δολοφόνος, αλλά γιατί νομοτελειακά στην εγκαταλελειμμένη πλέον περιοχή θα αρχίσουν να δρουν άλλης τάξεως κακοποιοί καθώς θα είναι σαφές ότι επικρατεί η ατιμωρησία. Και το κέντρο της Αθήνας είναι οπωσδήποτε τα τελευταία πέντε χρόνια μια εγκαταλελειμμένη περιοχή. Συνεπώς το ζήτημα δεν είναι οι μετανάστες αλλά και οι αλλοδαποί δίχως νομιμοποιητικά έγγραφα και οι χρήστες ναρκωτικών και όλες οι περιθωριοποιημένες και οι παραβατικές ομάδες - από τον τύπο που παρκάρει παράνομα μέχρι αυτόν που αλλάζει αυτοβούλως τη χρήση γης του καταστήματος του αλλά και οι συμμορίες ακροδεξιών - επειδή πίσω από αυτές τις ομάδες καιροφυλακτούν κάθε φύσεως κακοποιοί, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, καταγωγής, θρησκείας ή σεξουαλικών προτιμήσεων. Επομένως το πρόβλημα έγκειται στην απουσία του κράτους και πουθενά αλλού.

Αλλά κατά πως φαίνεται όλοι ηθελημένα ή εκ παραδρομής κωφεύουν, και εν τω μεταξύ στο κέντρο της Αθήνας επιχειρεί μόνο η Ακροδεξιά, υποσχόμενη νέα φονικά και ανθρώπινες τραγωδίες προς όφελος όλων όσοι κερδίζουν από την υποβάθμιση του κέντρου: προαγωγοί, ναρκοβαρώνοι, επιτήδειοι που αγοράζουν ακίνητα για ένα κομμάτι ψωμί…

Θα υπάρξουν κι άλλοι νεκροί;

2011-05-10T13:44:00.000-07:00

Η απόπειρα πολιτικής και κοινωνικής εκμετάλλευσης ενός τραγικού γεγονότος (όπως η δολοφονία του 44χρονου Μανώλη Καντάρη στην 3ης Σεπτεμβρίου) δεν είναι πρωτοφανής, το αντίθετο μάλιστα. Οι μετανάστες αποτελούν τα εύκολα θύματα για τον γηγενή πληθυσμό που περισσότερο ζητάει αντίστοιχες αφορμές για να εκδηλώσει τα παντός είδους απωθημένα του παρά πενθεί ουσιαστικά την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Όσο σκανδαλώδης είναι η δολοφονία ενός πολίτη για μια κάμερα, άλλο τόσο είναι και η δολοφονία ενός Αλβανού φιλάθλου που πανηγυρίζει τη νίκη της εθνικής του ομάδας. Ωστόσο ενώ η δεύτερη μπορεί και να επιβραβεύεται σιωπηλά από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, η πρώτη ανάγεται σε μείζον κοινωνικό ζήτημα προσφέροντας πάτημα σε περιθωριακά ακροδεξιά στοιχεία για πορείες, σπασίματα και ξύλο, σε λαϊκίστικα μπλόγκ για εύκολους αφορισμούς και ασφαλώς στα κανάλια για ανέξοδες συζητήσεις υψηλής τηλεθέασης. Όλα αυτά ωστόσο όχι μόνο δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά το εντείνουν, ο φαύλος κύκλος παγιώνεται στις συνειδήσεις και η κρίση βαθαίνει. Ήδη πριν στεγνώσει καλά-καλά το αίμα του ανθρώπου αυτού, φασιστοειδή στοιχεία έχουν βγει παγανιά στους δρόμους για να αναζητήσουν τα «εύκολα θύματα», τους «ομογάλακτους» των στυγνών δολοφόνων, κάθε είδους μαυροτσούκαλο, έγχρωμο ή μελαψό έστω και αν δεν έχει την παραμικρή σχέση με το έγκλημα αυτό. Φορείς όχι κάποιας ανώτερης δικαιοσύνης, αλλά των δικών τους συμπλεγμάτων που υποθάλπονται συστηματικά από επαγγελματίες δημαγωγούς ( Χρυσή Αυγή, ΛΑ.Ο.Σ, δημοσιογράφοι, ιδιωτικά κανάλια και τα λοιπά, μικρή σημασία έχει άλλωστε ποιοι αναμοχλεύουν τα πάθη). Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, μια ακόμα «κοινωνική» εξέγερση λαμβάνει χώρα στο κέντρο της Αθήνας, δυστυχώς τα «συστατικά» και οι «προϋποθέσεις» είναι εκεί για την απώλεια μιας ακόμα ανθρώπινης ζωής (πιθανότατα μετανάστη), ο φαύλος κύκλος όχι μόνο δεν δείχνει να κλείνει, αλλά αντιθέτως αναζητάει το νέο θύμα που θα τον διατηρήσει στο προσκήνιο της καθημερινότητας μας.

Ελληνική λογοτεχνία: Μια μεγάλη οικογένεια

2011-05-05T08:23:00.000-07:00

Η ιστορία στον ελληνικό εκδοτικό χώρο είναι λίγο πολύ γνωστή στους άμεσα εμπλεκομένους (συγγραφείς, εκδότες, κριτικούς), όσο για τους μη γνωρίζοντες, μένουν οι νεφελώδεις απορίες όπως: Πως καταρτίζονται οι λίστες των ευπώλητων; Ποιοι συγγραφείς και γιατί πουλάνε; Είναι όντως οι κριτικοί αργυρώνητοι; κ.ο.κ.

Ο χώρος του βιβλίου είναι λίγο-πολύ μια μεγάλη οικογένεια με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Όσοι επιθυμούν να συμμορφωθούν με τις δομές της είναι τα «καλά παιδιά», οι υπόλοιποι είναι τα μαύρα πρόβατα. Σ’ αυτή την οικογένεια τηρούνται αυστηρά οι ιεραρχίες, οι παλιότεροι, «καταξιωμένοι» συγγραφείς είναι οι γονείς, εκείνοι που έχουν τον έλεγχο της πίτας και δίνουν στα μικρά τους να φάνε, τόσο όσο χρειάζεται βέβαια ώστε να μη χάσουν τα εμπορικά πρωτεία και τη θέση τους στο προσκήνιο. Ασφαλώς βασικό ρόλο σε αυτό διαδραματίζουν οι εκδότες και οι κριτικοί (ας τους χαρακτηρίσουμε «οικογενειακούς φίλους»). Οι κριτικοί φυσικά και είναι αργυρώνητοι, και αν δεν είναι μεροληπτούν υπέρ των γονέων λόγω «στενών φιλικών σχέσεων», από την άλλη οι εκδότες (ας τους πούμε συνεταίρους των γονέων) μεριμνούν για την προώθηση της δουλειάς τους. Κάθε βιβλίο που μπαίνει βιτρίνα στα βιβλιοπωλεία γίνεται κατόπιν πληρωμής, το ίδιο και αυτά που καταλαμβάνουν τους πάγκους.

Πάμε τώρα στα μικρά παιδιά. Αυτά προσδοκούν να γίνουν κάποια μέρα σαν τους γονείς τους, οι γονείς το ξέρουν αυτό αλλά όπως σε κάθε οικογένεια με «αξίες» απαιτούν από αυτά σεβασμό και συμμόρφωση. Αν είναι καλά παιδιά θα τα σιγοντάρουν σε καμία παρουσίαση, θα πουν και δυο τρία καλά λόγια γι’ αυτά από δω και από κει, οι κριτικοί πάλι (λόγω «στενών φιλικών σχέσεων») θα γράψουν και μερικές αράδες για το έργο τους. Οι εκδότες από την άλλη, που είναι και εμπορικοί εταίροι, θα αναγνωρίσουν τις προοπτικές του καλού αμνού και θα τις επιβραβεύσουν.

Με τις νέες τεχνολογίες, τα παιδάκια έχουν μάλιστα τη δυνατότητα να δείξουν και πιο έμπρακτα την εμπιστοσύνη στους γονείς τους, μπορούν για παράδειγμα να τους κάνουν «φίλους» στο facebook. Αν έτσι κάποιος «αδαής» αναγνώστης θελήσει να μπει στη σελίδα κάποιου «καλού παιδιού», μπορεί να δει όλα τα μέλη της εκτεταμένης αυτής οικογένειας ( Α! και μερικούς φίλους του επίσης), πλάκα δεν έχει!

