Καταλαβαίνω ότι είναι βαρύς ο χαρακτηρισμός "λούστρος" για κάποιους κριτικούς κινηματογράφου. Ωστόσο όταν οι ίδιες οι εξελίξεις σε επιβεβαιώνουν δεν έχεις παρά να νιώσεις πικρά δικαιωμένος. Ο Γίωργος Λάνθιμος, με κακές έως μέτριες κριτικές για την προηγούμενη του ταινία "Κινέτα" πήγε στις Κάννες και έφυγε με το βραβείο "ένα κάποιο βλέμμα". Ο κ Δανίκας και μερικοί άλλοι του συναφιού μην έχοντας άλλη επιλογή τον αποθέωσαν. Σύμπτωση; Ας πουμε ότι ο "Κυνόδοντας" ήταν μια πολύ καλύτερη ταινία από την "Κινέτα", κάθε δημιουργός άλλωστε έχει τις καλές του και τις κακές του στιγμές. Γι' αυτό ας πάρουμε και ένα άλλο παράδειγμα. Ντένης Ηλιάδης. Η πρώτη του ταινία "Hardcore" παρά την καλή εμπορική πορεία της δεν έτυχε της ανάλογης αναγνώρισης από τους "ειδήμονες", με τον Δανίκα- πάλι μπροστάρη- να την χαρακτηρίζει Hard ναι, Core όχι! Κάποιος Craven ωστόσο είχε διαφορετική άποψη, του ανέθεσε να σκηνοθετήσει ένα ριμείκ μιας δικής του ταινίας και αυτό έσκισε, όχι στο Ελάντα, στο Αμέρικα. Ο Δανίκας τώρα τον χαρακτηρίζει τη μεγαλύτερη νέα ελπίδα του ελληνικού σινεμά, την ίδια στιγμή εξακολουθεί να εξυμνεί κάτι άσχετους οι οποίοι ούτε διακρίσεις φέρνουν και φυσικά ούτε ταμεία γεμίζουν. Σύμπτωση; Δεν θα το λεγα, περισσότερο μια νοοτροπία Χατζηαβατισμού που χαρακτηρίζει την εγχώρια καλλιτεχνία και επεκτείνεται σε όλες τις εκφάνσεις της ( βιβλίο, θέατρο, σινεμά). Χωρίς περαιτέρω σχόλια, παραθέτω το άρθρο ενός άξιου εκπροσώπου της εθνικής μας κακομοιριάς προς αξιολόγηση
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4518422
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου