Το ότι το ΛΑΟΣ είναι κάργα ακροδεξιό κόμμα δεν αποτελεί είδηση αλλά κοινό μυστικό το οποίο άλλωστε ενστερνίζεται και ο ίδιος ο σκληρός πυρήνας των ψηφοφόρων του. Εξάλλου το οπτικοακουστικό υλικό από την εποχή που ο Καρατζαφέρης δεν είχε πάρει τη στροφή προς μια πιο clean cut λαϊκιστική δεξιά αφθονεί όσο και αν τώρα προσπαθεί να μας πείσει, με περίτεχνες αποσπασματικές ακροβασίες, ότι δεν είναι ελέφαντας...
Μια πτυχή ωστόσο του μισαλλόδοξου αυτού μορφώματος που δεν έχει συζητηθεί τόσο είναι η φασιστική δόμη που διέπει το εσωτερικό του. «Αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω» είχε αναφωνήσει πριν από μερικά χρόνια ο γκεμπελίσκος Άδωνης αναγκαζόμενος να διακόψει τη «θεάρεστη» εκπομπή του για να δώσει τη σκυτάλη σε ένα διάγγελμα του «αρχηγού». Και πράγματι, μέσα στην κρυπτοχουντική ονείρωξη του, ίσως και χωρίς να το θέλει, ο μπουμπούκος είχε αποκαλύψει μια μεγάλη αλήθεια.
Το ΛΑΟΣ είναι ένα «κόμμα» με σαφή δομή η οποία παρασάγκας απέχει από το να αποκαλείται δημοκρατική. Ενώ όλα τ’ άλλα κόμματα «κλυδωνίζονται» από τριβές, απόρροια της πολυφωνίας, των ρευμάτων και των τάσεων που κυοφορούνται στους κόλπους τους (Με πιο νωπό το παράδειγμα του Κοροβέση στο ΣΥΝ), το ΛΑΟΣ τείνει να ξεπεράσει σε σιδηρά πειθαρχία ακόμα και το παραδοσιακά σταλινικό ΚΚΕ.
Ο «αρχηγός», σαν άλλος Πάπας, βρίσκεται στο απυρόβλητο, οι επιλογές του δεν αμφισβητούνται, παρά απολαμβάνουν τη σιωπηλή αποδοχή όσο και αν αποκλείνουν από την ιδεολογική βάση που προπαγανδίζουν οι συνοδοιπόροι του. Έτσι μπορεί να βάλει την «τραγουδιάρα» Έφη Σάρρη στο ψηφοδέλτιο, με την ίδια ευκολία που θα προσεγγίσει τον Ψινάκη. Τουμπεκί ο υπερσυντηρητικός Αδώνιδας, τσιμουδιά ο «καταδρομέας» Πλέυρης.
Κι αν η σύμπλευση με τη φτηνή lifestyle κουλτούρα αποτελεί απλά το μέσον για την επίτευξη του σκοπού, η πατρίδα βρίσκεται πάνω απ όλους. Έτσι θα τραβήξει, άμα λάχει, από το αυτάκι και τον φυγόστρατο Αιβαλιώτη στέλνοντας τον (σαρανταπέντε χρονών μπούλη) στο ΚΨΜ και τις σκοπιές (λέμε τώρα). Τσιμουδιά και ο μπούλης, μπροστά στη θέληση του «αρχηγού», όχι μόνο το χακί θα βάλει, αλλά και φτερά στον κώλο (που λέει ο λόγος).
Ο «Αρχηγός» σαν καλός καπετάνιος καταφέρνει το σχεδόν ακατόρθωτο, όχι να ανταπεξέρχεται στις φουρτούνες και τις θύελες, αλλά να εξασφαλίζει για το ταξίδι του μια «θαυμαστή» νηνεμία, τώρα το που οδεύει το καράβι, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο...