Πάμε τώρα σε μερικές αντικειμενικές αλήθειες (λίγο οξύμωρο το σχήμα αλλά στον εκδοτικό χώρο ποτέ δεν ξέρεις)

1) Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανείς «αναγνωρισμένος» συγγραφέας κάτω των σαράντα! Οι κριτικοί μάλιστα (είπαμε «στενοί οικογενειακοί φίλοι») επιμένουν να αναφέρονται στη «γενιά των σαραντάρηδων» σα να πρόκειται για τη γενιά του Πολυτεχνείου!
2) Η προβολή των νέων συγγραφέων από τα μέσα είναι δυσανάλογα μικρή σε σχέση με αυτή των παλαιότερων.
3) Οι νέοι συγγραφείς που-κατά κάποιο τρόπο- προβάλλονται αποζητούν με κάθε δυνατό μέσο την εύνοια των «μεγάλων» ενώ τρέχουν σα το Βέγγο (Η ψυχή του να αναπαυτεί) από παρουσίαση σε παρουσίαση.
4) Στις λίστες των ευπώλητων δεν υπάρχει το έργο κανενός νέου συγγραφέα (όχι πρωτοεμφανιζόμενου, προσοχή)

Μετά από όλα αυτά βέβαια, καταλαβαίνουμε ότι ο συγγραφικός χώρος δεν είναι απλά μια οικογένεια, αλλά μια μεγάλη ευτυχισμένη οικογένεια, με τις απαραίτητες ίντριγκες βεβαίως και τα σιγοβράζοντα πάθη. Ωστόσο, για να λέμε και την αλήθεια, καμιά οικογένεια δεν είναι τέλεια, και αν αυτά δεν βγαίνουν προς τα έξω, τότε όλοι είναι ευχαριστημένοι…

Βρίθει από ιστορικές ανακρίβειες η διαδικτυακή πατσαβούρα του Κούλογλου.

2011-04-28T12:12:00.000-07:00

Είναι άραγε ποτέ δυνατόν ένας δημοσιογραφικός ιστότοπος με δηλωμένες αριστερές αντιλήψεις, όπως το tvxs του «δημοσιογράφου» Σ.Κούλογλου, να καλύπτει ένα θέμα όπως αυτό της σύλληψης και της ακόλουθης δίκης των μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης Baader-Meinhof με τόσες κραυγαλέες ιστορικές ανακρίβειες; Κι όμως, στην περίπτωση του ανεκδιήγητου tvxs τίποτα δεν είναι αδύνατο. Ακόμα και ο Λένιν μπορεί να είναι ζωντανός και να ζει αυτοεξόριστος στην Ουρουγουάη(!). Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Η Φράξια Κόκκινος Στρατός ιδρύθηκε από τους Αντρέας Μπάαντερ και Ουλρίκε Μάινχοφ το 1968, αναφέρει στην αρχή το άρθρο, και έστω αν είναι ευρέως πια γνωστό ότι η επικρατούσα ονομασία που υιοθετούσαν τα Μ.Μ.Ε για την οργάνωση (Μπάαντερ-Μάινχοφ) στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα ήταν εν πολλοίς λανθασμένη, καθώς πρωτεργάτες της ήταν όντως ο Μπάαντερ αλλά μαζί με την Γκούντρουχ Έλσιν, σίγουρα αποτελεί ένα δημοσιογραφικό ατόπημα αμελητέων διαστάσεων σε σχέση με τα τραγελαφικά μαργαριτάρια που ακολουθούν στη συνέχεια. "Το 1972, συλλαμβάνεται η Μάινχοφ, η οποία καταδικάζεται σε οκτώ χρόνια φυλάκιση για την βομβιστική επίθεση στο κεντρικό κτίριο του εκδοτικού οίκου Axel Springer (Αμβούργο, 1972). Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Μπάαντερ συλλαμβάνεται και πάλι" αναφέρει το άρθρο. Ο Μπάαντερ φυσικά δεν συνελήφθη τέσσερα χρόνια αργότερα, αλλά την ίδια χρονιά (1η Ιουνίου 1972), πριν μάλιστα από τη Μάινχοφ σε ενέδρα που είχε στήσει η Γερμανική αστυνομία στα περίχωρα της Φρανκφούρτης. Και βέβαια η Μάινχοφ δεν δικάστηκε μόνο για τη βομβιστική επίθεση στον οίκο Σπρίνγκερ, αλλά για το σύνολο των ενεργειών της Φτραξιάς Κόκκινος Στρατός.

