«Κύριε Πετρίδη
Η κοφτή απάντηση σας στο τηλεφώνημα που σας κάναμε δεν ήταν ιδιαιτέρως πρέπουσα. Σύμφωνοι, δεν έχει ακόμα οριστεί ούτε ημερομηνία ταξιδιού ούτε σύνθεση της αποστολής. Ήταν όμως σωστό να πείτε «δεν πάω στα κωλόνησο» και να κλείσετε απότομα.»
Αυτή είναι η απάντηση της υπαλλήλου του υπουργείου πολιτισμού στον ακατάδεχτο λογοτέχνη Πέτρο Πετρίδη όταν ο τελευταίος απορρίπτει την πρόσκληση για ένα λογοτεχνικό συνέδριο στην Κύπρο. Οι τυπικές υποχρεώσεις ωστόσο, είναι το λιγότερο που απασχολούν το alter ego του συγγραφέα Μιχάλη Μιχαηλίδη σ’ αυτή του τη λογοτεχνική κατάθεση.
Εκδότες που «μαγειρεύουν τα βιβλία» παρουσιάζοντας του ελλειμματικές εκκαθαρίσεις, επιμελητές που κάνουν άνω κάτω τα χειρόγραφα του, φθονεροί κριτικοί, χολερικοί δημοσιογράφοι και προπάντων συγγραφείς βουτηγμένοι στην γελοιότητα τους και την πρεμούρα να υιοθετήσουν έναν δήθεν κινηματογραφικό τρόπο ζωής. Αυτοί είναι οι χαρακτήρες που συνθέτουν το σύγχρονο μελαγχολικό λογοτεχνικό τοπίο και απαρτίζουν την «Πινακοθήκη τεράτων» ( Εκδ. Πατάκη, σελ 411).
Όσο για το Μιχαηλίδη, είναι ίσως ο πρώτος λογοτέχνης που προβαίνει σε μια τόσο ανοιχτή καταγγελία, δίχως προσχήματα και αναστολές, δείχνοντας παράλληλα να έχει την επίγνωση των συνεπειών. Το έργο του είναι καλογραμμένο, έντιμο, εύρυθμο, ανατρεπτικό και συχνά ξεκαρδιστικό. Ο συγγραφέας δεν διστάζει να τσαλακώσει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό, κατασκευάζοντας έναν αντιήρωα παγιδευμένο στις ανασφάλειες του, τσακισμένο από τη μισανθρωπία του, καταβεβλημένο από τις αδυναμίες του...
Πιο σπαρταριστό και συνάμα μελαγχολικό, το κεφάλαιο όπου όλο το λογοτεχνικό σκυλολόι ξεχύνεται στις Σπέτσες για ένα συνέδριο του περιοδικού γεώμηλο (Να ένα μήλο), εκεί η διευθύντρια του Λένα Κόρφα (Λώρη Κέζα) παρουσιάζεται ως κοντή, εκδικητική, λεσβία, ο Θανάσης Θερινός (Θανάσης Χειμωνάς) ως τυπικός χαζοβιόλης που άλλοτε πλευρίζει ανάφτρες γραμματείς και άλλοτε επιδίδεται σε σαχλά τσιτάτα «Γουστάρω! Μπιχεβιορισμός! Νιώθω σα να με τραβάνε κρυφές κάμερες από παντού», ενώ «απολαυστικότερος» όλων είναι ο Αλβέρτος Κοπετό ( Άυγουστος Κορτώ) ως μπουρδολόγος, που φλυαρεί ακατάσχετα φορώντας κελεμπία και σανδάλια(!)
Ως ήταν αναμενόμενο, το πρώτο κύμα αντιδράσεων έχει ήδη ξεσηκωθεί, οι χολερικές κριτικές (με ελάχιστες αξιοπρόσεκτες εξαιρέσεις) δείχνουν ότι ο συγγραφέας πέτυχε και με το παραπάνω τον αντικειμενικό του σκοπό. Οι βολές στα λογοτεχνικά πηγαδάκια μάλλον θα δίνουν και θα παίρνουν. Αν ωστόσο πιστέψουμε τα γραφόμενα του Μιχαηλίδη, ελάχιστα θα πρέπει να τον απασχολήσει ο απόηχος του έργου του, γιατί το μοναδικό πράγμα στο οποίο οφείλει να δώσει λόγο, είναι η ίδια του η συνείδηση…
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου