Τα ακούω ήδη τα λουστράκια να πνέουν τα μένεα κατά της ταινίας τυφλωμένα από τις παρωπίδες του ψευτοσοσιαλισμού, μπορώ να φανταστώ τις στήλες τους από τώρα και φυσικά τις υπό το μηδέν βαθμολογίες με τις οποίες θα στολίσουν τη νέα δημιουργία του Oliver Stone. Απομένει να δούμε αν θα επιβεβαιωθώ.
Είχα την τύχη να παρακολουθήσω το W. στο Liverpool όπου βρέθηκα προ μερικών ημερών. Πρόκειται για μια καλή ταινία, μια ταινία πολύ περισσότερο που επιλέγει να κινηθεί στο παρασκήνιο φωτίζοντας τις αθέατες πλευρές του απερχόμενου αμερικάνου προέδρου παρά να αναλωθεί στις τετριμένες αιτιάσεις. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με μια απολίτικη ταινία; Το αντίθετο. Ο Stone είναι ένας πολιτικός κινηματογραφιστής. Από το Salvador έως το JFK, οι δουλειές του παραμένουν συνεπείς, προσεγμένες και άρτιες.
Έτσι και στο W. αποφεύγει τους εύκολους αφορισμούς ακολουθώντας την πορεία του Μπους από τα φοιτητικά του χρόνια ως τις μέρες της προεδρίας του. Κινούμενος ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα, κατασκευάζει έναν αντι-ήρωα συμπαθή και συχνά αξιολύπητο. Όχι όμως ως αντίβαρο στο αξιομίσητο προφίλ που έχει επικρατήσει, αλλά επειδή έτσι έιναι.
Ο ίδιος ο Stone εκδήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξη την απέχθεια του για τον ήρωα της νέας του ταινίας. Τον χαρακτήρισε επικύνδυνο και παλιάτσο. Όμως ειναι ακριβώς αυτό που καταδεικνύει τη δημιουργική του ανωτερότητα. Όταν αναζητάς την αλήθεια οφείλεις να κινηθείς πάνω από προσωπικά πάθη, όταν αντιθέτως πνίγεσαι από αυτά καταντάς γραφικός κριτικός κινηματογράφου...