Και φυσικά ούτε λόγος για την πρώτη καταδίκη του Μπάαντερ και τη συμβολή της Μάινχοφ στην κινηματογραφική του απόδραση (14 Μαΐου 1970) όπου σηματοδότησε την κύρια δράση της οργάνωσης. Ενώ το αεροσκάφος που κατέλαβαν οι Παλαιστίνιοι φίλα προσκείμενοι στη R.A.F με αίτημα την απελευθέρωση των ηγετικών στελεχών της οργάνωσης, δεν είχε προορισμό τη Σομαλία, αλλά κατέληξε εκεί μετά από στάσεις στη Ρώμη και το Άντεν (Αρχικός προορισμός η Πάλμα)

Εν κατακλείδι, μπράβο στα παιδιά του “tvxstream” που οπωσδήποτε δεν αναθεωρούν την ιστορία με τις γκάφες τους, αλλά ωστόσο προσφέρουν ευφάνταστα κινηματογραφικά σενάρια β’ διαλογής…

Υ.Γ Όσοι επιθυμούν πραγματικά έγκυρες λεπτομέρειες για την ιστορία της R.A.F ας ανατρέξουν στον ιστότοπο http://www.baader-meinhof.com, η αριστουργηματική ταινία «Το σύμπλεγμα Μπάαντερ-Μάινχοφ» αποτελεί επίσης μια πολύ καλή εισαγωγή. Το άρθρο του tvxs εδώ http://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1/%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-raf-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%B5-%CE%B9%CF%83%CF%8C%CE%B2%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BE%CE%B7

Η επόμενη μέρα για το βιβλίο

2011-04-28T09:20:00.000-07:00

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η ανάπτυξη της ψηφιακής τεχνολογίας και κυρίως η εισαγωγή του διαδικτύου στην καθημερινότητα μας, τείνουν να αλλάξουν ριζικά την αντίληψη μας για το βιβλίο αλλά και τη λειτουργία της εκδοτικής βιομηχανίας γενικότερα. Βρισκόμαστε άραγε στα πρόθυρα μιας επανάστασης όμοιας με αυτή που ξεκίνησε η διάδοση του τυπογραφείου; Ποια θα είναι η μορφή των βιβλίων μελλοντικά και ποιος ο ρόλος των εκδοτών; Κι αν όλα αυτά τα ερωτήματα αφορούν το μακρινό μέλλον και είναι δύσκολο να απαντηθούν, σίγουρα μπορούμε να μιλήσουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια για τον αντίκτυπο των νέων τεχνολογιών στο χώρο του βιβλίου στο άμεσο μέλλον.

Δύο είναι αυτή τη στιγμή οι εξελίξεις που έχουν ήδη αρχίσει να επηρεάζουν άμεσα το χώρο, πρώτον η κυκλοφορία των ψηφιακών βιβλίων στην αγορά, τα πρώτα δειλά βήματα πραγματοποιούνται και στην Ελλάδα με τους πιο εμπορικούς οίκους να λανσάρουν τα e-books με έργα συγκεκριμένων συγγραφέων, ωστόσο αυτά ακόμα αποτελούν τη συντριπτική μειοψηφία και απαιτείται πολύς χρόνος ώστε ο κόσμος να νιώσει οικεία με αυτό τον νέο τρόπο ανάγνωσης. Σε αντίθεση με τη μουσική, όπου οι νέες τεχνολογίες επιδρούν άμεσα στον καταναλωτή αλλά και επηρεάζουν ριζικά τον τρόπο λειτουργίας της αντίστοιχης βιομηχανίας, δεν δείχνει να συμβαίνει το ίδιο στο βιβλίο, λόγω της ιδιαίτερης του φύσης, και συνεπώς οποιοσδήποτε παραλληλισμός είναι μάλλον άκαιρος.

Από την άλλη, το διαδίκτυο και κυρίως η δυνατότητα του καθένα να δημιουργήσει το δικό του blog ή να δημοσιοποιήσει κάποιο ανέκδοτο βιβλίο του, τείνει να δημιουργήσει μια νέα μορφή διάδρασης με το αναγνωστικό κοινό, ας μην ξεχνάμε ωστόσο ότι κάποιος μπορούσε και τα πιο παλιά χρόνια να διανείμει το ανέκδοτο έργο του σε έντυπη μορφή. Και σ’ αυτό το σημείο, η «φύση» του βιβλίου, παίζει καθοριστικό ρόλο, το ιντέρνετ και η «μπλογκόσφαιρα» δείχνουν να έχουν επηρεάσει άμεσα τον χώρο της δημοσιογραφίας και τους αντίστοιχους οργανισμούς, αλλά ελάχιστα εκείνον του βιβλίου.

Συνεπώς, αν μπορούμε να εξάγουμε μερικά πρώιμα συμπεράσματα, ο χώρος του βιβλίου δείχνει θωρακισμένος από την εξέλιξη νέων τεχνολογιών, δεν τίθεται το ίδιο θέμα πνευματικών δικαιωμάτων με αυτό που ανέκυψε στη μουσική βιομηχανία αλλά ούτε και ριζικής αλλαγής της μορφής του, περισσότερο μπορούμε να μιλήσουμε για έναν εναλλακτικό τρόπο ανάγνωσης (ψηφιακά βιβλία) που θα προστεθεί στον ήδη υπάρχον.

