Το «Εν Ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε δεν αποτελεί μόνο το, ουσιαστικά, κύκνειο άσμα του μεγάλου αυτού συγγραφέα, αλλά ίσως και το πιο απτό τεκμήριο της ιδιοφυίας του. Όχι γιατί πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλιο ( πράγμα που ισχύει και με το παραπάνω), αλλά πολύ περισσότερο γιατί αποδεικνύει το ένστικτο ενός ανθρώπου να ακολουθήσει μια αληθινή υπόθεση ομαδικής δολοφονίας δημιουργώντας το μεγαλύτερο non-fiction αριστούργημα που κυκλοφόρησε ποτέ στα λογοτεχνικά χρονικά. Είναι, εν ολίγοις, η ίδια η αποτύπωση της ζωής πάνω στον καμβά της τέχνης που επιβεβαιώνει την αξία του συγγραφέα και καθιστά το βιβλίο του ένα πραγματικό διαμάντι της κλασσικής λογοτεχνίας.
Η υπόθεση της δολοφονίας της οικογένειας Κλάτερ στο Κάνσας, δεν συγκλόνισε την Αμερικάνικη κοινή γνώμη περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στυγερό έγκλημα. Ωστόσο είναι οι λεπτομέρειες, στις οποίες ο Καπότε εντρύφησε με σχολαστικότητα φυσιοδίφη, που την κάνουν τόσο ξεχωριστή. Από το βιβλίο παρελαύνουν περισσότεροι από διακόσσιοι υπαρκτοί χαρακτήρες, όμως είναι η ψυχοσύνθεση των δύο φονιάδων ( του φαινομενικά αδύναμου Πέρι και του ισχυρογνώμονα Ντικ) που δημιουργεί ένα ψυχολογικό θρίλερ άνευ προηγουμένου. Εκεί ακριβώς εστιάζει ο Καπότε με λεπτομέρειες από την παιδική και εφηβική ηλικία, τη σχέση τους με το οικογένειακό τους περιβάλλον και βεβαίως τις μέρες που μεσολάβησαν από το έγκλημα μέχρι τη συλληψη τους. Λεπτομέρειες που πάρθηκαν ύστερα από εξαντλητικές συνεντέυξεις με τους θύτες δημιουργώντας μια αμφιλεγόμενη σχέση μεταξύ αυτών και του συγγραφέα που αποτυπώνεται στην καταπληκτική ταινία «Καπότε».
Το πιο ενδιαφέρον και συνάμα συγκλονιστικό κομμάτι του βιβλίου, η γνωμάτευση του ψυχιάτρου δρ Τζόουνς, που εξέτασε τους δύο κατηγορούμενους, πλην όμως δεν παρουσιάστηκε ποτέ στη δίκη (η διαδικασία της οποίας περιγράφεται λεπτομερώς), μια ακόμα «νίκη» του Καπότε που οδηγεί τον αναγνώστη στην κατανόηση και εμπέδωση του συμεράσματος όπως αργότερα θα διατυπώσει ένας άλλος ψυχίατρος- στα πλαίσια ένος επιστημονικού του άρθρου σχετικά με την υπόθεση- οτι «Αν και το έγκλημα δεν θα συνέβαινε αν μεταξύ των εγκληματιών δεν υπήρχε διένεξη κι αλληλεπίδραση, ουσιαστικά το διέπραξε ο Πέρι Σμίθ».
Εν κατακλείδι, το Εν ψυχρώ μπορεί να ιδωθεί ως ένα άρτιο και σφιχτοδεμένο αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά και ένα βιβλίο σταθμός που άνοιξε δρόμους στους τομείς της δικονομίας και της ψυχιατρικής θίγοντας ζητήματα ταμπού, χωρίς επίσης να ξεχνάμε τη ντοκιμαντερίστικη φύση του που το καθιστά ένα “Sui Generis” αριστούργημα...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου