Zzzzzzzzzzzzzzz....

Τις επόμενες εβδομάδες δεν θα ακολουθήσουν καταχωρήσεις γιατί πολύ απλά ο Zavulon βαριέται...

Υ.Γ Ραντεβού όταν θα μου ξανακάνει κέφι

Το "Αττικόν" είχε ταχθεί υπέρ του μνημονίου ή κατά;

Αστεγολαγνεία…

Ποτέ άλλοτε, απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ, τόσος πολύς κόσμος δεν εξαντλούσε όλη την κοινωνική ευαισθησία του γύρω από το θέμα των αστέγων, κάτι η βαρυχειμωνιά, κάτι η συγκυρία της οικονομικής κρίσης και ξαφνικά λες και πήραμε χαμπάρι ότι εκεί έξω υπάρχει και αυτή η πολύπαθη κοινωνική ομάδα. Δυστυχώς, εν αντιθέσει με όλους εκείνους που ανακάλυψαν πρόσφατα στο πρόσωπο τους μια ευκαιρία για να βαλσαμώσουν τη συνείδηση τους με ευχολόγια και ευφυολογήματα σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, οι άστεγοι δεν αποτελούν καινούργιο φαινόμενο. Υπήρχαν πάντα και μάλιστα όχι κρυμμένοι σε κάποιο μακρινό καταφύγιο αλλά κυριολεκτικά ανάμεσα στα πόδια μας. Στα πεζοδρόμια, τα παγκάκια και τα πάρκα. Ήταν εκείνοι για τους οποίους ενίοτε χρειαζόταν να σηκώσουμε λίγο ψηλότερα το πόδι μας για να μην τους πατήσουμε, που αν είχαμε κάνα δίφραγκο ρέστα από τα ψώνια μπορεί και να το πετούσαμε στο κυπελάκι ή την άδεια κονσέρβα τους, που συχνά αποστρέφαμε το πρόσωπο μας για να μη μας πάρει η μυρωδιά της απλυσιάς τους.

Ο κάθε άστεγος, σε οποιοδήποτε μήκος ή πλάτος της γης και αν βρίσκεται, αποτελεί ίσως την πιο ταλαιπωρημένη κατηγορία ανθρώπου. Το προσδόκιμο όριο ζωής τους είναι τριάντα με σαράντα χρόνια χαμηλότερο από το φυσιολογικό, αποτελούν τον πιο ευάλωτο στόχο και συχνά γίνονται θύματα απρόκλητων επιθέσεων και ξυλοδαρμών. Τις τελευταίες μόνο ημέρες περισσότεροι από εξήντα άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στην κεντρική Ευρώπη λόγω του παγετού και των χαμηλών θερμοκρασιών, στην πλειοψηφία τους άστεγοι…

Το σίγουρο είναι ότι αν τώρα βρίσκονται στο προσκήνιο της επικαιρότητας δεν θα μείνουν εκεί για πολύ. Οι κοινωνίες είναι καλά μαθημένες να κλείνουν τα μάτια στα κακώς κείμενα, το έκανε και η ελληνική στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας της, όταν τους θυμόταν μόνο τις ημέρες των Χριστουγέννων, κι αυτό για να προσδώσει την απαραίτητη φολκλορική νότα στο πνεύμα των ημερών. Δεν χρειάζονται οι άστεγοι ούτε το επιτηδευμένο ενδιαφέρον μας ούτε τα μεγάλα λόγια από το πληκτρολόγιο, δεν χρειάζονται άρθρα ελεημοσύνης και πατερναλισμό, δεν χρειάζονται την αστεγολαγνεία μας, δεν χρειάζονται ούτε καν την κουβέρτα μας-αυτή θα τη βρουν έτσι κι αλλιώς. Αυτό που χρειάζονται από την κοινωνία είναι να μην αγνοεί την ύπαρξη τους. Τόσο απλά.

Περισσότερα σύντομα...

http://parallhlografos.wordpress.com/2012/02/01/%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AE%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AD/

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_03/02/2012_425849

Τα βραβεία…

Πριν από λίγες μέρες ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος αρνήθηκε το βραβείο του υπουργείου πολιτισμού για το σύνολο του έργου του παραπέμποντας σε ένα παλαιότερο κείμενο του όπου υποστήριζε ότι κάθε έννοια βράβευσης είναι ενάντια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Στον αντίποδα, ο πρόσφατα εκλιπών Θεόδωρος Αγγελόπουλος όταν το 1995 κέρδισε το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής στις Κάννες- και όχι το Χρυσό Φοίνικα- δήλωσε από το βήμα «Αν αυτό είναι το μόνο που έχετε να μου δώσετε, τότε δεν έχω να πω τίποτα», και αποχώρησε αφήνοντας τους πάντες εμβρόντητους.

Αποτελεί άραγε όντως ένα βραβείο το επιστέγασμα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας ή απλά μια συμβολική επαλήθευση της αξίας του δημιουργού; Στο κάτω-κάτω η τάση για διάκριση δεν υπήρξε ποτέ ασυμβίβαστη με την ανθρώπινη φύση. Όμως, από την άλλη, ποιοι είναι αυτοί που καλούνται να κρίνουν τον άλλον και το έργο του και με ποια κριτήρια απαρτίζουν τις επιτροπές αξιολόγησης. Ας μη σταθούμε εδώ στον ελληνικό λογοτεχνικό και κινηματογραφικό μικρόκοσμο του οποίου η κρίση πρακτικά δεν έχει καμία φερεγγυότητα, κανένα αντίκρισμα και καμία απολύτως σημασία. Ας μιλήσουμε για τα Νόμπελ, τα Όσκαρ, τα Μπούκερ και τα Πούλιτζερ.

Ακολουθώντας τα θέσφατα των κάθε λογής ακαδημιών θα πρέπει να πιστέψουμε ότι ο «Τιτανικός» ήταν η καλύτερη ταινία όλων των εποχών, ότι ο αιρετικός για τα χρηστά ήθη της χώρας του, πλην υπερτιμημένος, Ζοζέ Σαραμάνγκου αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονούς λογοτέχνες, ότι ο καλύτερος Ιάπωνας συγγραφέας αυτή τη στιγμή είναι ο «χλιαρός» Χαρούκι Μουρακάμι και όχι ο πολύ πιο οξυδερκής, εύστοχος και αντισυμβατικός συνεπώνυμος του Ρούι. Και η λίστα πάει λέγοντας, με άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο κραυγαλέα παραδείγματα.

Δεν γνωρίζω αν η άποψη ότι τα βραβεία μειώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά ή επιτηδευμένα αιρετική, το σίγουρο είναι ότι επιβάλλουν μια μορφή ομηρίας, όχι μόνο στον καλλιτέχνη ή το δημιουργό αλλά πολύ περισσότερο στο κοινό, για τα συγγράμματα τα οποία πρέπει να διαβάσει και να έχει καταχωρημένα στα ράφια της βιβλιοθήκης του, για τις ταινίες που οφείλει να δει, για τη μουσική που επιβάλλεται να ακούει. Όσο για τους βραβευθέντες, οι αντιδράσεις ποικίλουν, από τη Meryl Streep που ξέχασε το χρυσό αγαλματίδιο στις τουαλέτες μέχρι τον Jean Paul Sartre που υπήρξε ο πρώτος νομπελίστας που αρνήθηκε να δεχτεί το βραβείο. Άβυσσος και η ψυχή των διακριθέντων…

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική διεύθυνση της "A.V"