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό www.booknights.gr,
http://www.booknights.gr/nextday/

Καταζητείται

2011-04-21T11:06:00.000-07:00

Για εκτεταμένα καραγκιοζιλίκια

Για ακατάσχετη μπουρδολογία

Για προσβολή της δημόσιας αιδούς

Για προσβολή της αισθητικής εν γέννει

Για σπέκουλα

Για εγκληματική ημιμάθεια

Για ανεπίτρεπτη αμετροέπεια

Για ασυγχώρητη αβελτηρία

(Όποιος τον δει να ενημερώσει αμέσως τις αρχές και να μην έρθει σε επαφή μαζί του καθώς εκπέμπει ραδιενεργή βλακεία χίλια μιλισιβέρτ* πάνω από τα επιτρεπόμενα όρια)

*http://mixirotera.blogspot.com/2011/03/blog-post_7293.html

Προσωπικές ιστορίες, προσωπικές οπτασίες

2011-04-20T09:50:00.000-07:00

Νίκος Παπάζογλου (1948-2011)

2011-04-18T04:34:00.000-07:00

Ο χαμός του Νίκου Παπάζογλου, έρχεται ίσως την πιο ακατάλληλη στιγμή για την ελληνική δισκογραφία, σε μια εποχή που αυτή έχει κατακλυστεί από ευκαιριακές μπάντες, από ευτελή μορφώματα που προσπαθούν να συμπλεύσουν με το πνεύμα και τις επιταγές της εποχής, από δήθεν αγγλόφωνα σχήματα που κακοποιούν αλύπητα την αγγλική γλώσσα στο όνομα ενός τάχα μου νεωτερισμού. Πόσο άραγε προφητικός μπορεί να φαντάζει ο δίσκος του «δήθεν», ηχογραφημένος κοντά τριάντα χρόνια νωρίτερα, ή ακόμα περισσότερο «η εκδίκηση της γυφτιάς». Παρακάτω ακολουθούν λίγα αποσπάσματα από μια πρόσφατη συνέντευξη του στο περιοδικό Thessaloniki Confidential 2010. Ενδεικτικά του χαρακτήρα του αλλά και της διαδρομής του.
Καλό ταξίδι Ινδιάνε…

Η εκδίκηση της γυφτιάς, τι λέτε; Συνεχίζεται;
Συνεχίζεται νομίζω, βεβαίως συνεχίζεται. Έχει επηρεάσει τόσα και τόσα παιδιά που έχουν κάνει ομάδες και παίζουν. Βέβαια δεν υπάρχουν χώροι να τους φιλοξενήσουν για να βγουν προς τα έξω. Και η δισκογραφία έχει πάθει αυτό το πατατράκ που έπαθε… Όπως η εκδίκηση που τρώγεται σαν κρύο πιάτο.

Έχετε πει ότι το life style σκοτώνει τη ζωή. Σας φαίνεται κάπως «δήθεν»; Για να θυμηθούμε και τον δεύτερο προσωπικό σας δίσκο;

Δεν είναι δήθεν, είναι δηλητήριο. Είναι δηλητήριο! Κοιτάξτε τι έχει πάθει ολόκληρη κοινωνία: Συμπεριφέρονται όλοι σαν αμερικάνοι χωρίς δολάρια!

Στις συναυλίες σας πάντα υπάρχει το «αδιαχώρητο» και έχετε καταφέρει να δημιουργήσετε έναν μύθο γύρω από το όνομά σας… Είστε ο «ινδιάνος» της ελληνικής μουσικής με το κόκκινο μαντήλι και τη «λοξή φάλαγγα» την ορχήστρα σας. Για όλα αυτά υπήρξε σχέδιο;

Όχι βέβαια, δεν υπήρχε σχέδιο. Τα τόλμησα. Αυτό ήτανε. Και για να κάνω το δικό μου, πέρασα απίστευτες φτώχειες που δε με ενοχλούσαν καθόλου. Ξέρεις τι είναι να πηγαίνεις στο σπίτι σου 11 χιλιόμετρα μακρυά με τα πόδια και να σου την πέφτουν λύκοι; Αφού, αναγκαζόμουν να κυκλοφορώ με ένα σπαθί! Και μια μέρα με σταμάτησε ένα περιπολικό και μου λέει «Κύριε Παπάζογλου, τι είν αυτά;». Αλλά, τι να κανα;

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Είμαι του αυτοσχεδιασμού άνθρωπος. Δεν έχω πολλά μακροπρόθεσμα σχέδια. Φυσικά φτιάχνω τραγούδια. Είχα φτιάξει τώρα τελευταία στη Νίσυρο ένα τόσο ωραίο απτάλικο, που ξυπνούσα το πρωί, χωρίς καφέ, χωρίς τίποτα και το βαζα να το ξανακούσω, παιγμένο με μια κιθαρίτσα κι ένα μπουζούκι από μένα όλα, και άρχιζα να χορεύω, έτσι, με το βρακί μες στο σαλόνι.

Τζέκος-Κεντέρης-Θάνου: Το χρονικό ενός σκανδάλου (Και το ένδοξο τέλος του)

2011-04-05T10:47:00.000-07:00

Το ημερολόγιο δείχνει 12 Αυγούστου του 2004, η Ελλάδα ετοιμάζεται να φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες εν μέσω πατριωτικού παροξυσμού, έχει άλλωστε περάσει ένας μήνας από το «έπος» της Πορτογαλίας, τα κονδύλια ρέουν άφθονα, τα μεγάλα έργα έχουν ολοκληρωθεί, η χώρα φαίνεται να έχει ανεβάσει οριστικά τις ταχύτητες κινούμενη σε μια νέα εποχή πρωτοφανούς για την ιστορία της ευμάρειας. Τα πάντα, εν ολίγοις, δείχνουν να δουλεύουν για την οριστική αποκατάσταση του Εθνικού μας γοήτρου, δεν είμαστε πλέον οι ξυπόλυτοι της Ευρώπης, αλλά και δυσκολευόμαστε να αποτινάξουμε από την πλάτη μας τα κόμπλεξ του πρότερου «status» μας, ζωντανό παράδειγμα: τα κατάπτυστα συνθήματα που ακουστήκαν μετά το μεγάλο θρίαμβο της εθνικής δείχνοντας ότι δεν είμαστε σε θέση να πανηγυρίσουμε με αξιοπρέπεια ούτε το μεγαλύτερο αθλητικό επίτευγμα μας. Ωστόσο κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να παζαρέψει την επίπλαστη «εθνική υπερηφάνεια» του με ζητήματα ήσσονος ηθικής, μέχρι που σκάει η βόμβα, παραμονές των Ολυμπιακών, της αδυναμίας των δυο Ολυμπιονικών να δώσουν το παρόν σε έλεγχο ντόπινγκ, λίγες ώρες αργότερα ακολουθεί το περίφημο πλέον τροχαίο και οι ασκοί του Αιόλου ανοίγουν για τα καλά.

