Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010
Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010
Σπύρος Καρυδάκης- Therion
Ο Σπύρος Καρυδάκης είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση συγγραφέα, για την ακρίβεια σπάνια. Δεν αποτελεί κάποιου είδους κοσμικό καραγκιόζη, δεν δείχνει καμιά πρεμούρα να μπει στα κυκλώματα και το σημαντικότερο- εν αντιθέσει με την πλειονότητα των συναδέλφων του- γράφει εξαιρετικά, έντιμα και αυθεντικά.
Στο τελευταίο του έργο Therion, θέτει σαν αφετηρία την αντιστροφή της έννοιας της αγάπης, με τον ήρωα του (Γιώργος) να την αντιλαμβάνεται όχι ως το πολυτιμότερο αγαθό του κόσμου, αλλά την πηγή κάθε κακού. Έτσι προτιμά να τη δέχεται αδιαμαρτύρητα παρά να την προσφέρει ιδιοτελώς και αλαζονικά. Αυτή η «υπόθεση» βέβαια δεν «δοκιμάζεται» μέσα από μια απλοϊκή ιστορία, αλλά ένα σκοτεινό αστυνομικό θρίλερ με φόντο το εμπόριο παιδικών οργάνων και τα αντίστοιχα παράνομα κυκλώματα που το ασκούν.
Ο Γιώργος, χωριατόπαιδο, πρωτοετής φοιτητής της νομικής και ευνοούμενος του ομοφυλόφιλου καθηγητή του Λεωνίδα, θα βρεθεί ύστερα από μια σειρά γεγονότων στα χέρια του αρχηγού του κυκλώματος, καθηγητή ιατρικής και διευθυντή της παράνομης κλινικής εξαγωγής μοσχευμάτων κυρίου Πόλ. Ο τελευταίος εντυπωσιασμένος από την ομορφιά, αλλά κυρίως την παθητικότητα με την οποία ο νέος δέχεται την αγάπη χωρίς να την ανταποδίδει, αναγνωρίζει στο πρόσωπο του τη μεγαλύτερη πρόκληση, την προσφορά της αγάπης χωρίς ανταπόδοση όσο σκληρή, απάνθρωπη ή τυραννική μορφή μπορεί αυτή να πάρει. Έτσι οι δυο τους εγκαθίστανται στο Βερολίνο όπου ο Γιώργος θα υποκύψει, ενάντια στη φύση του (ετεροφυλόφιλος) και τη θέληση του, στις ερωτικές ορέξεις του δυνάστη του και θα ξεναγηθεί σε έναν κόσμο ανείπωτης διαστροφής δεχόμενος την ιδιότυπη στοργή του αδιαμαρτύρητα, όπως ένα βρέφος τη φροντίδα των γονέων του. Η αγάπη παίρνει τη μορφή φρικτού βασανιστηρίου, ίδιου με αυτών που οι ιθύνοντες τις κλινικής υποβάλλουν τα αντικείμενα τους, άλλοτε θανατώνοντας τα για να τους πάρουν τα όργανα ή άλλοτε ωθώντας τα στην πορνεία. ‘Η αγάπη ως Grausamkeit…η ύψιστη αρετή εκείνου που προτιμά να πονά μέχρι τρέλας και θανάτου ο ίδιος παρά να κάνει τους άλλους να υποφέρουν έστω και ελάχιστα όπως θα το θέσει προς το τέλος του βιβλίου ο καθηγητής.
Για μια ακόμα φορά, ο Καρυδάκης δεν ξεφεύγει από τις εμμονές του όπως τις γνωρίσαμε στα προηγούμενα του βιβλία, τη σχέση εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου, το σαδομαζοχισμό, το δίπολο έρωτα-θανάτου. Το Therion είναι ογκωδέστατο (583 σελ), συχνά ακατάστατο ή στριφνό. Ο συγγραφέας γράφει καθαρά για τη μέγκλα του, με άλλα λόγια αναλαμβάνει την ευθύνη προς τον εαυτό του αλλά όχι τόσο και προς τον αναγνώστη. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι το βιβλίο χάνει κάτι από τη σπουδαιότητα του, γιατί ο Καρυδάκης διαθέτει αυτό το χάρισμα, ακόμα και μέσα στο συγγραφικό αυτισμό του ή τις κουραστικές πλατειάσεις, να βρίσκει τις απρόσμενες εκλάμψεις οδηγώντας τον αναγνώστη στη ρίγη και την έκσταση. Μπορεί η περιγραφή του δικτύου εμπορίας παιδιών να στερείται αληθοφάνειας και η αστυνομική πλοκή να παρουσιάζει αφέλειες, αλλά ωστόσο ο πυρήνας του έργου ουδόλως επηρεάζεται. Οι καλές στιγμές του έργου υποσκελίζουν τις όποιες αδυναμίες του με αποκορύφωμα το τέταρτο μέρος (Τέσσερα στοιχεία) όπου ξεναγεί τον ήρωα του και μαζί τον αναγνώστη στις πιο απάτητες και φρικτές αβύσσους της ανθρώπινης φύσης.
Το Therion αποτελεί με λίγα λόγια μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς που φεύγει, με τον συγγραφέα του να μένει συνεπής στο ύφος του διατηρώντας τον πήχη στο ύψος που τον έθεσαν οι προγενέστερες δουλειές του…ίσως και λίγα εκατοστά ψηλότερα.
Βαθμολογία 3.5/5
Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)