Θωμάς Κοροβίνης- Γύρος του θανάτου

Ο Γύρος του Θανάτου του Θωμά Κοροβίνη δεν καταπιάνεται μονάχα με το χρονικό της σύλληψης και της εκτέλεσης του Αριστείδη Παγρατίδη για την περιβόητη υπόθεση του Σέιχ Σου, πολύ περισσότερο αποκαλύπτει την ατμόσφαιρα της μετεμφυλιακής εποχής, τις ζωές των ανθρώπων, τις ταξικές διαφορές, τις ιδεολογικές συγκρούσεις, το παρακράτος αλλά συνάμα και τις παθογένειες της τοπικής κοινωνίας∙ το χαφιεδιλίκι, τον κοινωνικό ρατσισμό, τη διαφθορά και την εκμετάλλευση, όλη τη μαγιά με λίγα λόγια με την οποία ζυμώθηκε το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος. Σ’ αυτήν την εποχή ζει ο ήρωας Παγκρατίδης, μια εποχή στην οποία οι εθνικές τραγωδίες είναι νωπές και η εύρεση αποδιοπομπαίων τράγων γνώριμη πρακτική, που η φτώχεια, οι εντάσεις του πρόσφατου αλληλοσπαραγμού και τα πάθη κυριαχούν και ορίζουν την καθημερινότητα των ανθρώπων, που ο Λαμπράκης έχει μόλις δολοφονηθεί. Μέσα από τις μυθιστορηματικές αφηγήσεις των απλών ανθρώπων, συντίθεται το προφίλ του ήρωα ιδωμένο από τον καθρέφτη της ασφυκτικής εποχής του, και είναι αυτή η παραμόρφωση που τον μετατρέπει σε «τέρας» και «δράκο» και οδηγεί στην άδικη καταδίκη του. Με άλλα λόγια, ο Παγκρατίδης δεν είναι ο δράστης των απεχθέστατων εγκλημάτων που του καταλογίστηκαν, αλλά το θύμα του ταξικού πεπρωμένου του. «Πήγε τζάμπα, ήταν προορισμένος για το χαμό» θα πει ο παιδικός του φίλος κλείνοντας τη δικιά του αφήγηση. Το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί ποικιλοτρόπως, στο προσκήνιο υπάρχει η καταγραφή ενός αληθινού γεγονότος και στο φόντο η ατμόσφαιρα και τα ήθη της προσφυγικής «φτοχωμάνας» οι γειτονιές της Τούμπας, το κέντρο και το λιμάνι. Με τέτοιο τρόπο ώστε να μη γνωρίζεις αν το πρώτο χρησιμοποιείται προσχηματικά για την ανάδειξη του δεύτερου, αλλά από την άλλη να μην υπάρχει άλλο αντίστοιχο και τόσο ενδεικτικό γεγονός για να περιγράψει το κλίμα της εποχής. Είναι άλλωστε τέτοιου είδους» πολύκροτες υποθέσεις που ταυτίζονται τόσο αδιάρρηκτα με τις περιόδους της ιστορίας που εκτυλίχθηκαν ώστε να τις στοιχειώνουν για πάντα.

Βαθμολογία 3/5

Πόρνες στο κόκκινο χαλί (Ο Τατσόπουλος, ο Πιτσιρίκος και η συμπαθής τάξη των εκδιδόμενων γυναικών)

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας την απάντηση του Τατσόπουλου στις κατηγορίες του Πιτσιρίκου ήταν τα παλιά καλά ξεκατινιάσματα ανάμεσα στο μακαρίτη Γκιόλια και τον υπέρτατο Μάκη, έως και η ορολογία περί «τρωκτικών» και «αρουραίων» ήταν τέτοια που σε έκανε να αναλογίζεσαι σε ποια εποχή βρίσκεσαι και τι είδους κείμενο διαβάζεις. Χρειαζόταν μόνο μια ματιά στα ονόματα ώστε να διαπιστώσεις ότι διαβάζεις την απάντηση ενός «καταξιωμένου» συγγραφέα στις αιτιάσεις ενός «γνωστού» μπλόγκερ. Από κει και πέρα η απορία του τύπου είναι δυνατόν άνθρωποι των «γραμμάτων» να πέφτουν σε τόσο χαμηλό επίπεδο καθίστατο περιττή. Τουλάχιστον για τους γνωρίζοντες το ποιόν των συγκεκριμένων ανθρώπων.

Η περίπτωση και των δύο είναι λίγο πολύ γνωστή, αλλά ας ξεκινήσουμε από τη χειρότερη, αυτή του «Πιτσιρίκου». Αυτό που αντιπροσώπευε ο Γκιόλιας στον χώρο της κίτρινης λαικίζουσας δημοσιογραφίας το αντιπροσωπεύει ο τελευταίος στην πιο ηθικά αποδεκτή και εκλεπτυσμένη εκδοχή της τάχα μου εναλλακτικής (λέγε με Lifo). Εύπεπτα τσιτάτα, ατεκμηρίωτες κατηγορίες, αφορισμοί και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται ώστε να δημιουργηθεί το γνωστό σούσουρο. Αν επιπλέον το ύφος της γραφής αντιπροσωπεύει τον κάτοχο του, τότε πίσω από το ευφάνταστο ψευδώνυμο μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς τον νευρωτικό, συμπλεγματικό (και ολίγον ανοργασμικό) ανθρωπάκο που αποζητά πάση θυσία την προσοχή, πράγμα που το καταφέρνει και με το παραπάνω. Αν τώρα το τελευταίο επιτυγχάνεται με τραμπουκισμούς, σίγουρα δεν αποτελεί τον πρώτο διδάξα αυτής της τακτικής (Η ελληνική δημοσιογραφία έχει μακρά παράδοση στο χώρο)

Στον Τατσόπουλο από την άλλη μπορώ να αναγνωρίσω σημαντικά ελαφρυντικά, κυρίως συναισθηματικής φύσεως, καθώς τουλάχιστον ξεκίνησε σαν ένας πολύ καλός συγγραφέας. Και θα έμενε τέτοιος αν μπορούσε να διαχωρίσει στοιχειωδώς τη μυθοπλασία από την πραγματικότητα, αποφεύγοντας να προβάλει τα δράματα της πρώτης στον καμβά της δεύτερης. Δυστυχώς η ανάγκη του για την προσοχή των άλλων τον έχει καταστήσει, τώρα στα γεράματα, πιο γραφικό κι από τους ήρωες του. Το επιβεβαιώνει και το περιεχόμενο της απάντησης του στην τελευταία κόντρα του…

Συμπερασματικά λοιπόν μιλάμε για δυο ανθρώπους με διαφορετικές ίσως αφετηρίες αλλά κοινές απολήξεις. Και ασφαλώς δεν είναι μόνοι ούτε αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα. Κάθε άλλο. Το δημοσιογραφικό και λογοτεχνικό σινάφι βρίθει από αντίστοιχες καρικατούρες. Μήπως όμως συμβαίνει το ίδιο και στην ελληνική κοινωνία; Μήπως πολύ περισσότερο οι τελευταίοι δεν αποτελούν παρά έναν καθρέφτη των γνωστών και ανίατων παθογενειών της;

Σε κάθε περίπτωση αυτές που φταίνε λιγότερο είναι η συμπαθής τάξη των εκδιδόμενων γυναικών, την οποία και επικαλούνται στις αλληλοκατηγορίες τους.

Πάνος Καμμένος: Ορατότης μηδέν

Στον βουλευτή Πάνο Καμμένο αξίζει ο τίτλος του πιο συστημικού πολιτικού στην Ελλάδα. Ο άνθρωπος που κόβει από το σύστημα μέρες για να του δίνει χρόνια.

Παρακολουθώντας βίντεο με τις ομιλίες του κ. Καμμένου τον τελευταίο καιρό προσπαθούσα να κατανοήσω τον πολιτικό πυρήνα της πολιτικής υπόστασης που λέγεται Πάνος Καμμένος. Δεν μου πήρε και πολύ χρόνο για να βρω την πηγή της πολιτικής κουλτούρας του κ. Καμμένου. Είναι οι ταινίες του Κούρκουλου την δεκαετία του 70. Κατάχρηση εξουσίας (1971), Με φόβον και με πάθος (1972), Ο εχθρός του λαού (1972) και Θέμα συνειδήσεως (1973), εικάζω ότι αποτελούν την πολιτική βιβλιοθήκη του κ. Καμμένου.

Το παιδί του λαού, αδέκαστο και ηθικώς εξόχως συμπαγές, αναμετράται με τις ισχυρές οικογένειες της χώρας, τότε Κατράκης τώρα Παπανδρέου, γιατί «η δικαιοσύνη είναι ιδεολογία και όχι σταδιοδρομία» (Με φόβον και με πάθος, 1972). Σε αυτές τις αναμετρήσεις ο αμόλυντος φέρνει την αλήθεια στο φως, με στοιχεία και ντοκουμέντα που ξεμπροστιάζουν τους επιφανείς επιγόνους. Εδώ να σημειώσω ότι ο Κούρκουλος, αντίθετα από ότι ο κ. Καμμένος, έχει στοιχεία και ντοκουμέντα σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας. Ο κ. Καμμένος συνήθως έχει κάποιες ενδείξεις, ή κάποια στοιχεία τα οποία αυθαιρέτως συνθέτει σε πολύ σοβαρές κατηγορίες.

Η συνταγή για την θέσπιση μιας κατηγορίας από τον κ. Καμμένο έχει ως εξής: η δυνατότητα κάποιου να διαπράξει ένα αδίκημα σε συνδυασμό με την βεβαιότητα του κ. Καμμένου ότι μια κατάσταση ή ένα γεγονός υποδηλώνει πλεκτάνη, αποδεικνύει την ενοχή του ατόμου που είχε την δυνατότητα να διαπράξει το αδίκημα. Ο Αντρίκος Παπανδρέου είναι σύμβουλος της επενδυτικής εταιρίας Unigestion σε μια Επιτροπή Στρατηγικής ενός Κεφαλαίου Αειφορίας. Ο αδερφός του, Γιώργος Παπανδρέου, είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και η οικονομία της πάει κατά διαόλου. Επομένως οι αφοί Παπανδρέου επιδιώκουν την χρεοκοπία της χώρας τους για να κερδοσκοπήσουν αυτοί και οι φίλοι τους. Έκλεισε η υπόθεση.