Μέσα στις επόμενες μέρες η υπόθεση αρχίζει να ξεκαθαρίζει και οι πρωταγωνιστές της να έρχονται στο φως. Κάποιος δημοσιογράφος, ονόματι Σωκράτης Γκιόλιας, παίρνει σβάρνα τα παράθυρα σε μια απόπειρα περαιτέρω στρέβλωσης των συμβάντων, παράλληλα έρχεται στο φως το εμπόριο παράνομων αναβολικών ουσιών του προπονητή των δύο αθλητών Χρήστου Τζέκου. Όσοι προσπαθούν να επισημάνουν τη σκευωρία και να μιλήσουν με τη φωνή της λογικής χλευάζονται και λοιδορούνται, με τον τέως πρωταθλητή άλματος εις ύψος Λάμπρο Παπακώστα να παίρνει ρόλο μπροστάρη στα απαξιωτικά σχόλια. Η κοινή γνώμη παρακολουθεί μουδιασμένη το σήριαλ αλλά και απρόθυμη να παζαρέψει εκ νέου την «εθνική υπερηφάνεια» της. Έτσι προτιμά να τα ρίξει στους «άλλους», σε διεθνείς συνομωσίες, στους κακούς Αμερικάνους, στους μυώδεις Τζαμαϊκανούς, σε ένα αόριστο πλην υπαρκτό ανθελληνικό κατεστημένο. Ένα σχεδόν μήνα μετά τα εμετικά συνθήματα στην Ομόνοια, η δεύτερη μεγάλη ξεφτίλα λαμβάνει χώρα στο αναμορφωμένο (ελέω Calatrava) Ολυμπιακό Στάδιο, στον τελικό των 100 μέτρων, με μια ολόκληρη χάβρα αφιονισμένων θεατών να γιουχάρει τους αθλητές καθυστερώντας την κούρσα για οχτώ λεπτά. Ωστόσο δεν είναι πλέον μόνο η ήσσονος σημασίας ατομική αξιοπρέπεια που διακυβεύεται, αλλά και η «εθνική υπερηφάνεια» που καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Εφτά χρόνια αργότερα, η εποχή των παχέων αγελάδων φαντάζει κακόγουστο ανέκδοτο, η χώρα είναι καταχρεωμένη και το ρόλο της ανύψωσης του τσακισμένου «εθνικού φρονήματος» έχουν αναλάβει γραφικές ακροδεξιές τηλεφιγούρες. Στο χώρο του αθλητισμού, οι περισσότεροι «χρυσοί ολυμπιονίκες» έχουν πλέον βρεθεί ντοπαρισμένοι με τα μετάλλια τους τόσο κίβδηλα όσο η αλλοτινή «εθνική υπερηφάνεια», και η ανατολικογερμανικού τύπου βιομηχανία παραγωγής «αθλητοπρεζάκιων» έχει αποκαλυφθεί σε όλο της το μεγαλείο. Η κατάληξη των πρωταγωνιστών εκείνου του περιβόητου σκανδάλου υπήρξε τόσο γκροτέσκα όσο και η ίδια τους η ζωή. Ο δημοσιογράφος Σωκράτης Γκιόλιας (για πολλούς ενορχηστρωτής του όλου «ατυχήματος» και σίγουρα με ιδιαίτερα σκοτεινό ρόλο πίσω από αυτή τη βιομηχανία παραγωγής υπεραθλητών) έπεσε νεκρός από τις σφαίρες κάποιον αυτοαποκαλούμενων επαναστατών, ο Λάμπρος Παπακώστας απασχόλησε πρόσφατα τις Σουηδικές αρχές για χρήση κοκαΐνης, η φυσική παραμόρφωση που υπέστησαν ο Κεντέρης και η Θάνου, από τη χρήση αναβολικών, είναι εμφανής δια γυμνού οφθαλμού και οι βλάβες στην υγεία τους μάλλον ανεπανόρθωτες. Σήμερα, με την εισαγγελική τοποθέτηση στη δίκη για την υπόθεση του περίφημου εκείνου ατυχήματος, παίχθηκε μάλλον και η τελευταία πράξη του δράματος. Ένοχοι σε όλα…

Στον αστερισμό των κακοπληρωτών (ή των "μη πληρωτών")

2011-04-04T12:46:00.000-07:00

Με αφορμή τη δημοσίευση της καταγγελίας για τον Θ.Λάλα, να αναφέρουμε ότι ο "αξιότιμος" εκδότης δεν είναι ο μόνος που υπάγεται στην κατηγορία των λαμογιών στον εκδοτικό χώρο (βιβλία, εφημερίδες έντυπης ύλης κτλ), ούτε βεβαίως ευθύνεται η κρίση για την μη καταβολή των δεδουλεμένων στους δικαιούχους τους καθώς τα ίδια κολπάκια γινόντουσαν και προ αυτής. Σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες αποκαλύψεις...

Πέτρος Μάρκαρης-Άμυνα Ζώνης

2011-03-30T07:41:00.000-07:00

Και φτάνουμε στον συμπαθή παππούλη της ελληνικής λογοτεχνίας. Τον Πέτρο Μάρκαρη τον ήξερα μόνο σαν παρουσία, ωστόσο πάντα με έτρωγε η περιέργεια να διαβάσω μια δουλειά του, έτσι φεύγοντας για διακοπές, επωφελήθηκα της ευκαιρίας δανειζόμενος από ένα καλό φίλο την «Άμυνα Ζώνης» (Εκδ Γαβριηλίδη, σελ 468)

Οι προσδοκίες μου επαληθεύτηκαν κατά το ήμισυ, γιατί ο Μάρκαρης είναι πράγματι ένας καλός μυθιστοριογράφος, αλλά όχι και απαλλαγμένος από τις παθογένειες που χαρακτηρίζουν την εγχώρια λογοτεχνία. Πριν τις επιμέρους επισημάνσεις ωστόσο ας περάσουμε στο ψητό, δηλαδή την πλοκή του βιβλίου.

Κατά τη διάρκεια των διακοπών του σε κάποιο νησί ο αστυνόμος Χαρίτος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια υπόθεση δολοφονίας. Επιστρέφοντας στην Αθήνα ένας δεύτερος φόνος, αυτός ενός γνωστού ιδιοκτήτη νυχτερινών κέντρων θα περιπλέξει τα πράγματα περισσότερο, καθώς ερευνά τις δύο φαινομενικά ασύνδετες υποθέσεις, ο Χαρίτος εισβάλει στα άδυτα του ποδοσφαίρου, πέφτει πάνω σε επιφανείς πολιτικούς παράγοντες και εταιρείες που κατασκευάζουν δημοσκοπήσεις κατά παραγγελία, για να βρει τους πραγματικούς ενόχους οφείλει να σπάσει την «άμυνα ζώνης», με άλλα λόγια το νόμο της σιωπής σε κάθε χώρο και κύκλωμα, και να εισβάλει όσο βαθύτερα γίνεται στον πυρήνα τους, αλλά η απάντηση βρίσκεται περισσότερο κοντά από όσο πιστεύει.

