Ο πικρός καφές του καιροσκοπισμού.

Ο καιροσκοπισμός και οι κωλοτούμπες έχουν το τίμημα τους. Έτσι είναι πρόεδρε, εσύ που υπήρξες μετρ θα έπρεπε να γνωρίζεις καλύτερα από όλους μας ότι τα κέρδη που μπορεί να αποκομίσει κάποιος ποντάροντας στις συγκυρίες είναι πάντα προσωρινά, όσες μάσκες και αν αλλάξεις, όσα προσωπεία και αν προβάρεις, ο κόσμος κάποια στιγμή θα σε πάρει χαμπάρι, οι ίδιες οι συγκυρίες θα σε ξεπεράσουν και συ θα μείνεις να γεύεσαι τον πικρό καφέ που σου σέρβιραν τα πουλέν σου, να τον φυσάς και να μην κρυώνει.

Είναι σκληρό να σε προδίδουν τα ίδια σου τα «παιδιά», αλλά μήπως άραγε ξεχνάς ότι εσύ ο ίδιος τα εξέθρεψες στο μαντρί σου εκεί στην Καλλιρρόης; Μήπως εσύ δεν τα μύησες στις αξίες του πολιτικού τυχοδιωκτισμού, του γκεμπελισμού, του όπου φυσάει ο άνεμος; Μήπως εσύ δεν ανέδειξες τον έναν από γραφικό τηλεβιβλιοπώλη σε τηλεοπτικό μαϊντανό και τον άλλον από λεπενικό απολειφάδι σε στυλοβάτη της πολυκατοικίας σου; Δεν είχες αλήθεια ποτέ κατά νου, ούτε στο πίσω μέρος του μυαλού σου, το σύνδρομο του Φρανκεστάιν, ούτε την ύστατη στιγμή, όταν τους γλύκανες με την ανάθεση των υπουργείων;

Δεν καταλαβαίνω την πίκρα σου πρόεδρε, δεν συμμερίζομαι τα λόγια τα πικρόχολα, κάποια στιγμή όλα έχουν ένα τέλος, και αν στην προκειμένη περίπτωση είναι λίγο γκροτέσκο και άδοξο εσύ το δρομολόγησες έτσι. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι όλα αυτά τα χρόνια ζούσες με αυταπάτες, μπορεί να μην ενστερνίζομαι ούτε ένα δράμι από τις ανύπαρκτες αξίες σου αλλά χαζό δεν σε θεωρώ. Όπως έστρωσες θα
κοιμηθείς. Έτσι είναι…

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική διεύθυνση της "A.V"

έλα ντε...

Μπράβο Πούλογλου!

Και ασφαλώς να δώσουμε τα συγχαρητήρια μας στον "ανθρωπιστή" Σ.Κούλογλου για την ανθρωπιστική:-p πρωτοβουλία του Tvxs "Κανείς άστεγος στο δρόμο"

Υ.Γ Είμεθα σίγουροι ότι σε λίγους μήνες δεν θα υπάρχει άστεγος ούτε για δείγμα στους δρόμους της Αθήνας...

Το "Αττικόν" είχε ταχθεί υπέρ του μνημονίου ή κατά;

Αστεγολαγνεία…

Ποτέ άλλοτε, απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ, τόσος πολύς κόσμος δεν εξαντλούσε όλη την κοινωνική ευαισθησία του γύρω από το θέμα των αστέγων, κάτι η βαρυχειμωνιά, κάτι η συγκυρία της οικονομικής κρίσης και ξαφνικά λες και πήραμε χαμπάρι ότι εκεί έξω υπάρχει και αυτή η πολύπαθη κοινωνική ομάδα. Δυστυχώς, εν αντιθέσει με όλους εκείνους που ανακάλυψαν πρόσφατα στο πρόσωπο τους μια ευκαιρία για να βαλσαμώσουν τη συνείδηση τους με ευχολόγια και ευφυολογήματα σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, οι άστεγοι δεν αποτελούν καινούργιο φαινόμενο. Υπήρχαν πάντα και μάλιστα όχι κρυμμένοι σε κάποιο μακρινό καταφύγιο αλλά κυριολεκτικά ανάμεσα στα πόδια μας. Στα πεζοδρόμια, τα παγκάκια και τα πάρκα. Ήταν εκείνοι για τους οποίους ενίοτε χρειαζόταν να σηκώσουμε λίγο ψηλότερα το πόδι μας για να μην τους πατήσουμε, που αν είχαμε κάνα δίφραγκο ρέστα από τα ψώνια μπορεί και να το πετούσαμε στο κυπελάκι ή την άδεια κονσέρβα τους, που συχνά αποστρέφαμε το πρόσωπο μας για να μη μας πάρει η μυρωδιά της απλυσιάς τους.

Ο κάθε άστεγος, σε οποιοδήποτε μήκος ή πλάτος της γης και αν βρίσκεται, αποτελεί ίσως την πιο ταλαιπωρημένη κατηγορία ανθρώπου. Το προσδόκιμο όριο ζωής τους είναι τριάντα με σαράντα χρόνια χαμηλότερο από το φυσιολογικό, αποτελούν τον πιο ευάλωτο στόχο και συχνά γίνονται θύματα απρόκλητων επιθέσεων και ξυλοδαρμών. Τις τελευταίες μόνο ημέρες περισσότεροι από εξήντα άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στην κεντρική Ευρώπη λόγω του παγετού και των χαμηλών θερμοκρασιών, στην πλειοψηφία τους άστεγοι…

Το σίγουρο είναι ότι αν τώρα βρίσκονται στο προσκήνιο της επικαιρότητας δεν θα μείνουν εκεί για πολύ. Οι κοινωνίες είναι καλά μαθημένες να κλείνουν τα μάτια στα κακώς κείμενα, το έκανε και η ελληνική στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας της, όταν τους θυμόταν μόνο τις ημέρες των Χριστουγέννων, κι αυτό για να προσδώσει την απαραίτητη φολκλορική νότα στο πνεύμα των ημερών. Δεν χρειάζονται οι άστεγοι ούτε το επιτηδευμένο ενδιαφέρον μας ούτε τα μεγάλα λόγια από το πληκτρολόγιο, δεν χρειάζονται άρθρα ελεημοσύνης και πατερναλισμό, δεν χρειάζονται την αστεγολαγνεία μας, δεν χρειάζονται ούτε καν την κουβέρτα μας-αυτή θα τη βρουν έτσι κι αλλιώς. Αυτό που χρειάζονται από την κοινωνία είναι να μην αγνοεί την ύπαρξη τους. Τόσο απλά.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική διεύθυνση της "A.V"

Περισσότερα σύντομα...

http://parallhlografos.wordpress.com/2012/02/01/%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AE%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AD/

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_03/02/2012_425849