Εκτός του στοιχείου ότι οι αφοί Παπανδρέου θα είχαν την δυνατότητα να τα κάνουν όλα αυτά υπάρχουν και άλλες “αποδείξεις”. Για παράδειγμα ο κ. Καμμενος ενημέρωσε τους θαυμαστές του στο facebook ότι «Η εταιρεία που πληρώνει τον Αντρίκο UNIGESTION διαχειρίζεται την τράπεζα DEXIA και δισεκατομύρια ευρώ σε συνάλλαγμα μόνο η δήλωση για δημοψήφισμα χάρισε στον Σόρρος 600 δις ευρώ ...». Παραθέτει μάλιστα και ένα έγγραφο που φαντάζομαι ότι κατά την γνώμη αποδεικνύει του αυτά που ισχυρίζεται.

Καταρχήν η Unigestion δεν διαχειρίζεται την Dexia. Το έγγραφο που παραθέτει απλά λέει ότι η Unigestion διαχειρίζεται ένα κεφάλαιο της Dexia. H Unigestion διαχειρίζεται κεφάλαια πολλών άλλων εταιριών, περισσότερες από 220, όπως τα συνταξιοδοτικά κεφάλαια της Nestle και των Δανών μηχανικών. Εξάλλου αν η Unigestion μέσο της Dexia κερδοσκοπεί εναντίον της Ελλάδας, τότε οι πληροφορίες από τους Παπανδρέου δεν θα ήταν και τόσο καλές, μιας και η Dexia είναι η πρώτη ευρωπαϊκή τράπεζα που είναι υπό διάλυση λόγω της κρίσης των δημόσιων χρεών στην Ευρώπη.

Επίσης από που προκύπτει ότι ο Soros έβγαλε 600 δις ευρώ όταν ο Παπανδρέου έκανε την πρόταση για το δημοψήφισμα; Μερικά χρόνια πριν ο Soros είχε κάνει την πρόταση το κράτος της Αμερικής να ενισχύσει το ταμείο του για τις τράπεζες με 600 δις δολάρια. Τι σχέση έχει αυτή η πρόταση με ένα κέρδος 600 δις ευρώ από την πρόταση για δημοψήφισμα; Όταν ο Soros έβγαλε 1 δις δολάρια κέρδος στοιχηματίζοντας εναντίον της αγγλικής λίρας το 1992 και επίσης εικάζεται ότι έβγαλε άλλο 1 δις στοιχηματίζοντας στην υποβάθμιση των ΗΠΑ το 2011, πως κατάφερε να βγάλει 600 δις ευρώ από την περίπτωση της Ελλάδας;
Ποια είναι τα στοιχεία ή έστω οι ενδείξεις που αποδεικνύουν ένα τόσο μεγαλειώδες κέρδος;

Γενικά ο κ. Καμμένος δεν τα πάει καλά με στοιχεία και αποδείξεις. Αν αισθάνεται ότι κάποιος είναι ένοχος για κάτι αυτό του αρκεί. Το 1993 θα γράψει ένα βιβλίο «Τρομοκρατία, θεωρία και πράξη» όπου θα υποστηρίζει ότι πίσω από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ. Το ότι η 17Ν λειτουργούσε με σύστημα και οργανωμένα θα έπρεπε να του είχε δημιουργήσει υποψίες περί του αντιθέτου, αλλά ο Καμμένος τότε αισθανόταν διαφορετικά...

Ο κ. Καμμένος περισσότερο από πολλούς άλλους πολιτικούς εκφράζει την αδυναμία μας ως κοινωνία να κατανοήσουμε τις βαθύτερες αιτίες της υπάρχουσας κρίσης. Επειδή αδυνατούμε να ασκήσουμε αυτοκριτική, επειδή δεν μπορούμε να δούμε τις μεγάλες θεσμικές αδυναμίες του κράτους και επειδή αρνούμαστε να αποδεχτούμε ότι ο σοσιαλισμός απέτυχε και στην Ελλάδα, επιρρίπτουμε την υπάρχουσα κρίση σε σκοτεινά κέντρα και συνωμοσίες. Οι προγονοί μας αδυνατώντας να εξηγήσουν τα φαινόμενα της φύσης θα τα κατανοήσουν ως αποτελέσματα της θεϊκής θέλησης. Εμείς αδυνατώντας και μη θέλοντας να δούμε τις πραγματικές αιτίες της υπάρχουσας κρίσης, θα την κατανοούμε ως μια ταινία του Κούρκουλου όπου είναι θέμα χρόνου να αποδειχθεί η πλεκτάνη. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς όπως και πρώτα.

Για αυτό το λόγο ο κ. Καμμένος είναι ο πιο συστημικός πολιτικός που υπάρχει, η εγγύηση ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει. Λέγεται ότι ίσως προχωρήσει και στην ίδρυση νέου κόμματος. Αν αυτό επαληθευτεί, θα είναι το πρώτο κόμμα που αντί για συνέδρια θα διοργανώνει λαϊκά δικαστήρια.

πηγή: http://blemilo.blogspot.com/2012/01/blog-post_12.html?spref=fb

Κίμων γεννήθηκες, Κουλούρης θα πεθάνεις...

Η πρώτη μου χαρακτηριστική ανάμνηση από τον Κίμωνα Κουλούρη τοποθετείται την εποχή που ήμουν μαθητής, καθώς τύχαινε να ήμαστε περίπου γείτονες και να στέλνει τα παιδιά του στο ίδιο ιδιωτικό σχολείο που πήγαινα και’ γω. Θυμάμαι σχεδόν κάθε φορά που το σχολικό λεωφορείο στάθμευε έξω από το σπίτι του τη γυναίκα του να βγαίνει για να ειδοποιήσει τον οδηγό ότι τα βλαστάρια της δεν είναι ακόμα έτοιμα, θυμάμαι ότι πολλές φορές χρειαζόταν να περιμένουμε έως και είκοσι λεπτά και άλλες να φεύγουμε άπραγοι. Ήμουν ευτυχώς αρκετά μεγάλος εκείνη την εποχή ώστε να αντιπαρέρχομαι απορίες του τύπου «εγώ γιατί πρέπει να ξυπνάω σα μαλάκας είκοσι λεπτά νωρίτερα για να ετοιμαστώ;», αρκετά μεγάλος επίσης ώστε να φρονώ ότι αυτή η ειδική μεταχείριση (δεν υπήρχε περίπτωση το λεωφορείο να περιμένει τόσο πολύ για οποιονδήποτε άλλο μαθητή) οφειλόταν σε ένα πλήθος σύνθετων παραγόντων οι οποίοι όριζαν τόσο ένα ιδιόμορφο και φολκλορικό πολιτικό τοπίο αλλά και τη φύση των πελατειακών σχέσεων που απέρρεαν από αυτό. Μια κουτή αλαζονεία με άλλα λόγια που κινούταν πέρα από τους πιο στοιχειώδεις κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς, που έγραφε στα παλιά της τα υποδήματα το κοινωνικό σύνολο προσδίδοντας στον κάτοχο της μια ιδιότυπη μορφή ασυλίας, που θεωρούσε τους υπόλοιπους «πλέμπα» και τον ίδιο «προνομιούχο». Μια κουλτούρα που δεν δημιουργήθηκε «τυχαία» αλλά, αντιθέτως, πάνω στα θεμέλια της οποίας χτίστηκε το οικοδόμημα του «βαθέως ΠΑΣΟΚ», και γύρω από την οποία προσκολλήθηκαν ένα σωρό παρατρεχάμενοι, αμόρφωτοι και μέτριοι για να την υπηρετήσουν και να γίνουν εν μια νυκτί από κλητήρες δήμαρχοι. Ο «αξιότιμος» κύριος Κουλούρης δεν άλλαξε και πολύ από την εποχή που το σχολικό συνέλλεγε τα παιδιά του από την οικεία του, δυστυχώς για κείνον όμως η ίδια νεοελληνική και φτωχομπινέδικη νοοτροπία (διαμορφωμένη μέσα στα τσικό του ΠΑΣΟΚ) τον οδήγησε ξανά στον αφρό της επικαιρότητας για όλους τους λάθους λόγους, ή μάλλον καλύτερα γι’ αυτό που κατά βάθος αντιπροσωπεύει, τον φτωχό, συμπλεγματικό και μικροαστό ανθρωπάκο που κανένα αξίωμα (βουλευτικό ή υπουργικό) δεν θα μπορέσει να ξεριζώσει από μέσα του…

Ποδοσφαιρικά Ελντοράντο εν μέσω κρίσης.

Η φτώχια φέρνει γκρίνια και η απόγνωση μεσσίες, η επέκταση της οικονομικής κρίσης σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο και το αμαρτωλό ποδόσφαιρο που ακόμα και προ αυτής είχε ήδη «χτίσει» μια ιδιαίτερη παράδοση στην ανάδειξη απίθανων τύπων που χρησιμοποιούσαν το χώρο ως εφαλτήριο για την αυτοπροβολή και την εξυπηρέτηση των σκοτεινών συμφερόντων τους. Μόνο που αυτό που συμβαίνει στην παρούσα συγκυρία δείχνει να μην έχει προηγούμενο.

Μια νέα φουρνιά τυχάρπαστων συνωστίζεται για να προσφέρει στις χρεοκοπημένες ΠΑΕ υποσχέσεις οικονομικής ανάσας και δραστικές λύσεις, με τις τελευταίες να συμπεριφέρνονται σαν καρκινοπαθείς τελευταίου σταδίου έτοιμες να ενδώσουν σε κάθε λογής ευχολόγιο. Άνθρωποι που υπό κανονικές συνθήκες θα είχαν εκδιωχθεί κλοτσηδόν κάθονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, τάζουν λαγούς και πετραχήλια, υπόσχονται τους μεγαλύτερους παιχταράδες της Ευρώπης, δίνουν στους δημοσιογράφους τροφή για πρωτοσέλιδα και στους ταλαιπωρημένους οπαδούς λαβή για όνειρα θερινής νυκτός.

Μπορεί να είναι γραφικοί αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, ίσα-ίσα γνωρίζουν ότι για να διατηρηθείς στον αφρό της επικαιρότητας οφείλεις να υιοθετήσεις το δικό σου στυλ που θα σε βοηθάει να περιφέρεσαι στις εξέδρες των επισήμων ξεχωρίζοντας σα τη μύγα μες στο γάλα, άλλοι επιστρατεύουν εξεζητημένες ενδυματολογικές επιλογές (Φλωρίδης), άλλοι το εκτόπισμα τους (Τσάκας) και άλλοι ξεχασμένους πρώην αθλητικούς παράγοντες εν είδει συμβούλων (Ξενιάδης). Στο άγονο τοπίο της πραγματικότητας αρχίζει να διαμορφώνεται ένα νέο Ελντοράντο, μόνο που αργά ή γρήγορα ο θησαυρός αποδεικνύεται άνθρακες, τα λεφτά δεν εμφανίζονται ποτέ και ο,τι τελικά μένει στη συλλογική οπαδική μνήμη είναι οι απίθανες φιγούρες των κατά φαντασία μεσσιών…

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική διεύθυνση της "Athens Voice"

Τσάρλς Μπουκόφσκι: « Ο καπετάνιος έχει κόψει την αλυσίδα, το πλοίο βρίσκεται στα χέρια των ναυτών»

Ελάχιστα μόλις χρόνια πριν φύγει από τη ζωή και έχοντας πλήρη επίγνωση του επερχόμενου θανάτου του ο μεγάλος Τσάρλς Μπουκόφσκι επιχείρησε μια ημερολογιακή κατάθεση εν είδει απολογισμού της ζωής και του έργου του (άλλωστε αυτά τα δύο υπήρξαν αδιαχώριστα). Σοφότερος από ποτέ άλλοτε, συμβιβασμένος με το μοιραίο και κατασταλαγμένος στις απόψεις του μετά από τόσους τόνους γεμισμένων σελίδων καταθέτει ένα δοκίμιο που μπορεί να ιδωθεί ποικιλοτρόπως. Αν είσαι συγγραφέας (ή απλά ασχολείσαι με το γράψιμο) ξέχνα όλα τα ξύλινα εγχειρίδια «περί γραφής» των κάθε λογής κοσμικών μαϊντανών (εσχάτως και αρκετών εγχώριων) και άρχισε να σημειώνεις. «Ο συγγραφέας οφείλει μόνο στη γραφή του. Δεν χρωστάει τίποτα στον αναγνώστη πέρα από την προσφορά της τυπωμένης σελίδας». Η απαράβατη αρχή του Μπουκόφσκι που τον ακολούθησε σε όλη του τη «σταδιοδρομία» και που η όψιμη φήμη του ουδόλως την επηρέασε συνοψίζεται στην παραπάνω φράση, είτε κοιμόταν απένταρος σε παγκάκια και σκουπιδοτενεκέδες, είτε μετά την αναγνώριση του χαλαρώνοντας στο τζακούζι της άνετης βίλας του, ο κοινός παρανομαστής της αδιάκοπης γραφής του δεν ήταν μήτε τα φράγκα μήτε η δόξα αλλά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, κάτι ριζωμένο στον πυρήνα της ίδιας της ύπαρξης. «Γίνεσαι συγγραφέας κάνοντας αυτό που λέει το ένστικτο σου το οποίο συντηρεί εσένα και τις λέξεις, που σε προφυλάσσει από το θάνατο μέσα στη ζωή». Αυτή ακριβώς η φιλοσοφία είναι που καθιστά τόσο αναπόσπαστα τη ζωή και το έργο του, η ματαιότητα της καθημερινότητας που σου επιβάλλει να βρεις ένα τέχνασμα για να την ανατρέψεις ή απλά να ξεφύγεις, ο θάνατος μέσα στη ζωή αλλά και το αντίστροφο. Οι εκλάμψεις, οι «σωστές» λέξεις, η ροή, η κορύφωση έρχονται μέσα από την καθημερινή επαφή με το θάνατο, όπως και ο αλκοολισμός, ο τζόγος, η καταστροφή. Πρόκειται για έναν διαρκή γύρο του θανάτου, μια ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί, ένα καθημερινό στοίχημα για επιβίωση μέσα από το οποίο δύο μονάχα επιλογές υπάρχουν. Ή να τσακιστείς, ή να μεγαλουργήσεις…

Βαθμολογία 5/5

Μου χρωστάς, δεν σου χρωστάω… (Η περίπτωση των απλήρωτων εργαζομένων του «Alter» και η εύστοχη μορφή της διαμαρτυρίας τους)

Θα’ πρεπε να χτυπήσει η κρίση την πόρτα μας ώστε να πέσουν οι μάσκες των κάθε λογής αφερέγγυων εργοδοτών στο χώρο των εκδόσεων και των ΜΜΕ, ασφαλώς και οι άνθρωποι αυτοί δεν έγιναν «απατεώνες» εν μια νυκτί καθώς το ποιόν τους ήταν γνωστό στην πιάτσα από πριν, ωστόσο χρειάστηκε να φτάσουμε στις τωρινές συνθήκες ώστε ένα ακόμα κοινό μυστικό να προβάλλεται πανελλαδικά από τη συχνότητα του «Alter» προς γνώση όλων των αδαών και μη τηλεθεατών.

Η πρωτότυπη αλλά και εύστοχη, κατ’ εμέ, διαμαρτυρία των απλήρωτων εργαζομένων του καναλιού δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που οι αγγλοσάξονες ονομάζουν «name and shame» και αποτελεί την καλύτερη απάντηση στους λογής-λογής εγχώριους Κουρήδες που θεωρούν ότι στήνοντας μια επιχείρηση μπορούν να θησαυρίζουν εις βάρος εκείνων των ανθρώπων που ουσιαστικά την στηρίζουν δίχως καμία συνέπεια.

Την ίδια πρακτική άλλωστε είχε χρησιμοποιήσει και ο υπογράφων (http://zavulon669.blogspot.com/2011/07/blog-post.html) έπειτα από αντίστοιχη εμπειρία του. Ας ελπίσουμε, ιδιαίτερα μετά τα όσα ακούγονται στο χώρο, αυτά τα παραδείγματα να πληθήνουν αλλά πολύ περισσότερο να δημιουργήσουν μια ιδιαίτερη «παράδοση» που θα αλλάξει το τοπίο στον συγκεκριμένο χώρο, ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι σε αντίθεση με άλλα επαγγέλματα η δύναμη της φωνής ενός εργαζομένου στο χώρο των ΜΜΕ μπορεί να φτάσει πολύ πιο μακριά.

Υ.Γ: Για σχετική ενημέρωση συντονιστείτε στη συχνότητα του «Alter» ή απλά επισκεφτείτε το μπλόγκ των εργαζομένων του http://ergazomenoialter.blogspot.com/