Ο αστυνόμος Χαρίτος αποτελεί μια καρικατούρα τυπικού μεσοαστού νοικοκύρη, αφοσιομένος στη γυναίκα του, έστω και αν χρειάζεται να υπομένει που και που την γκρίνια της, έντιμος όσο τον παίρνει στη δουλειά του αλλά και έτοιμος να παραβιάσει τις αρχές του εκεί που θα χρειαστεί, και πάντα με τις απαραίτητες φυλετικές και ρατσιστικές προκαταλήψεις που διαπνέουν τον κάθε «σωστό» μέσο Έλληνα ( Ας ελπίσουμε ότι εδώ ο Μάρκαρης τις χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του ήρωα του και όχι από εμπορική εμμονή). Όσο πιάνει το σφυγμό της πραγματικότητας σε ατομικό επίπεδο, το ίδιο προσπαθεί να κάνει και σε κοινωνικό, ο κόσμος που κατασκευάζει ο Μάρκαρης έχει πρώτη ύλη τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας, το δραματουργικό οικοδόμημα του δεν είναι απολύτως άρτιο, αλλά ούτε και για πέταμα. Στην κλίμακα αυτή, ο γερο-Πέτρος πιάνει μετά βίας τη βάση.

Προσωπικά θεωρώ μεγαλύτερο προτέρημα του βιβλίου το αβίαστο ύφος της γραφής του που κυλάει απρόσκοπτα, είναι από τις λίγες φορές που κατάφερα να διαβάσω ένα βιβλίο σχεδόν πεντακοσίων σελίδων απνευστί. Από την άλλη ορισμένα σημεία στη διαδικασία της υπηρεσιακής έρευνας θα έκαναν έναν αστυνομικό της Γ.Α.Δ.Α ή κάποιον εισαγγελέα να σκάσει από τα γέλια, ωστόσο όσο και αν στερούνται αληθοφάνειας ο άνθρωπος είναι συγγραφέας και όχι αστυνομικός συντάκτης, και ας μην ξεχνάμε εδώ ότι ακόμα και ο «μέγιστος» Μαρής έπεφτε σε αντίστοιχους παιδαριώδεις σκοπέλους.

Εν κατακλείδι, σε εγχώριο επίπεδο ο Μάρκαρης είναι ένας καλός συγγραφέας αστυνομικών, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Ματσουμότο ή τον Σιμενόν, αλλά από την άλλη μη τα θέλουμε και όλα δικά μας...

Βαθμολογία 2,5/5

Η συνέντευξη

2011-03-23T06:50:00.000-07:00

Καλησπέρα.

Χαίρεται.

Καθίστε.

Ευχαριστώ.

Επάγγελμα;

Ανεπάγγελτος.

Περίεργο, στη φόρμα δηλώσατε συγγραφέας.

Δήλωσα ιδιότητα, όχι επάγγελμα.

Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο σας ελάττωμα;

Απεχθάνομαι τον φτηνό εντυπωσιασμό.

Και το μεγαλύτερο σας προτέρημα;

Δυσκολεύομαι να βρω ένα.

Είσαστε ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος;

Είμαι ευτυχισμένος μέσα στη δυστυχία μου, το θεωρώ προτιμότερο από το να νιώθω δυστυχισμένος μέσα στην ευτυχία μου.

Πόσο καλά αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα;

Τόσο, ώστε να μπορώ να φτιάξω μόνος μου τον κόμπο στην αγχόνη.

Πιστεύεται στον έρωτα;

Πιστεύω στα θαύματα γενικότερα.

Στο Θεό;

Μπορώ να επινοήσω πιο οδυνηρές αυταπάτες.

Τι προσδοκάτε από τη ζωή;

Να με ενοχλεί όσο λιγότερο γίνεται, και όποτε το κρίνει απολύτως αναγκαίο.

Έχετε κάτι να ρωτήσετε προτού προωθήσω την αίτηση σας;

Όχι.

Σας ευχαριστώ…

πηγή: http://prwsopikesoptasies.wordpress.com/